Bewuste wereld

Hm ja alleen al die dingen die je dus noemt heb ik dus geen hinder (meer) van Corrado.. dat maakt het zo verwarrend. Ik ben juist weer rustiger, voel emoties (dus ook niet afgevlakt), maar het lijkt wel alsof ik continu besef dat ik leef, maar heel onprettig. Juist denk ik omdat ik zo hard de deksel op mn neus gehad heb afgelopen maanden met hoe heftig de sensaties en ervaringen zijn geweest in mn lijf. De wereld voelt niet meer overzichtelijk vast ofzo.. kan het zo moeilijk uitleggen, ook psychologen en naasten begrijpen moeilijk wat ik bedoel te zeggen. Daarom hoopte ik dat iemand dat herkent, het continu hevig alert zijn van het feit dat je bestaat en leeft, maar als heel onprettig. Ik ben me ook zo hyperbewust geworden van mn binnenwereld en gevoelens, dat dat ook raar voelt. Maar je dan richten op buiten is ook lastig, want dat is dus ook te bewust..

Hm ja alleen al die dingen die je dus noemt heb ik dus geen hinder (meer) van Corrado.. dat maakt het zo verwarrend. Ik ben juist weer rustiger, voel emoties (dus ook niet afgevlakt), maar het lijkt wel alsof ik continu besef dat ik leef, maar heel onprettig. Juist denk ik omdat ik zo hard de deksel op mn neus gehad heb afgelopen maanden met hoe heftig de sensaties en ervaringen zijn geweest in mn lijf. De wereld voelt niet meer overzichtelijk vast ofzo.. kan het zo moeilijk uitleggen, ook psychologen en naasten begrijpen moeilijk wat ik bedoel te zeggen. Daarom hoopte ik dat iemand dat herkent, het continu hevig alert zijn van het feit dat je bestaat en leeft, maar als heel onprettig. Ik ben me ook zo hyperbewust geworden van mn binnenwereld en gevoelens, dat dat ook raar voelt. Maar je dan richten op buiten is ook lastig, want dat is dus ook te bewust..

Ik denk (maar dit is een aanname!) dat dit komt doordat je zenuwstelsel langzaam maar zeker leert dat het veilig is - maar zich nog niet volledig veilig voelt. Je zenuwstelsel heeft in een complete staat van alertheid gezeten voor lange tijd. Overal zag het gevaar. Nu leert het met stapjes dat het weer veilig is, maar dat gaat niet in één keer. Daardoor is het dus Hyper bewust op alles. Ik denk dat ik ongeveer herken wat je bedoelt, dat je niet bang bent maar alles voelt toch vreemd ofzo. Het is inderdaad niet goed te omschrijven. Ik heb het nu niet, maar wel gehad in de tijd dat ik meer vooruit ging. Ik geloof sterk dat het gewoon een nieuwe fase is, en dat je uiteindelijk ook weer daaruit komt. Je zenuwstelsel gaat uiteindelijk ergens beseffen dat het écht weer veilig is en dan hoeft het dus niet meer zo bewust van álles te zijn. Ik zie het echt als een diertje of een klein kindje voor me, dat in het begin heel schichtig is maar dan langzaam wat begint te ontdooien - maar daar zit nog een fase tussen waarin het niet meer heel bang is, maar nog wel schrikkerig is van elk geluidje en nog wel heel alert. Ik denk dat jij in die fase zit.

Dankjewel Ax, moest ik even horen denk ik toch. ❤️ Hoe is het nu met jou?

Ik ben blij om te horen dat je er iets aan hebt ;) Met mij gaat het niet zo goed nog steeds, heel erg met ups en downs maar een beetje te veel te verwerken :') Maar ook ik houd me constant vast aan de theorie over het zenuwstelsel, omdat angst en depressie zo overtuigend voelen. Dus ik help mezelf ook met dit soort stukjes uitleg x)

Heel bewust zijn dat je leeft en dat het nu op t ogenblik goed gaat. Het automatische is er nog niet. Normaal doe je dingen zonder bij na te denken Dat doe je gewoon. En juist dat gewone is ongewoon geworden. Bewust zijn dat het weer kan Hebben velen dat niet die een heftige periode mee gemaakt hebben?

Ik herken dat ook wel Anne. Zo hyperalert/bewust van alles, inderdaad ook van mijn eigen bestaan. Dat is ook heel raar en naar. Ook al voel je je redelijk goed en kalm, je zenuwstelsel is nog heel erg actief. Gewoon voelt daarom niet gewoon. Zoals Ax dat heel mooi heeft omschreven, je zenuwstelsel is nog niet zo ver dat het veilig genoeg is. Dat heeft zijn tijd nodig.

