Ik heb dus dat ik nu ongeveer 2 maanden een grote angst heb ontwikkeld voor hoe eng en kwetsbaar het leven is, opeens vind ik alles uit het normale leven eng en baart het me zorgen, terwijl ik daar vroeger niet van opkeek. De “normale wereld” is opeens groot, eng en als een zwaar bepakt gevoel op mij liggend. Als ik dit ook uitspreek naar mensen, denken ze dat het vooral gaat om angsten met hoge hartslag etc waarbij je bang bent voor gedachtes (die voor mij nu als kinderspel bijna klinken), maar dit voelt anders en veel grootser. Als een soort oerangst die me echt de stuipen op het lijf jaagt, eentje waarbij ik van onmacht wil rennen en schreeuwen en huilen tegelijkertijd. Vroeger kende ik dit gevoel alleen bij een onderwerp zoals overlijdenis, maar nu lijk ik het al met de kleinste dingen te hebben.. ook iedere dag word ik ermee wakker, dat ik een soort leegte/verdriet/angst voel voor hoe zwaar het leven (momenteel) eigenlijk is. Meer mensen die dit hebben? Hoe gaan jullie hiermee om?