Ik ben al verder in mijn burn-out, maar helemaal de onbezorgde oude word ik niet. Mijn lichaam is nog altijd aan & opgejaagd. Ik heb regelmatig angst en voel me onveilig. Ik mis heel vaak geborgenheid van mijn ouders van vroeger, ik weet niet of dat gek klinkt voor iemand van 26. Ik heb wel een vriend maar dat geeft me niet die veilige geborgenheid als een oudere volwassene. En mijn ouders zijn emotioneel niet altijd bereikbaar voor mijn gevoel. Ik heb het idee dat anderen van mijn leeftijd zich veel stabieler of gegronder of zelfstandiger voelen.
Ik ben vaak misselijk van de angst en draai dan rondjes een beetje door huis of ik beland googlelend op de bank (dat is nooit een goed plan bij angst).
Ik ben benieuwd of er herkenning is. Misschien een paar bemoedigende woorden, die kan ik wel gebruiken 🙈