Angst om gek te worden

Maak je geen zorgen, dat is normaal hoor. Je brein is nu in overlevingsstand. Geheugen problemen, concentratie enzo. Niets vergeleken met wat ik ervaar. Wat je noemt gek worden, ik kan er denk ik wel eerder over meespreken. Ik ervaar de echte gek worden-toestand. Ik heb helemaal geen controle meer wat er in mijn hoofd gebeurt, ik kan niet slapen door aanhoudende gesprekken in mijn hoofd, onheilende angst dat ik echt gek ben geworden. Mentale uitputting al een jaar, geen rust, extreme onrust. En geen hoop dat het goed komt. Het word telkens erger. Helemaal niet meer helder in mijn hoofd, ik kan niet meer zelf nadenken. Het is alleen maar doomcenarios in mijn hoofd. Alles geprobeerd. Zo erg dat het niet meer leefbaar is geworden. Ik kan nergens nog van genieten. Zelf niet gewoon liggen met ogen dicht want ik word wakker gehouden door een radio die blijft aan staan in mijn hoofd. Dit noem ik dan echt gek worden, op een manier dat je gewoon je hoofd tegen de muur wil slagen en niet meer wakker te worden.

Ik heb dit ook gehad hoor en dacht dat ik gek werd. Terwijl zolang je erover na kan denken ben je niet echt gek. En zou je dat echt tegen kunnen houden? Ik zei altijd tegen mezelf: laat maar gebeuren als het toch zo is. Niks aan te doen. Maar je hersenen staan soms op standje frituur waardoor alles een beetje gekkig lijkt. Ik kon een tijd lang mensen ook niet in hun gezicht te lang aan kijken want dat gaf me een naar gevoel en ik kon me er niet op concentreren. Is uiteindelijk ook weer weggegaan. Maar je hersenen proberen langzaam weer balans te vinden maar daardoor ga je door hele gekke fases. Heel veel sterkte!

Ben niet heel actief hier, maar wilde toch even specifiek hierop reageren 😊 voor iedereen goed die angst heeft om gek te worden wellicht: Als ik jouw verhalen leest, hoe rot je ervaringen ook zijn en waar je doorheen gaat, zie ik niet iemand die gek wordt! Je bent coherent, weet wat je doormaakt en kunt alles goed volgen. Je bent radeloos, dat is iets anders. Om raad verlegen, wanhopig en gefrustreerd, zoals vele hier. Ik heb een collega met extreme cluster hoofdpijnen, wat gelukkig nu goed gaat. Maar dat noemen ze ook wel de “zelfmoord hoofdpijn”. Hij zegt ook: op zo’n moment wil ik met m’n hoofd tegen de muur bonzen, zo gek wordt je ervan. is hij gek aan het worden? Nee! Het is pijn. Wat jij ervaart is ook pijn! Mentale pijn, fysieke en mentale uitputting. De amygdala is extreem gevoelig en slaat alarm bij minste of geringste. Zie het als een rookalarm dat afgaat bij een nep kaars van LED verlichting. Geen brand. Geen rook. Alleen een simulatie van brand. Jij ervaart een simulatie van gevaar: je fysieke en mentale moeheid. En je amygdala slaat alarm. Verassing: je hoofd produceert sowieso allerlei nonsens. Bij iedereen! “Hey dat schilderij hangt scheef” of “hey, wat als ik een klap in zijn gezicht geeft of wegloop tijdens het gesprek of ineens ga schreeuwen”. Grappig, denkt men dan. Gek brein. En door! Bij burnies vaak niet: “ho eens, wat denk ik daar? Owjee, dat zal vast niet goed zijn!” En hoppa, intrusieve gedachten zijn ineens een gevaar. Je staat er bij stil, waar een ander doorgaat. Kun je nu ook weinig aan doen…. Accepteer dat je brein allerlei doemscenario’s verzint en het ook nog eens heel definitief laat voelen! En omdat je van alles voelt, door je amygdala die aanslaat, waardoor je adrenaline en corrisol aanmaakt, denk je dat je gedachten dus ook kloppen. Gejaagd. Onrustig. Paniekerig. Anxiety. Zweten. Brain fog. Bonkend hoofd. Pijn op je borst. Yup! Suuuuuper ongemakkelijk, maar ongevaarlijk! Ik zie het zo: je hebt vliegangst en bij turbulentie ben je bang dat je neerstort…. 2 uur later landt je veilig op de luchthaven. Maar je angst dan? Was dat niet echt? Zeker wel! De gewaarwordingen waren echt. Je gedachten waren er. Het gevoel was er. Maar stortte het vliegtuig ook neer? Nee! Ofwel; het is geen bewijs. Het is geen voorspelling. Het is slechts een gedachte. En ik snap het, je kunt angst moeilijk zo simplistisch oplossen. Het is een lastige emotie. En wegredeneren lukt ook niet, te abstract. Maar gek worden? Nee…. Dat is de grip op de realiteit verliezen, en je hebt maar al te goed door wat er gaande is. De enige weg is erdoorheen! Je vecht blijkbaar al zo lang, en je ziet dat je verzetten niet helpt. Probeer maar te accepteren dat je lijf en hoofd op hol zijn, en laat die angst toe. Je hebt niet veel andere keus. Zie het als die storende radio, fantoompijn… je hoeft het niet leuk te vinden. Het is er, hoe hard je je er ook tegen verzet. Pas als dat stukje wat landt, komt de rust heeeeel voorzichtig weer langs. Geloof me: heb insomnia periodes van maaaanden gehad. Dacht dat ik gek werd van de angst. Angst voor intrusies. Angst gek te worden. Derealisatie. Storm in m’n hoofd. Paniekaanvallen. Ik werk weer fulltime en kan veel aan. En ja, nog steeds strijd met anxiety van tijd tot tijd. Maar het vechten maakt het het lastigst. Gia