@Ax: hè vervelend voor je dat het nog zo in het dal gaat.. :( wel fijn dat dit soort dingen uitleggen je ook helpen te relativeren voor jezelf. @Mir: Dankjewel voor je herkenning en fijne bevestiging! Vooral van dat bestaansgevoel. Het is inderdaad raar en naar en ook vooral gek, vervelend en lastig uitlegbaar. Dus fijn om te horen dat er meer mensen zijn die dit kennen. Voelde me op een gegeven moment zo eenzaam in dit gevoel. Vooral omdat mn psycholoog het nodig vond om te zeggen dat ze nog nooit in alle jaren in haar werk dit tegen was gekomen (ik ga ook op zoek naar een ander, dit was een van de redenen). Ook al weet je dat dat niet professioneel is en je niet de enige zou moeten zijn, toch is zoiets horen niet fijn als je al instabiel bent en twijfelt aan alles. @Jacoba: inderdaad. Ik weet niet of anderen dat meegemaakt hebben, heb mensen in mijn omgeving er nooit zo over gehoord of gesproken, vandaar dat ik graag mn vraag hier stel: maar blijkbaar wel dus :)

Heeeeeeeeel herkenbaar! Hyperalertheid nog. Ik neem alles ook nog te bewust waar, maar bij mij zit er nog wel glas tussen, helaas. Had het hier laatst nog met HA over. Gaf direct aan dat ik nog te hyperalert ben, maar dat het met de tijd vanzelf verdwijnt.

@Anne pff er zitten echt psychologen tussen die niet handig zijn zeg :( Ik had ook een arbeidsdeskundige die destijds tegen me zei dat ze dit nog nooit had meegemaakt. Ja super dankje, en wat moet ik ermee? Me nog eenzamer voelen..? Ontregeld zenuwstelsel is echt veel te onderbelicht in de zorg. Ik blijf dat frustrerend vinden. Afijn, mooi doel voor de toekomst om een bijdrage te leveren aan het bewuster maken van de zorg van dit ziektebeeld (à la Brankele Frank). Voor nu maar proberen op mezelf te focussen en alleen af en toe anderen hier een beetje herkenning geven x)

Dank dat jullie de tijd nemen me te helpen en minder alleen kunnen laten voelen! 🫶🏻 @N.: dat is een fijn vooruitzicht dan! Bedankt voor het delen, fijn om te weten dat dit er ook gewoon bij hoort, en ik dus toch niet helemaal kapot en onbegrepen ben hierin. @Ax: pff ja echt he, vreselijk soms! Dan bedenk ik maar; er zijn psychologen die cum laude slagen, maar ook die met een 5,5 afstuderen 😅 en waarschijnlijk had ik die tweede. Ook rot idd die arbo, ik vraag me ook dan af wat het doel is van zoiets zeggen. Alsof je je er inderdaad beter door zou moeten voelen? In what way helpt zoiets. Maar inderdaad, laten wij ons er maar voor inzetten dan!

@Anne ja bij mij voelde het een beetje als, ik heb dit nog nooit gezien dus het kan niet en je overdrijft :')

Deze uitleg heb ik gekregen van mijn therapeut: Het betekent dat de patronen die als een automatisme in je leven zaten (en gezorgd hebben voor de zware burnout) aan het breken zijn. Dus het loskomen van levenspatronen die niet gezond voor je zijn (geweest). Misschien is dit alleen voor mij, laat het gaan als dit niet logisch klinkt. Het is voor mij terugkijken alsof ik in een soort waas heb geleefd maar dat is dus het overlevingspatroon die je jezelf hebt aangeleerd om maar door te kunnen denderen in het dagelijkse leven.

@Anoniem; dankjewel dat je dit wil delen. Had je psycholoog toevallig dan ook uitgelegd waarom het je daar zo hyperalert van wordt, niet kan genieten van dingen en het niet als bevrijdend voelt, maar eerder als iets wat de “verkeerde” kant op gaat (het stukje van bang zijn voor buiten je comfort zone te zijn begrijp ik wel, maar dit voelt anders, niet als iets waar ik aan zou willen wennen). Ik ben denk ik inderdaad momenteel meer geneigd naar “mn lijf wat nog bang is door de klap die het gehad heeft jarenlang en de afgelopen maanden en weer moet wennen aan een normaal leven”. Maar ben wel nieuwsgierig naar jouw input!

@Anoniem; dankjewel dat je dit wil delen. Had je psycholoog toevallig dan ook uitgelegd waarom het je daar zo hyperalert van wordt, niet kan genieten van dingen en het niet als bevrijdend voelt, maar eerder als iets wat de “verkeerde” kant op gaat (het stukje van bang zijn voor buiten je comfort zone te zijn begrijp ik wel, maar dit voelt anders, niet als iets waar ik aan zou willen wennen). Ik ben denk ik inderdaad momenteel meer geneigd naar “mn lijf wat nog bang is door de klap die het gehad heeft jarenlang en de afgelopen maanden en weer moet wennen aan een normaal leven”. Maar ben wel nieuwsgierig naar jouw input!

@Anne omdat je nieuwe dingen leert en nieuwe dingen zijn eng voor je zenuwstelsel dus is het hyperalert! Zie het als de eerste keer dat je in een auto achter het stuur zat. Toen was je je ook mega bewust van alles wat je deed en moest doen: schakelen, sturen, gaspedaal in en koppeling langzaam op laten komen, etc. Het kostte je allemaal energie en focus. Maar als je eenmaal veel uren hebt gereden, gaat dat allemaal ineens vanzelf. Dat gaat dus hiermee ook gebeuren (:

@Ax: wat een top voorbeeld.. kon me er inderdaad helemaal mee inleven. Zou het niet ergens ook kunnen komen omdat je al maanden uit een “normaal” leven gerukt bent en je wereld zo klein is? Dat een normaal leven ook weer raar voelt? Ik ben nooit niet helemaal thuisgebleven, altijd wel naar de supermarkt oid blijven gaan, maar je echte normale leven met sociaal, werk, vakantie, dromen over de toekomst etc is toch wel echt anders. Vraag me dat al langer af.