Hoi allemaal, zoals misschien sommige gelezen hebben in de post over de bedrijfsarts zit ik met een forse burnout en zeer lage belastbaarheid thuis. 24/7 brainfog, oorsuizen, maagzuur, hoge hartslag bij beweging, heb ik wel aardig kunnen accepteren, maar de druk tussen mijn ogen / hoofd dat ik bij alles en niets krijg maakt het lastig. Dus alle cognitieve dingen lukken niet en probeer voornamelijk kort fysiek wat dingen uit. Maar dat hoofd geeft al snel gezeur en een “grens” aan. Dat maakt het heel lastig om niet overal bij te denken “was dit teveel”, “wat moet ik doen” etc. Het analytische kind in mij is erg aanwezig. Ter verduidelijking is het heel lastig te voelen wat nou echt kan en wat al teveel is. Ook omdat de (hoofd)klacht random kan zijn. Coach geeft aan niet steeds mijn hoofdklacht te gebruiken als grens. Schermen, lange gesprekken etc. zijn overduidelijk slecht en sta ik direct in het rood. Gesprek met PSL of BA moet ik dagen/soms weken van bijkomen (ook al is dit telefonisch), waarin mijn grenzen nog “kleiner” zijn. En dan zijn de grenzen ook nog eens iedere dag anders… Lijkt soms ook niet volledig weer weg te zakken of lastig te voelen. PEM speelt ook een rol. Op micro niveau bezig zijn met “wat voel ik” lijkt averechts te werken. Ik las dat ook ergens anders terug (mijn partner las dit dus vroeg). Dit kan juist weer voor (onbewuste) inspanningsangst zorgen. Zit ruim een jaar in BO, maar een half jaar zwaar over mijn grenzen gegaan en ook depressie in gevallen. “tel” dus pas vanaf januari toen het wat rustiger werd. Rustfase dus, met (nog) geen vermoeidheid. Weinig verplichtingen, doe OR, 13–15 rust etc. Ik vind het daarom soms ook lastig te merken of ik nou iets herstel over de afgelopen 7 maanden. Ben benieuwd naar jullie ervaring of tips! Dankje :)