Ik kan op zich weer dingen ondernemen en ben weinig nog echt moe, maar blijf me continu in een lichte waas voelen. Mn geheugen, concentratie e.d. is allemaal nog prima, dus het is niet echt hersenmist te noemen denk ik, maar gewoon een soort filter over mij heen, maar hele dagen door. Maar ook zo licht dat ik soms twijfel of het er wel echt is, of dat ik het me verbeeld.. maar toch kan ik niet zeggen dat ik me helemaal in het moment voel zoals vroeger, hoe voelt dat uberhaupt nog? Ik heb veel last gehad van hevige derealisatie en depersonalisatie in de afgelopen maanden en twijfel daardoor soms nu gewoon aan hoe ik mij nog “hoor” te voelen, hoe mijn beleefwereld “hoort” te zijn, en daaraan twijfelen maakt me somberder en angstiger.. ook merk ik dat ik me in gezellige gesprekken opeens helemaal niet meer genoodzaakt voel om te praten, schuif ik naar de achtergrond, ik word iedere dag ook nog wakker met een spanning/angst in mn borst/buikstreek. Ik probeer alles er te laten zijn, maar ben benieuwd naar jullie ervaring hierin en/of tips.