Ik kon altijd zo genieten van deze hitte en het mooie weer. Heerlijk zorgenloos in de tuin zitten. Mijn burnout, derealisatie en vooral de angst die ik erdoor gekregen heb ontneemt me voor mijn gevoel alles. En ook al gaat het iets beter dan eerst, ik mis het dat ik niet echt meer kan genieten. Ik hoop dat dit wel weer terug komt.
@m, dat is jammer om te lezen. Het is helaas heel herkenbaar, vooral het niet kunnen genieten van juist de dingen die je eerst fijn vond. Hopelijk krijg je dat gevoel weer terug! Hier weer emotioneel omdat ik zo weinig voel. Ja, verdriet voel ik. En boosheid. Maar ik wil zo graag naar mijn kinderen kijken en verbondenheid voelen en liefde, maar ik voel niks. Juist de kinderen zijn degene waarvoor ik door ga. Dat doet veel pijn. Kijk uit naar het moment dat ik ze weer knuffel MET gevoel 🥰
Het helpt mij om te denken , de tijd van zorgeloos genieten is voorbij. Ik geniet wel maar dan toch met spanning in m n lijf. En toch is het nog wel even mogelijk. Toen we op vakantie waren, had ik bijna nergens last van.
dat die fucking kut burnout door zo weinig mensen goed te begrijpen is.
Ik ben ziekjes. Als in, een virus. :') Helemaal klaar mee
Klopt, ly. Maar dat had ik ook voor ik er zelf mee te maken kreeg. Nooit gedacht dat het zo'n enorme impact zou kunnen hebben en hoeveel klachten je kan hebben, zowel lichamelijk als geestelijk. Dus ik kan het anderen ook niet kwalijk nemen, al zou soms meer begrip wel fijn zijn. Beterschap, Ax! Ook dat er nog bij...
Ik ben toch zo klaar met niet kunnen genieten van het weer, van dingen doen met anderen en vooral niet kunnen genieten van muziek. Ook heb ik door mijn brain fog moeite om gedachten te vertalen naar spraak. Heel bijzonder allemaal maar, maar ik mis mezelf. And that’s it.
Net een week griep achter de rug, en als kers op de taart nog 2 dagen migraine en een koortslip. Ik ben het tobben zo zat.. Continue klachten, spanning. Ik mis een beter functionerend lijf, het niet continu overprikkeld zijn. En tot slot: ik vind het doodeng dat m'n hele toekomst blanco is. Oude werk kan ik niet meer doen, en ik weet (nog) niet wat ik precies wel wil/kan. Veel van bovengenoemde is heel herkenbaar. Fijn om hier even van ons af te kunnen schrijven. Als het kon zou ik jullie allemaal wat kracht (en een verkoelend briesje) sturen.
Ik denk dat we onszelf allemaal missen 😥 Ik ben het zo beu om me zo neerslachtig en somber te voelen. Ben aan het opbouwen met AD, dus dat maakt het zeker niet beter. En het overprikkeld zijn door van alles is ook k*t!
Ik heb er een hekel aan dat ik heel chagrijnig ben als ik wakker word. Aangezien ik meerdere keren per dag wakker word (ochtend, middag en soms ook als ik tussendoor in slaap val met dit warme weer), komt dat regelmatig voor en het duurt echt minimaal een uur voor ik weer een beetje wakker ben. Heel irritant!
Ik vind het gewoon vreselijk irritant dat je een burnout krijgt van teveel stress, maar dat het lijkt alsof je nog meer stress krijgt van de burnout met al zn klachten, raarheden en onzekerheid. Je lijf trekt aan de handrem, maar geeft je iets groters ervoor terug. Hoe moet je dan ooit relaxen, dat “er laten zijn” ben ik ook wel zat
Herkenbaar, Fleur! De boete die je ervoor krijgt is zwaar. Ik vind het heel vervelend dat ik me zo druk maak om van alles. Kan dagen van de leg zijn omdat ik naar de arbo-arts moet. Of me vreselijk zorgen maken om iets wat totaal niet relevant is. Die burn-out neemt je hele lijf en brein over en doet ermee wat hij wil ☹️
@Mo, ja precies die laatste zin! Ook het onbegrip soms van mensen, vreselijk.. (fijn voor hen dat ze het niet kennen natuurlijk, maar rot voor ons). Soms zwelg ik ook zo in zelfmedelijden 🙈 bedankt voor de post om even ongegeneerd te mogen klagen: IK. BEN. ER. KLAAR. MEE.
