Geen nieuw verhaal, maar wel nuttig: "Een Autonoom Zenuwstelsel (ANS) slaat alarm wanneer ze een mogelijke gevaarlijke situatie detecteert. Dit gebeurt in situaties die haar herinneren aan gebeurtenissen waarin je pijn of angst hebt ervaren (vb: na een auto-ongeluk weer in de auto stappen). Die pijn bestempelt ze als gevaarlijk, en om te voorkomen dat je die pijn ooit nog eens moet ervaren, schiet Ans elke keer als ze getriggerd wordt - of dat nou komt door een herkenbare geur, of een bepaald beeld - in de vecht/vlucht-modus. Je lichaam spant zich aan en maakt zich klaar om te vechten of vluchten. Bij een ontregeld zenuwstelsel zit je constant in die modus, omdat Ans extreem overgevoelig is geworden. Je raakt dus veel vaker en veel heftiger getriggerd. De oplossing is drieledig: om goed voor je lichaam te zorgen (rust, slaap, voeding); om Ans elke keer signalen van veiligheid te geven wanneer ze in de stress schiet; en om die triggers erachter te verminderen. Die triggers verminderen kost tijd, maar is wel noodzakelijk voor herstel. En dat doe je door de pijn uit het verleden nu alsnog toe te laten. Waarom? Omdat je zenuwstelsel die pijn nu nog de stempel “gevaarlijk” heeft gegeven. En je tegen dat gevaar wil beschermen. Maar als je die pijn nu alsnog toelaat, dan geef je het signaal aan Ans af dat die pijn niet gevaarlijk is. Dat je het kunt dragen. En dat ze je dus niet meer hoeft te beschermen in dergelijke situaties. Ans is hardleers, dus het kost tijd. Bovendien is het heel pittig. Je graaft in je emoties uit het verleden, emoties die je al heel lang hebt weggedrukt. Je voelt veel verdriet, boosheid, angst - de weg naar heling is een zware. Maar hij is het waard. Want als je niet langer bang bent voor pijn en verdriet, kun je vol overgave leven. Dan laat je je door je angsten niet meer tegenhouden - en kun je dus veel meer van het leven genieten. En daar werk ik naartoe."