Reacties
Rapporteer
<3
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Hoi lieve Ax,
Ik ga momenteel ook door een diep dal, wij hebben besloten, dan wel samen en in alle redelijkheid na therapie enz, om uit elkaar te gaan.
Vreselijk, we wonen nog samen, hebben geen ruzie, en houden van elkaar, maar soms is dat niet genoeg. Ook voor onze 3 kinderen is het een groot drama. We moeten verhuizen, huis gaat verkocht worden, moeten beide een ander huis kopen lastig met wia* en ga zo maar door.
Ik kan wel 100 pagina's schrijven over hoe het voelt en wat er nog gaat komen, maar ik leef met je mee, en begin, helaas te snappen wat je voelt.
Dit komt voor jou ook bovenop alles wat er speelt, en dat herken ik zeker.
Dikke knuffel.
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Bedankt voor je uitleg Ax.
Om even op terug te komen dat op het “doen alsof alles goed gaat” heel mijn kring weet in welke situatie ik zit. Ik bel regelmatig al mijn kennissen en familie op om te zeggen hoe ik mij voel, ik huil vaak en ze denken altijd aan mij. Ik doe nooit alsof, ik ben een open boek. Het is een beetje zo ver gekomen dat de gesprekken alleen over mij gaan en hoe slecht ik mij voel, en dat is het ook niet wat ik wil. Het klinkt meer als een onmacht gevoel en van binnen zit ik te schreeuwen om hulp, maar niemand kan mij helpen in het mentale aspect, niemand kan daar een pleistertje op zetten.
Ik ben dus vandaag wakker geworden met een hele belevenis in mijn hoofd, ik kon mijn gedachten niet meer grijpen. Alsof ik in een donkere gedeelte zit in mijn hoofd waar er niets meer is, clostrofobie gevoel. En het is zo martelend wat ik kan niet verder slapen en ik ben zo erg moe. Het lijkt psychotisch en tegelijkertijd lijkt het dat daar niets aan te doen is want ik kan het niet meer met woorden uitleggen en ik begrijp het zelf niet meer want er is gewoon geen benaming voor..
Ik lijk dus letterlijk en figuurlijk gek te worden in mijn hoofd en dat vind ik fucking eng!!