Haha, Fleur. Dat er laten zijn en acceptatie kan ik ook niet meer uitstaan. Klaar is gewoon klaar.
Zo herkenbaar wat hier allemaal wordt gezegd. Ik doe even met je mee, Fleur: IK BEN ER OOK HELEMAAL KLAAR MEE. Dit omvat alles wel zo'n beetje, waar ik over zou kunnen klagen.
Ik heb nu eindelijk momenten dat ik niet aan mijn burn-out denk. Heel fijn, zou je denken. Maar daardoor word ik elke keer keihard teruggefloten door mijn lichaam en dan realiseer ik me weer hoe k*t het allemaal is. Nog niet te spreken over het afwezige gevoel, alles op de automatische piloot doen en je constant somber voelen. Dus ja, ook ik ben er -nu al- klaar mee (en weet dat ik nog even te gaan heb). Het ene moment denk ik: Oh, laten we een camper huren en langs de Nederlandse kust rijden deze zomer. Om vervolgens weer een klote humeur te hebben en niks aan te kunnen en te bedenken dat ik dat helemaal niet trek. Argh, dit hoofd 😠
Wat een druilerige dag vandaag. Ik mis de zon, lekker zo'n zonnetje net zoals gisteren. Niet te fel en te warm, maar wel meer zonlicht dan dit. Zoals een burn-out gaat, heb ik de ene dag/week/maand zin in de zon en de andere keer wil ik alleen maar dat het heel mn hard regent en dat niemand leuke dingen kan doen (want dat kan ik ook niet).
Het is mijn verjaardag vandaag (29 jaar), en ik heb de hele dag op bed geleden met zware sensaties en een k*tgevoel 😅 Nu gelukkig weer wat beter maar goed, het voelt dubbel
Het is mijn verjaardag vandaag (29 jaar), en ik heb de hele dag op bed geleden met zware sensaties en een k*tgevoel 😅 Nu gelukkig weer wat beter maar goed, het voelt dubbel
Ik voel me zo fucking bang en eenzaam en ik vecht er niet tegen maar ik word er zo moe van.
Ja dit gevoel van machteloosheid is zo ongeloofelijk eng. Zo ongeloofelijk moe, mentaal uitgeput. Je wilt ondernemen maar je durft gewoon niet. Zelfs in mijn dromen ben ik moe, uitgeput.
Nog proficiat, Dave! Gelukkig ging het op het einde van de dag weer wat beter. Sterkte, Ax. Dat eenzame gevoel is killing, zeker in jouw situatie. En ook voor jou sterkte Corrado. Jullie verhalen maken mij een beetje bang. Alsof mij nog iets heel ergs/engs te wachten staat...
Dat laatste herken ik ook, Corrado. Eerder was ik blij met mijn dromen. Een soort van tijdelijke ontsnapping van de realiteit. Maar inmiddels ben ik ook ziek in mijn dromen, droom ik over re-integreren op mijn oude werk en dat dit niet lukt en droom ik over andere angstige aspecten. Geweldig! Dave, ondanks alles wat k*'t is... Gefeliciteerd met je 29ste verjaardag. Op naar vele jaren in geluk en gezondheid 💞
Ik besef me vandaag ineens wat ik de afgelopen maanden heb doorgemaakt. Ik besef dat het pas maanden zijn, maar die waren wel heel erg heftig. Alleen daarvoor moet ik al therapie om dat te verwerken denk ik 😳
Ik wil weer een keer lachen i.p.v. de hele dag somber en chagrijnig zijn...
Ik zou graag weer het gevoel willen hebben dat ik leef ipv dat ik alleen maar besta.
Nog gefeliciteerd met je verjaardag Dave.
Ook dat Mir!
Ik voel me sinds de vorige hittegolf nog steeds een vaatdoekje. Daarbij veel aan m'n hoofd (o.a. afronding/ontslag oude werkgever) en ik zie nu al gigantisch op tegen de volgende hittegolf. Zou me zo graag weer 1 dag weer een beetje normaal of gezond willen voelen, ben het even zat allemaal. Sluit wel aan bij de quote van Mir. ;)
Ik voel me gewoon zo... Somber. Er is zo weinig plezier. Er is zo weinig positiviteit. Ik voel alleen maar stress of ik wel goed genoeg ben en niks helpt...
Door al die klachten letterlijk niks kunnen ondernemen... De dagen duren zo lang...