Eerst en vooral bedankt voor je reactie, ik vind het echt leuk dat je dit doet. Ik heb die peptalk echt nodig. Ik het onderwerp gek worden, bedoel ik met die mentale uitputting die zo zo zo vermoeidend is dat je eigenlijk niet meer weet welke denken dat je hebt de juiste denken is.. geen besef of helderheid hebben of dit wel klopt of niet. Heel afwezig voelen en elke gedachten worden heel serieus. Ik weet niet als waar ik moet gaan zitten of liggen of zelfs als ik moet liggen of zitten…niet meer het verschil kennen van moe zijn of uitgeput zijn. Echt in de war met alles wat zich in de brein afspeelt. Heel intense angst en bezorgdzaamheid wat er met mijn brein aan het gebeuren is. Ik kan precies ook niet meer bedenken waar ik naartoe wil met mijn leven, ik loop letterlijke weg naar buiten omdat er zoveel gedachten zijn dat ik gewoon niet meer kan volgen. Komt je dit bekend voor? Want ik sta soms op punt dat ik zo niet meer verder kan.. ik vind dit zeer psychisch lijden omdat ik vooral geen rust vind, ik kan niet zomaar zeggen van ik ben het beu en ik ga gewoon slapen. Je weet gewoon dat je brein blijft draaien, die radio, en die gevoeligheid met elke zorg die naar boven komt. Ik vind deze gevoel van vervreemding zeer ernstig, ik rouw elke dag om mezelf dat ik mijn brein ben aan het verliezen, geen concentratie, geen creativiteit meer, helemaal niets. Enkel en alleen overleven. Ik heb gelukkig geen paniekaanvallen of andere lichamelijke sensaties. Het is enkel die brainfog/extreme mentale vermoeidheid die mij gewoon helemaal (gek) maakt. Ik probeer te leven terwijl ik gewoon besta. Het voelt gewoon alsof mijn brein bij elke negatieve gedachte uitgeput geraakt, ik probeer er niet op te letten. Maar die acceptatie is zo ver weg vooral omdat je niet meer weet waar je nog naartoe kunt met zo een gedachte. Ik ben zo bang van die chaos in mijn hoofd dat ik soms denk van, is dit wel een burn out?? Want er is iets serieus mis met mijn brein en geest…

Je bent niet de enige man. Mn lichaam is zo zwaar dat ik nauwelijks nog een wandelingetje durf te maken. Mn brein is zo moe dat ik de boel om mij heen niet goed kan volgen. Alsof de boel wat vertraagd lijkt, alsof ik mn eigen looptempo ook niet lekker kan bijbenen. Angst dat ik mezelf zo hard heb gesloopt dat het nog jaaaaren gaat duren voordat ik me weer redelijk ga voelen. Mn lijf lijkt het volledig te hebben opgegeven en ik weet niet meer wat te doen.

