Lieve mensen,

Zoals ik eerder in een andere blog schreef, ben ik inmiddels twee jaar burn-out en ontzettend gevoelig geworden voor geluid. Vooral geluiden van mijn buren zorgen voor veel angst en spanning. Sinds december is dat echt een ding geworden. Ik durf soms nauwelijks thuis te zijn, schrik enorm van geluiden en raak regelmatig in paniek. Vooral rondom mijn PMS-periode lijkt dit nog heftiger te worden.

Gelukkig heb ik de mazzel dat mijn moeder een heel fijn, vrijstaand huis heeft waar ik af en toe naartoe kan. Dat is ontzettend fijn, al vind ik dat soms ook ingewikkeld. Je valt toch gemakkelijk terug in oude patronen en de dynamiek van vroeger. Maar het idee dat ik ergens naartoe kan waar ik even op adem kan komen, geeft me wel een gevoel van veiligheid.

Eigenlijk droom ik al heel lang van een plekje waar het écht stil is. Waar je geen verkeer hoort, geen buren en geen andere geluiden die je voortdurend uit je rust halen. Soms fantaseer ik zelfs over een huisje in Zweden, waar ik gewoon een paar weken helemaal weg kan zijn van alles en iedereen.

En nu is het grappige: mijn moeder is op vakantie en ik zit in haar huis.

Overdag overvalt de stilte me soms bijna. Terwijl ik thuis prima uren voor me uit kan kijken of naar de wolken kan staren, merk ik hier ineens hoe anders die stilte voelt. Dan denk ik echt: wow, wat heftig eigenlijk.

Maar vooral 's nachts gebeurt er iets wat ik niet zo goed kan plaatsen. Dan komt er een intense angst naar boven die ik niet op deze manier herken. Een soort doodsangst, waarbij mijn gedachten ineens alle kanten op gaan. Naar spoken, geesten en allerlei scenario's die me bang maken.

En dan denk ik: Eindelijk is het stil. Eindelijk hoef ik me geen zorgen te maken over geluiden van de buren. En nu gebeurt dit?

Alsof mijn hoofd, nu de geluiden van buitenaf wegvallen, zelf iets vindt om bang voor te zijn.

Misschien speelt mijn PMS hierin ook een rol. Ik merk dat mijn angst in die periode vaak heftiger is. Maar toch vind ik het zo bijzonder en tegelijkertijd verwarrend dat ik zo verlang naar stilte en veiligheid, en dat diezelfde stilte me vervolgens ook zo angstig kan maken.

Hoe kan het dat je zo verlangt naar rust, maar je tegelijkertijd zo onveilig kunt voelen wanneer die rust er eindelijk is?

Ik vind het ergens heel vreemd. En ik ben benieuwd of anderen dit herkennen.