Reacties
Niets om je voor te schamen hoor Anoniem! Ik herken wel wat je beschrijft. Ook omdat het zo'n lang proces is, verlies is geregeld de moed en dan ben ik geïrriteerd, boos op de wereld en teleurgesteld in mezelf. Juist bij een terugval komen die gevoelens nog meer naar voren, omdat je dan nog meer geconfronteerd wordt met je eigen zwakte / ziek zijn. Probeer waar kan wat mild te zijn voor jezelf. Dit gaat ooit over (dit moet ik mezelf ook steeds zeggen hoor), en ook die lastige hobbels horen erbij. Sterkte, en hopelijk lees je hier wat (h)erkenning.
Rapporteer
Lief dankjewel voor je woorden, en dat ik niet de enigste bent met deze vervelende gedachte en gevoelens. Vindt het pijnlijk en vervelend dat ik steeds verder van mezelf verwijderd raakt heb jij dit toevallig ook @ anoniem?
Rapporteer
Ik herken dit ook heel erg! Vooral het eerste deel van je post. Het is erg moeilijk en vervelend, maar weet dat je niet alleen bent 🫶🏻
Rapporteer
Ik herken dit ook heel erg! Vooral het eerste deel van je post. Het is erg moeilijk en vervelend, maar weet dat je niet alleen bent 🫶🏻
Rapporteer
Hoi @ Anne vervelend om te horen dat jij dit ook ervaar niet leuk dit, hoop dat we ons zelf weer mogen terug vinden. Weet jij heel toevallig hoe dit kan komen? Verder van jezelf verwijderd worden:-(.
Rapporteer
En fijn om te lezen dat ik dit niet alleen ervaar
Rapporteer
Hmm ja precies weet ik niet. Wel weet ik dat het voor mij heel intens is om iedere keer weer de nare teleurstelling van een terugval met alle rariteiten aan sensaties en gedachtes en gevoelens te hebben, waardoor ik niet meer weet waar ik op mag vertrouwen. Uiteraard speelt het wel echt een rol dat je stress zo hoog heeft gezeten dat je daardoor ontregeld bent en alles raar en anders voelt, stress doet écht veel met je lijf. Door alle terugvallen merk ik ook dat ik steeds alerter wordt op mn introceptie (gevoel van binnen) en dat dan ook overdenk en dat ook gek voelt, icm dat alles anders momenteel verwerkt wordt in mn brein, maakt dat ik me raar en vervreemd voel. Ik heb door de burnout heen sowieso ook veel last gehad van hevige dissociatie klachten, dat heeft me ook niet echt geholpen qua vertrouwen (ook al zou t een beschermingsmechanisme moeten zijn)
Rapporteer
@ Anne vreselijk zijn die terugvaldagen kan er ook echt niet meer tegen,soms denk ik waar doe ik het allemaal nog voor. Zie nog steeds geen lichtpuntje meer dagen duren lang,vooral de terugvaldagen. Dissocaitie heb ik tijdens mijn terugvaldagen helaas ook last van. Hoop dat we ons zelf weer mogen terug vinden, lange en pijnlijk proces is het maar. Heb er gewoon weg geen zin meer in, heb de kracht er soms niet meer voor
Rapporteer
@Anoniem, ik lees de wanhoop door je berichtje heen. :( Het ís ook echt vreselijk zwaar, denk dat iedereen op dit forum dat kan beamen. Het rotzooit zo met je mentale staat, maar onthoud dat een brein altijd georiënteerd is op negativiteit (vanuit overleving). Dat kan maken dat je het steeds zwaarder kan vinden en de lichtpuntjes niet ziet (ook al zijn deze er wel, al zijn ze heel klein). Weet dat je lichaam altijd bezig is met beter worden, net als een griepje, het wil balans, niet verder afglijden. Dus ookal merk jij in je bewustzijn negatieve dingen, weet dat je lijf onder het oppervlak hard aan het werk is om beter te worden 🫶🏻
Rapporteer
@ Anne Erg lief je bericht ben idd erg wanhopig, kan er soms echt niet meer tegen na zoveel jaren helaas.😪 Idd mensen die hier zitten hebben het ook erg zwaar ermee, hoop voor ons alle dat er gauw meer lichtpuntjes mogen komen.