Hey N. Ik leef met jou mee! Met mijn lijf kan ik nog dingen, maar het maakt zelfs niet uit. Het is een Hell! En dat voelen wij al te goed. Ik wil er zo graag aan werken, trauma oplossen, meditatie, yoga etc.. maar ik ben zo moedeloos dat ik er niet mee begin, hopeloos en radeloos. Elke keer als ik 2 stapjes vooruit ga krijg ik de genadeklap en word het erger als ooit tevoren. Niemand weet raad(wat ik ook begrijp). Soms lijkt het gewoon dat mijn hersenen geen bloed, zuurstof, of onstekingen veroorzaakt.. ligt het aan mij..ben ik ziek..ben ik gek.. aaaaaaal die vragen hele dag door. Ik vind dit mentaal zeer pijnlijk. Ik probeer elke dag te accepteren maar ik kom altijd weer in die diepe put terecht waar het heel donker is. Ik wens jou veel sterkte.. ik weet 1 ding: dit sinds ergste ziekte of wat dan ook wat er bestaat op deze planeet. Als je je hersenen niet meer kunt gebruiken en daar nog eens zo mentale vermoeidheid op hebt… een Marteling!

Mooi, de reacties hier 💞 Net als de rest hier, heb ik dit ook gehad, Corrado. Je bent zeker niet gek aan het worden en het gaat weer over. Heeft helaas wel tijd nodig. Maar dit kun jij! Je bent al van ver gekomen en gaat ook dit doorstaan. Je wordt er misschien wel gek ván, als in beeldspraak. Maar niet in letterlijke zin. Ik wens een ieder veel kracht en sterkte hier. En weet: je bent niet alleen. Nooit. En je bent niet gek, je bent mens.

Lijkt me echt naar man! Sterkte! Bij mij voelt het alsof mn brein in een onderwereld leeft. Niks komt binnen en alles lijkt vertraagd of te snel. Ik kijk nu naar m'n plafondlamp, alsof ik naar een andere dimensie kijk of zo. Deze shit heb ik al 19 maanden en lijkt niet weg te gaan. Het is niet de derealisatie alsof je naar een film kijkt, die heb ik ook al gehad. Maar beleef de wereld zo raar en naar. En dan komt dat fysieke er nu ook ineens sinds 2 maanden bij op. Als de dood dat ik het zo gesloopt heb dat het niet meer goedkomt. Kijk zo raar en vertraagd om me heen. Alsof mn brein nog steeds niet lekker mn ogen volgt. Snap echt niet dat dit niet weggaat. Auto's bij de weg ook lastig te volgen, of ze bewegen gewoon raar. Even zo als ik m'n handen beweeg. Snap niet meer wat ik met deze ellende aan moet.

Ja dit komt me bekend voor, ik heb dit alleen niet zo lang als jij of N. gehad. Alleen dat zegt niks over of jij het fout doet. Je bent een ander mens met andere ervaringen. Ik voelde me vervreemd van alles, inderdaad anders dan de standaard derealisatie. Niet meer weten waar je aan moet denken, bang voor je eigen brein. Ik heb veel gehad aan lotgenoten, m’n vrouw en dit soort sites https://www.paniekaanval.nl/forum/tips-en-trucs-f4/benadering-van-angst-door-een-dokter-t2425.html En https://www.isamupsychologen.nl/blog-burn-out-voor-werkgevers-hoe-begeleid-je-werknemers-met-een-burn-out/ Die laatste zijn vijf blogs die goed uitleggen Het zijn geen zaligmakende middelen, er is geen formule. Maar wel handvatten die over tijd helpend kunnen zijn. Heb je al hulp ingeschakeld? Niet dat je meteen aan de cgt moet, zeker niet zelfs…. Maar ruggespraak houden met iemand die gespecialiseerd is in burn-out bijvoorbeeld.

Hee N. Ik lees je berichtje. Echt helemaal niet leuk maar zo herkenbaar. Je bent dus niet de enige. Ook de angst dat ik mezelf zo gesloopt heb! Hoe houd jij het vol en kom je de dagen nu door? Ik ga ook allang mee helaas. Wat een kut proces hè!

