Ik ga de derde maand in van mijn burn-out. Maar het voelt als de vijfde week, de tijd vliegt als je thuis zit. Het is de beste maand wanneer ik terugkijk, maar vandaag voelt het niet zo. De 3e dag op een rij dat die vervelende over vermoeidheid weer de overhand heeft, ik ging toch richting herstel? Ben zelfs aan het reintegreren, die ene kleine werktaak voelt vertrouwd. Heerlijk om weer eens van mijn collega's te horen per mail. Het geeft me energie maar tegelijkertijd kost het net zoveel energie. Super frustrerend! in de dipjes overheerst de gedachte dat ik nog een lange weg heb te gaan. De twijfel of ik geen proffesionele hulp nodig heb, maar dat het toch geen zin heeft want dan moet ik weer naar iemand toe. Op de goede dagen ben ik weer mezelf, maar nu ffe niet. En zo gaat het op en neer, het valt toch niet mee. Hopelijk morgen een goede dag.