Hoi allemaal. Ik heb hier een heeel uitgebreid en persoonlijk bericht omdat ik erg in de knoop zit en zoek naar advies over mijn nogal ernstige en onverklaarbare burn-out(waarschijnlijk meer maar wat idk??). Ik heb hier in januari al een keer een kortere post over gedaan, dus misschien dat een aantal die zich nog kunnen herinneren. Ik zit inmiddels al 2 jaar hierin. Het eerste jaar was duidelijk overspannenheid wat naar burn-out (wel echt een zware) ging maar daarna gebeurde de raaaarste dingen. Ik stortte fysiek en neurologisch ernstig in. Wat niet meer verklaarbaar was aan enkel burn-out. Echter kan ik en de medici ook niks anders vinden. Ik ben bij artsen (labwaarden ok en neurologisch test ok), psychologen, psychiaters, ergotherapeuten , hypnotherapie geweest maar ik heb het idee dat niemand de situatie lijkt te begrijpen of weet hoe die moet helpen. Het is nogal een lange stuk tekst en snap als mensen niet de moeite of tijd kunnen nemen om het te lezen. Maar ik zoek graag jullie advies als burnie/zenuwstwlsel experts en ik wil graag horen wat jullie denken over de situatie, hoe zoiets kan ontstaan en vooral hoe ik hier nu uit kom. :( Ik ben begin van de zomer 2024 overspannen verklaard door mn psycholoog en die zei dat ik het rustiger aan moest doen of anders in een burnout zou belanden. Ik heb dit toen 2 maanden een beetje gedaan maar was eigenlijk nog helemaal niet hersteld. Ik ben daar door heen gegaan en ben toen begin december echt helemaal ingestort. Ik kon niet meer lang lopen, niet meer lezen, geen tv, mijn brein kon het verwerken van een gesprek niet meer aan enz. Echt een klassieke burnout. De tijd ging verder, de angst verminderde en kon mentaal weer meer verwerken maar de moeheid werd erger. Tot op het punt dat ik per dag echt maar 5 minuutjes kon lopen en veel van de dag in bed lag om te rusten. Maar ik voelde me mentaal wel echt beter in mn vel en gelukkiger gevoel, ookalwas ik zo moe. Toen ben ik eind zomer met de auto naar een vriendin gegaan ( mijn moeder reed). Toen in die auto is het helemaal misgegaan, ik werd misselijk, heel angstig, duizelig, kon niet meer recht zien en al dat gelukkige gevoel was opeens weer helemaal leeggezogen alsof ik weer een zombie zoals ik me daarvoor voelde. Ik voelde aan alles dat het helemaal mis was. Toen ik thuis kwam ging het de eerste dagen nog oke, maar daarna stortte mijn lichaam en geest in. Ik kreeg heel veel pijn aan mijn armen en benen wat alleen verminderde als ik ging liggen. Ik werd zo duizelig dat ik niet langer dan 10 sec op kon staan zonder te vallen, waardoor ik eigenlijk de hele tijd moest liggen. Mijn lichaam kon ook andere mensen in mijn kamer niet meer aan, ik kreeg daardoor nog meer pijn. Als mijn moeder binnen kwam werden alle klachten weer 100 keer zo erg en kreeg ik enorme paniekaanvallen. Ik kon niks meer lezen, zelfs niet wat er op een pakje eten stond. Mijn brein kon de letters niet meer samenvoegen tot woorden. Ik draaide zelfs in bed continu, kon niet meer tegen geluid of licht en totaaaal niks opnemen. Dus ik lag continu met een ooglapje en oordoppen. Ook hadden mijn armen de kracht nauwelijks om dingen op te pakken Het was echt, het eten opeten wat mijn moeder naar mijn kamer bracht en dan weer 1,5 uur daarvan bijkomen. Dan naar de wc en daarna weer 2 uur bijkomen. Elke keer deed het namelijk daarna zoveel pijn. Mn lichaam was gewoon echt helemaal ingestort. Dus heb voor 3 weken lang in het donker gelegen. Dat ging wel stapje bij stapje beter maar heel langzaam Maar ik kon vaker naar wc/badkamer en weer rechtop zitten met eten, iets beter tegen licht en geluid. Toen kwam mijn ongesteldheid. Toen werd het NOG erger. Ik kon opeens niet meer bewegen, omdat ik daarvan afschuwelijke pijn kreeg. Het was zo erg dat ik de huisarts heb gesmeekt me in coma te leggen of een week aan de morfine. Ik kon niet meer naar de badkamer lopen en kon ook de fles met water niet meer oppakken. Ik werd altijd wel meer moe tijdens mijn ongesteldheid maar dit was gewoon echt niet normaal. Ik hoopte heel erg dat dit een week zou duren en zou aflopen als m’n ongesteldheid klaar was. Echter is toen de crisisdienst ingeschakeld. Ik lag immers al 3/4 weken in bed in het donker en dit kon niet. (Wat ik ook snap, maar het hielp de situatie achteraf ook niet) Ze wilden dat ik weer naar de wc ging lopen, ik kreeg weer veel meer paniek en angst en werd zo moe van al die bezoekjes dat ik continu aan het slapen was met ernstige nachtmerries. De pijn in mn oren en ogen kwam weer terug, de duizeligheid werd erger. Mijn brein kon gewoon zoveel prikkels niet aan. Uiteindelijk ben ik toen opgenomen voor 5 weken. En ik merkte langzaam dat mn geest mn lichaam verliet. Mn lichaam voelde nog ontzettend zwaar maar ik had geen pijnen meer (wat opzich wel fijn was), maar ik zelf was gewoon weg. Ik had zoveel afspraken, moest lopen door de gangen (terwijl dit zoveel pijn deed en zwaar was). Mn angst voelde heel apart, alsof het niet meer mijn angst was als dat ik kende. Ik snapte mn lichaam niet meer, ik was helemaal niet meer verbonden. 