Ja N. Wat the fuck is het toch allemaal met die brein. Is ook wel heftig wat hij ervaart. Ik denk de radeloosheid en wanhoop maakt deze dingen erger. Ook bv Medicatie, voor mij lijkt het soms dat er helemaal niets bestaat voor deze rare belevingen. Ik voel me eigenlijk gewoon niet mezelf. Ik vind dit zeer raar, vroeger had ik alles onder controle, sporten, werken, hardlopen..helemaal mezelf. Lekker plezier maken. Veel rust, gewoon lekker mezelf, geen angst. En nu ineens lijk ik op een ander planeet

Zo naar voor je! Gelukkig dat ik niet de enige ben! Heb jij ook het gevoel dat je in zo'n onderwereld leef waarin je niks goed volgt? Alsof mn brein onder water leeft, haha. Elke dag opnieuw afzien en er doorheen. Weet het ook niet, maar begin het steeds slechter te trekken omdat m'n lichaam nu ook heel uitgeput voelt. Dus weet niet meer wat ik moet. Hoelang ben jij al onderweg en welke klachten ervaar jij? Kut is zacht uitgedrukt. Hahaha

Ja, maakt het ook. Want je ziet het gewoon niet meer. Niet wetende hoe het goed moet komen en hoelang je nog moet lijden en afzien. Verder herken ik alles. Had ook alles voor elkaar. Relatie, mooi groot vrijstaand huis, goede baan. Alles weg

Ik had gisteren nog een bericht gezet maar die is niet geplaatst. Ik ben nu 1,5 jaar onderweg.. maar er is nooit beterschap geweest, het blijft maar erger worden die mentale uitputting. Daar ben ik echt bang voor. Welke klachten ik ervaar is dat ik vooral echt extreem mentaal uitgeput ben op de manier dat ik niet meer echt besef wat zich in mijn brein afspeelt. Miss een soort OCD waarbij ik de hele dag door mijn denken zit te controleren, het gebeurt vanzelf. Denken denken denken en veel doomcenarios, het lijkt wel ineens ADHD ofzo. Ik heb niet echt een diagnose gekregen..s’morgens als ik opsta een heel akelige duistere gevoel die niet echt kan beschrijven. Miss een soort depressie waarbij ik wil blijven liggen in bed omdat ik geen zin meer heb in de dag te lijden, maar ik kan niet blijven liggen omdat die radio heel hard begint te gaan. Ik probeer, maar heeft geen zin. Hopeloos sta ik op met een zeer gespannenheid. Maar zo zo moe erbij! Waarbij de stress zorgt voor een nog meer mentale uitputting. En de cyclus houd niet op.. ik blijf in beweging en aflijding zoeken maar dat is overleven. Geen veiligheid vinden is mijn grootste obstakel, als ik ga liggen komen er doomcenarios die ik dan heel serieus neem omdat mijn waarneming of filter weg is. Ik besef dat heel goed dat het gebeurt maar mijn verstand kan er niet bij..ik kan nog 1000 dingen opnoemen wat ik beleef op een dag. Maar dan heb ik een boek geschreven😅

Wat vreselijk allemaal. Hoe geraak jij in slaap dan? Of hoe beleef jij de moment als je overdag een dutje wil doen? Kan dat gewoon of voel je ook een soort doomcenario spel in je hoofd dat maar blijft denken? Heb je diepe angst ofzo?

Maar wat ik dan vreemd vind is dat ik geen paniek aanvallen heb..ik heb een diepe angst en onrust en ik weet niet van waar.. die uitputting is zondaar dat ik erdoor in paniek ben ofzo en miss zelf een trauma 10 jaar geleden door een ayuasca sessie. Goh weet het niet hoor, maar ik zit op een punt dat ik zeg van het is klaar. Laat mij maar naar de andere kant gaan. Maar ik durf niet en wil echt leven. Maar dit gaat gewoon niet.. ik vind nergens mijn rust of veiligheid. En dan vind ik echt eng.. ogen dicht is volledig opgeslorpt door angst cenarios..

