Ik hoor hier erg weinig over online, podcasts, boeken, lotgenoten en voel me hier ook erg alleen in: ik voel me dus vaak anders in mijn emoties en identiteit, alsof ik alles door een andere bril bekijk, maar niet een die fijn is. Alles heeft me zo ontwricht afgelopen maanden, dat ik even niet meer weet hoe of wat ik nou nog voel of hoor te voelen oid, ik voel me emotioneel vrij rustig, maar me niet thuis in mn lijf qua herkenning. Is dit dan iets wat nieuw is en ik niet ken en daarom zo eng, of is het nog niet goed afgesteld oid? Ik merk ook dat ik dit al langer heb en me daar ook erg rot en angstig door kon voelen, maar dat dat plots 1,5 week geleden stopte en ik nu alleen nog maar dat ongrijpbare gevoel heb wat me vreemd laat voelen in mn lijf en identiteit. Dan vraag ik me af of mn emotie afgevlakt is, ik het geaccepteerd heb onbewust, of nouja.. geen idee. Het is niet zo zeer een gedachte of een “sensatie”, maar meer alsof ik mij fundamenteel anders voel en de wereld door een andere bril ervaar, ik heb bij alle plekken waar ik kom en bekend ben ook een ander gevoel dan vroeger. Ik vind het lastig om er woorden aan te geven, ook om mn vinger op het gevoel te leggen.. maar hopelijk herkent iemand dit als ervaring of weet ie er wat over. Het contact met mn lijf maken voelt daardoor heel ver weg, alsof ik in een grote hal sta en de muren niet kan aanraken omdat ze te hoog zijn. Wellicht wat vaag, maar zo voelt het ook.. UGH!