2 weken nadat ik thuis kwam, was ik opeens niet meer moe. Wel heel zwaar lichaam en alles was ontzettend veel moeite en zwaar, maar de moeheid zoals ik het kende was weg. Ik kon steeds langer lopen, maar ik voelde me zo en zo slecht geestelijk (en lichamelijk ook).Ik bestond niet meer. Het was een soort extreme leegte die ik niet goed kan verwoorden. Ik heb het idee dat door de hoeveelheid spanning weer in m’n lichaam dat dat alle emoties en signalen “weg heeft gehaald” En snapte ook niet hoe ik opeens weer lange stukken kon lopen zonder dat het mij “vermoeide” . Ik had altijd wel veel pijn tijdens het lopen maar ik werd niet moe. Ik kon opeens weer een uur per dag lopen. Maar het voelde zo raar. Ik had ook tijdens zo veel spanning en voelde me mentaal beroooeeerd, maar de moeheid kwam gewoon niet. Dit ging maanden door. Sommige dingen werden gelukkig cognitief beetje beter zoals lezen, pijn aan oren en ogen gingen weg, ik kon weer wat meer opnemen (tv kijken). Maar wat ik wel nog steeds heb wat heel raar is : dat ik niet meer meditaties kan luisteren, of “focussen” op iets. Mijn brein vind het te ingewikkeld en ik krijg er juist spanning van in plaats van dat het ontspant. Het is echt heel vreemd. Maar verder zijn dus Al mijn lichamelijke signalen weg/raar of voelen echt als parasiet signalen, gewoon niet die van mij. Ik heb dus geen honger meer en kan eigenlijk wel zeggen dat ik me nog nooit zo raar en afwezig en verschrikkelijk heb gevoeld in mn leven. Hiervoor was het namelijk een burnout met lichamelijke signalen die ik wel begreep en dat als ik ernaar luisterde, dat het dan iets beter werd. ( hier heb ik overigens wel even naar moeten zoeken en aan moeten overgeven maar daarna werd het wel duidelijk) Maar mijn hele lichaam lijkt nu zo ontzettend in de war, het snapt het zelf niet meer en er is ook geen hulpreacties meer die ik kan geven waardoor ik mij een klein beetje beter voel. Alles voelt als een constante grijze lijn. Al 6 maanden lang. Langzamerhand werd ik na 6 maanden (denk rond mei/juni) vermoeider en zwakker. Niet de vermoeidheid zoals ik die hiervoor kende maar wel vermoeider dat ik gwn wel echt moest liggen omdat andere dingen me uitputte. Ik kon minder lopen, spanning zakte ook iets. En ook rond die tijd werd de leegte die ik voelde iets minder erg. Het was er nog steeds. Maar minder op de voorgrond als daarvoor. Ik was wel enigszins blij dat er eeewwn heel klein beetje verschuiving gaande was. Maar ik voelde me echter wel nog steeds heel vreemd en “niet mezelf”. Echter gebeurde begin juli iets heel heftigs medisch met mijn moeder, waarbij er een kans was dat ze zou overlijden. Dat is gelukkig niet gebeurd. Maar de stress en angst van de situatie was heel heftig. Ik heb de hele dag met mensen moeten bellen en ik stortte 2 dagen daarna weer helemaal in. Misschien omdat ik dus langzaam weer zakte in m’n vermoeidheid? Sindsdien lig ik weer een maand in bed. Het is minder erg als hiervoor. Ik kan praten met mensen en naar de wc. Helaas niet koken of dergelijke , maar wel af en toe m’n bordje beneden zelf ophalen. Echter is de leegte en dus de niet echt duidelijke signalen waar ik iets aan kan doen er nog steeds. Alles is elke dag anders. Ik kan uit het niets ontzettend moe worden. Of weer pijn krijgen. of dat m’n brein heel raar voelt. En wat ik dan ook maar probeer niks lijkt echt te helpen. Soms is het opeens weg, soms blijft het de hele dag. Ik kan sinds een week af en toe kleine filmpjes op YouTube kijken. Maar ook meditaties zijn nog steeds te intens voor m’n brein. En ik lees wat strips. Maar ik heb nog steeds dat ik niet echt constante signalen en die ik dan kan “verhelpen” met iets. Ik weet daardoor gewoon echt niet meer hoe ik hieruit kom. Want ik wil met liefde luisteren naar mijn lichaam (wat ik dus echt afgelopen jaar zo hard doe), maar alles is zo onvoorspelbaar en ook is er niks wat helpt. Ik heb het gevoel dat ik zit te wachten totdat m’n lichaam het opeens weer snapt en duidelijke signalen geeft , en dat als ik daar op reageer er ook een lichte verbetering is. Daar kan je namelijk mee verder bouwen. Maar dat is gewoon niet.. Ik hoor graag theorieën of adviezen. Echt alles is welkom❤️ En bedankt dat je zoveel heb willen lezen haha❤️