Ik begrijp het héél goed! Alleen als je hoort hoe extreem veel mensen een leven daarna hebben….?! Een goed leven! Niet zonder problemen. Niet zonder stress. Niet zonder angst, maar gewoon een goed leven waarin je leert dealen met al deze zaken. Daar kom je alleen door dit te overleven en dat is vreselijk zwaar! een hel en rollercoaster to say the least…. Ene heeft die methodiek en de ander die, de ene is gelovig en de ander niet, ene doet therapie om eruit te komen de ander doet het zelf…. Er zijn geen vaste garanties. Kan alleen spreken voor mezelf dat mijn geloof me staande heeft gehouden op momenten dat ook ik niet meer verder wilde. Niks concreets hoor, alleen was op en hoefde voor mij niet meer. Heb ook periode van diepe angst zonder paniek gehad. Dat is normaal…. En zonder dat je angst wil wegrelativeren, want dat doe je geen recht aan waar je doorheen gaat, is de fysieke ontregeling die mentaal voor klachten zorgt niet te onderschatten. Je lijf zit in fight flight vast…. De fysieke sensaties die je ervaart zijn “slechts” een gevolg van teveel cortisol en adrenaline (tikje simplistische uitleg hoor). De angst is het verhaal wat je hoofd erbij maakt om een verklaring te zoeken. En als je amygdala/de alarmknop wordt ingedrukt in je hersenen, door stressvolle gedachten (want je ziet door dysregulatie nu alles als gevaar) gaat er een signaal naar je HPA-as, welke reageert door de aanmaak van cortisol. Normaal remt de hippocampus om dit proces te remmen zodra gevaar geweken is, maar door dysregulatie is die rem stuk dus je belandt in een spiraal…. De cortisol zorgt weer voor verminderde weerstand tegen allerlei gedachten en emoties…. Kun je nu gewoon weinig aan doen. Je doet echt niks fout! Je lijf doet waarvoor het gemaakt is, alleen is oververhit en slaat over z’n toeren Je kunt niet verwachten dat als je ermee omgaat of het “accepteert” voor zover dat überhaupt kan hè, dat je dan gaat liggen en compleet zen bent! Nee, dat kost training. Dus dat gaat de komende tijd gewoon mis! Punt! Je gáát piekeren je gaat malen je gaat angst ervaren…. Alleen het besef dat dit puur fysiologisch is, kan het ietsje verlichten Kijk, ontspanning wordt nu een reikhalzend verlangen. Geloof me, ondanks dat ik fulltime werk, heb ik nog genoeg moeite hiermee. En random zwevende anxiety zonder oorzaak! Legio aan mensen ken iemand die het 3 jaar heeft maar 6 dagen per week werkt en z’n schouders ophaalt! “Laat die anxiety maar komen” zei hij laatst. Ik schrok, want ik was zover nog niet. Te eng…. En precies dat is het probleem. Kom maar anxiety, bring it on. Ik kan het aan. Niet om het weg te duwen of dat ik het graag wil, maar als het komt: the game is on. Want weet, ik zit toch in “the game” ook als ik me verschuil! Dan ben ik slachtoffer, zittend in hoekje! En daar is in jouw situatie nu niks mis mee. Je bent even gebroken en hebt geen veerkracht. Die is eruit! En dat mag! Geef daar aan toe…. Je komt op het punt dat je beseft dat je het aan kunt en het langzaam zakt: niet doordat je zo hard gevochten hebt ertegen, maar door het er maar gewoon te laten zijn. En ontspanning is niet iets waar je naar “jaagt”. Tuurlijk kan het soms een doel op zich zijn: dagje sauna, even in bad etc maar over algemeen is ontspanning een optelsom van gezond gedrag Dus zet dat gezond gedrag in, dat is altijd goed. Geef toe aan de rust ook als je die niet krijgt. Leer je lijf weer in overeenstemming met je gedrag te komen. Wandel, maar niet teveel. Zonder verwachting dat dit NU je probleem oplost. Zonder dwang. Geen prestatie. Gewoon gezond kalm gedrag. Vertraag. En elke ochtend, hoe zwaar ook, weer op staat en je ritme houdt. Voor nu is dit alles wat je kunt doen Je alarm staat stijf en strak afgesteld. Je hoofd verzint een verhaal…. En het voelt hels bedreigend. En juist die controle die je hiervoor eens had, laat die los. Die was zó relatief! En ja, dat zorgt niet bepaalt dat je vrolijk opstaat en een top humeur hebt voorlopig. Maar je bent weer 1 dag dichterbij gekomen! Je kunt het, geloof me dat je lijf prima weet hoe het moet ontspannen en slapen en rusten daar is het voor gemaakt. Alleen nu ben je even stuk! Wees lief voor jezelf en niet te streng please

Soms last van man. Laatste tijd wat meer. Maar klinkt stom: ik negeer ze of lach ze uit. Ik weet anders namelijk ook niet van hoe of wat. En maak je niet druk over die ayahuasca sessie. Heb vroeger shitload aan drugs gehad, inclusief pure dmt. Maakt voor de burnie echt niets uit, haha.