Ik ben zo verdrietig. Er is maar 1 persoon die eigenlijk echt vraagt hoe het met me is. Dat is mijn moeder. De rest doet het niet of proberen er met 1 vraag af te komen. Ik voel dat ze bang zijn dat ik van streek raak. Maar eigenlijk voel ik me er super rot door omdat ik niet het gevoel dat ze echt vragen naar mij hoe het nou echt gaat. Ik woon alleen en ik mis om eigenlijk echt geliefd te worden. Dat iemand me even vasthoudt. Het is zo moeilijk om jezelf weer eruit te trekken. Soms weet ik gewoon echt even niet meer waar ik nog goed aan doe. Ik heb nu ook even geen dromen om naar uit te kijken. Het valt me even zwaar zo alleen.
Ik ben de schoolvakantie nu al beu!! Buurkinderen die vanaf 7.30 uur buiten gegooid worden en schreeuwen op standje 100. Het is nu 9.00 uur en ben al zwaar overprikkeld.
De dagen duren zo lang inderdaad. Ik sleep mezelf er elke dag ook weer doorheen. Moed houden, het wordt beter, kan niet anders!
Hebben jullie ook het gevoel dat jullie zijn aan het lijden, zowel mentaal en psychisch?
Ja, man. Ook fysiek nog wat. Kut evenwicht en zwaar lijf zo af en toe op de dag.
Mijn slaap is weer helemaal verslechterd. Wordt er zo moe van. Ben er echt klaar mee, maar idd we moeten moed houden!
Jazeker, het is absoluut lijden.
Hoe kun je moed houden als je je zo ellendig voelt? Bah, de hele dag door huilen en overprikkeld zijn. Wat een k*tzooi!!!
Ik weet gewoon niet meer wanneer ik me nou een keer beter ga voelen
@ Ax ik heb het zelfde,wanneer wordt het nou eens beter. Ik ervaar elke keer dat het beetje gaat weer en dan ga ik over me grens terug bij af weer. Ervaren jullie dan ook erg stemmingswisselingen?
Geen stemmingswisselingen, want voel me constant somber. Wel dat ik het soms even 'vergeet' en me dan neutraal kan voelen. Momenteel leef ik van paniek naar paniek en waarom? Geen idee.... Het ging beter...
Ik zit inderdaad ook meer op het niveau van Mo, heel somber en verdrietig en af en toe een heel klein beetje oke-ish. Maar op het moment dat ik down ben, voelt het niet alsof het ooit beter wordt en dat is heel pittig :') Qua fysieke symptomen gaat het met mij momenteel redelijk, zeker naar omstandigheden. Wees niet te streng op jezelf. Herstel hóórt met vallen en opstaan te gaan, en het voelt alsof er geen vooruitgang in zit, maar vaak is dat er wel maar traag en subtiel en niet te merken in het dagelijks leven
Stemmingswisselingen als de neten hier. Van depressief naar agressief en van somber naar verdrietig. En dat op 1 dag :') Eerder in m'n bo nooit last van gehad
@ Ax en @N het is een vreselijk proces waar we in zitten. Nu in me terugvaldagen en dat al 5,5 jaar dat ik dan vaak denk dit is mijn leven en dit zal altijd zo blijven. Zal nooit meer wat kunnen bereiken meer. Dood..en dood...ongelukkig wordt ik ervan kan het haast niet meer volhouden na zoveel jaren ellende 😪😪
5,5 jaar al? Heb je nog vaak terugvaldagen? En betreft stemmingswisselingen: alles behalve blij eigenlijk. Vnl somber, met zoals de afgelopen dagen veel paniek, boosheid, angst etc. Maar de somberheid overheerst altijd. Gelukkig is het weer bijna bedtijd🙂 weer een dag overleefd.
Jaa al 5,5jaar kan het haast niet meer volhouden,ik ervaar goede dagen en dan ga ik me grens over dan terug bij af. Ihaha betreft bedtijd ben ik ook altijd blij weer een dag voorbij. Herken jouw klachten/ gevoelens erin @Mo
En ga je dan al snel je grens over of doe je dan ook echt hele gekke dingen? Ik vind vier maanden al heftig 😅 en ja, weet dat ik nog even te gaan heb.
