Zoals jullie weten ben ik sinds begin dit jaar ineens alleen. Het besef daalde net in dat ik nog nooit alleen gewoond heb - ik kom uit een groot gezin met veel reuring, heb in mijn studententijd nauwelijks dagen alleen gehad, en ben toen gaan samenwonen. Af en toe was ik heus een avondje alleen, maar het was echt de uitzondering op de regel. Het is dit besef dat maakt dat ik beter begrijp waarom ik me zó eenzaam voel. Geen werk, geen relatie, en zelfs geen huisdier omdat ik daar nu niet voor kan zorgen. Ik houd van drukte. Ik houd van gezelligheid. Ik ben hartstikke extravert (al heb ik zeker mijn introverte kanten) en nu zit ik elke dag maar alleen thuis op de bank en op bed, vol in de angst en in de rouw, te wachten tot de dag voorbij gekropen is. Ik weet dat er tijden zijn geweest dat ik mij alleen kon vermaken. Dat ik het zelfs leuk vond om lekker te schrijven, tekenen, knutselen, puzzelen of Lego bouwen. Maar nu ben ik alleen met de pijn, en ik vind het echt verschrikkelijk. Ik heb veel vrienden en een hele lieve, grote familie. Maar het is heel eenzaam dat zij allemaal wél een leven leiden. Zingeving is een heel belangrijk element voor een mens en op dit moment voelt het allemaal zo ontzettend zinloos. Ik schreef voorheen actief op mijn Instagram pagina om andere burnies te helpen, ik maakte kaartjes voor het goede doel, ik schreef aan een fictie boek, ik maakte cadeaus voor vrienden en familie. Maar door mijn depressie lukt dat allemaal niet, en ik heb ook verschrikkelijk veel last van imposter syndrome. En ik word ook nog eens dagelijks getriggerd in mijn heftige trauma's. Ik weet dat jullie aan de ene kant niet door dezelfde pijn heen gaan en aan de andere kant wel. Ik denk dat jullie me beter begrijpen dan de meeste mensen. Zeker de mensen die alleen wonen (waarbij een gezin etc weer andere uitdagingen met zich meebrengt, daar ben ik me van bewust). Eenzaamheid ontstaat als je je niet verbonden voelt met anderen, en dat gebeurt veel als je de enige bent die ziek is, de enige die rouwt, en de enige wiens leven draait om die kleine momenten met je naasten omdat het alleen-zijn te veel en te confronterend is, en veel te lang duurt.