@corrado volgens mij zou het je echt helpen om therapie te krijgen van iemand met zenuwstelsel-kennis én verstand van de psyche. Ik heb nu zelf lichaamsgerichte (trauma)therapie en ik heb ACT gehad, en van hele fijne therapeuten. Dankzij hen ben ik van die heftigste klachten en gedachten afgeraakt in de eerste periode van mijn burn-out. En ja, natuurlijk ook dankzij mezelf omdat ik heb geleerd met die verschrikkelijke gedachtenstroom en angst in mijn lijf te zitten zonder er iets mee te moeten. Het was zo fucking zwaar. Acceptatie is veel te hoog gegrepen dan. Maar constant defusie oefeningen doen, ook al is dat de hele fucking dag door, hielp. Ik was letterlijk de hele dag aan het turven als er weer een nare gedachte voorbij kwam. Telde enorm op, maar het hielp me afstand te nemen van de gedachten. En oh, die angst. Het waren inderdaad niet specifiek paniekaanvallen maar gewoon een non-stop gevoel van verschrikkelijkheid. Ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. Zo. Veel. Angst. En gedachten die bleven razen, als ik mijn ogen dicht deed dan was het echt alsof er een soort stroboscoop aan gedachten op mijn netvlies zat. En de angsten voelen dan zo écht. Als de waarheid. Als de werkelijkheid. Logisch ook, want je zenuwstelsel denkt dat je in levensgevaar bent en probeert je te beschermen door de ergste scenario’s uit te denken. En die gedachten activeren dan weer alle systemen in je lijf alsof die doemscenario’s al uitkomen, want je brein maakt geen onderscheid tussen dat wat je voor je ziet en dat wat er echt gebeurt. Heel erg klote is dat. Ik lees in je berichten ook een grote eenzaamheid terug. Het gevoel dat je de enige bent die het zo ernstig heeft. Weet dat dat niet zo is. Hier zitten allemaal lotgenootjes die herkennen wat je zegt. En nee, niet iedereen heeft dezelfde ervaring. Maar er zijn hier echt een aantal mensen die net als jij niet meer weten of wisten wat ze met zichzelf aan moesten. Ik was er een van. Ik dacht echt dat ik knettergek werd. En dan maakt het niet zoveel uit wat het thema is van de angst en de gedachten; het gevoel is hetzelfde. Je zenuwstelsel denkt dat je sterft. En dat is misschien wel het zwaarste gevoel dat er is. Maar zelfs bij jou geloof ik heilig dat het ooit beter kan worden. Als je de juiste hulp vindt - iemand die niet alleen cognitief werkt, maar ook lichaamsgericht. Iemand die verstand heeft van het zenuwstelsel. En/of iemand die écht goed is in ACT, defusie, en trauma sensitief werkt.

Hey Ax, lief van jou ook weer een mooie uitleg. Ik weet zeker wel dat ik niet de enige ben, en iedereen heeft natuurlijk een andere ervaring en levens pad gemaakt waar trauma’s zijn opgeslaan in het lichaam. Alleen weet ik niet waar ik moet zoeken. Weet je wat ik echt heel eng vind.. mijn brein blijft nadenken en daar word ik gewoon echt knettergek van. Je staat erbij en kijkt erna en put je brein uit. En dan word ik gefrustreerd omdat ik weet dat het mijn brein uitput en slapen lukt niet. Daar zit een grote obstakel. Ik ben de hele dag thuis en kan gewoon niet lekker gewoon slapen! Ja dat moet ik dan accepteren en dat vind ik verschrikkelijk moeilijk. Maar zoals iedereen hier, zo lang onderweg en niet wetend waar nog te staan of liggen. Ja dat is gewoon echt verschrikkelijk natuurlijk. Ik heb vroeger veel alcohool gedronken en wat drugs gebruikt en ik denk dat het nu zijn tol eist. Maar met deze gedachten heb ik gewoon niets. Ze putten mij weer gewoon uit. En zo blijft het maar door gaan. Ik heb in december een intake voor een opname, maar daar kijk ik dus ook niet naar uit, zoveel angst ervoor.. want ik voel mij zo moe dat ik geen zin meer heb om alles uit te leggen enzo. Nog eens bedankt voor jou bericht💙💙💙