@ Mo niet echt iets geks,maar me lichaam merk dan al gauw dat het teveel is geweest en begin ik terug bij af. Balans moet ik erin in vinden helaas:-(
Dat is flink balen, anoniem! Ik zag een berichtje in vriend zijn telefoon (met zijn toestemming uiteraard) in gesprek met zijn moeder dat ik het zo zwaar heb. Waarop mijn schoonmoeder reageert: Ze moet dr schouders eronder zetten. Zo heeft het hele gezin er last van. Gelukkig nam vriend het voor me op door te zeggen dat ik enorm mijn best doe. Hoezo begrijpen mensen er niks van? 😥
Vreselijk...tijdens me minder dagen lukt administratie al helemaal niet. Vooral nieuw dingen waar ik geen verstand van heb, hebben meerdere hier last. Irriteer me vreselijk aan en raakt er helemaal gestrest van
Herkenbaar Anoniem! Ik kan sowieso pas in de avond iets regelen, de rest van de dag lukt dat niet. Waarom, geen idee. En bij slechte dagen lukt het helemaal niet. Ik mis mijn kinderen als ze weg zijn, maar als ze thuis zijn zitten ze me in de weg en heb ik er last van. Oftewel, ik zit mezelf vreselijk in de weg. Zou me wel eens een halve dag niet somber (tegen depressie aan) willen voelen. Gewoon, om het weer eens te ervaren...
Wanneer leer ik dat naar een winkel gaan nog teveel is? 😥
@mo. Is mij na 16 maanden nog te veel. Alles nog te druk aan de ogen. Alsof m'n brein een fractie van een seconde achterloopt. Het zien van nabeelden, visuele ruis en overgevoelig voor licht. Alsof ik maar in zo'n kut waasje blijf hangen die nooit meer weggaat. Ellende.
Ik had dit bericht op het forum nog niet eerder gelezen. Wat fijn dat er een klaagmuur is Ik wil jullie graag een nummer meegeven: Where the river goes van Phone House Het gaat over het zoeken naar zekerheid, controle, houvast. Over gemis. Dat gemis kan iemand zijn, maar ook iets. Gemis van het oude leven wat ver weg is. Het geeft me een fijn gevoel: de rivier vloeit en je hoeft alleen maar mee te varen. Je hoeft niks te weten en je hoeft niet voorbereid te zijn. Het komt zoals het komt. Ik ben nu zo’n 10 jaar onderweg met mentale problematiek. Toen ik 16/17 was uitgevallen op de middelbare, laatste 2 jaar veel vanuit huis gedaan. Twee tussenjaren. Toen weer studeren. Vaker tussendoor kort uitgevallen. Mensen wisten het niet, want bij mij zie je aan de buitenkant niet snel wat er aan de binnenkant speelt. Toen op mijn 25e een echte burn-out met veel lichamelijke klachten. Het is een gevolg van geen grenzen kunnen stellen en voor anderen leven. Ik wil graag even klagen. Ik heb gehoord dat ik genetische aanleg heb voor kanker. De ene vorm beter behandelbaar, de andere helemaal niet. Ik ben nu 26. Ik wil het liefst oud worden. Het is belangrijk voor me om mijn gemiste jaren van voorheen in te halen, hoe stom dat ook klinkt. Maar ik moet veel dingen nog een plekje geven en verwerken. Ik kan gelukkig gewoon oud worden, maar dat is natuurlijk afhankelijk van wat er gaat gebeuren. Dat geldt eigenlijk voor iedereen, met of zonder genafwijking. Ik moet me vooral leren navigeren in deze onzekerheid en dat vind ik moeilijk. Dat was mijn klaag, fijn dat dat hier even kan!
Soms heb ik echt de hele dag het gevoel aangeschoten te zijn (ook al drink ik al maaaanden niet meer (helaas)), wat is dat joh? Ook onderdeel van hersenmist? Maar ben dat echt zat. Het voelt dan echt alsof je droomt dat je moet rennen (je wil iets doen), maar je benen blijven hangen en rennen dan niet mee om een of andere reden. Zo voelt mn lijf als ik hier last van heb
Zo, even klagen! Ik ben het warme weer zo ontzettend beu. Ik wil regen en kou! Of in ieder geval minder hitte. Daarnaast zit ik weer in een dip met veel paniekaanvallen (ws mede door menstruatie). Urgh, kan weer aan niks anders denken dan aan ziek zijn. Toch bijzonder hoe mijn hoofd dan werkt (of eigenlijk niet werkt). Zo balen na een weekje waarin ik wel wat kon doen (even lezen en zelfs even een stukje van een serie kijken, Yes!) en niet de hele dag lag te huilen en schreeuwen. Hopelijk trekt de dip snel weer weg, want dit is zo uitputtend. Jullie nog iets te klagen?