Reacties
Hoi anoniem, Ik herken mezelf een beetje in je verhaal. Waarschijnlijk heb je net als ik een hele lange tijd weinig andere mensen gezien en gesproken op je psycholoog en partner na. De momenten die je hebt gedeeld met anderen waren niet zo fijn door misschien allerlei redenen. In mijn geval had ik overprikkeling gekoppeld aan sociale momenten. En ik was ook voor een lange tijd niet klaar voor contact. Mijn dieptepunt was dat ik soms na 15 minuten praten helemaal kon instorten. Dat is echt al meer dan een 8 maanden geleden. De vraag is misschien ook wel: mag jij je slecht voelen bij andere mensen? Mogen ze dat zien of ben je bang dat je bij ze instort en is dat beangstigend voor je? Mijn psycholoog zei ooit tegen me: je mag elk moment weggaan bij een afspraak en mensen vinden het alleen maar fijn als je het zegt. Hoe rot zou het zijn als een vriendin van jou niet eerlijk durft te zeggen dat ze weg wil bijvoorbeeld. En mensen die weten wat er aan de hand is kijken daar niet raar van op. Ik heb altijd een disclaimer; we spreken af maar weet dat ik af kan zeggen of dat de afspraak kort kan zijn. Ik weet nog wel dat ik pas echt weer mensen ging zien naarmate mijn lichaam wat meer tot rust was gekomen. En misschien ben je er nog even niet aan toe of zijn kleinere stapjes fijner. Ben benieuwd wat je psycholoog hierover zegt. Uiteindelijk ga je wel weer zin krijgen om mensen te zien. Maar dat kan soms even duren. Kijk vooral wat wel kan en anders nog even geduld wellicht. Heel veel sterkte!