Depressie

Ik heb ook een burn-out met een depressie gediagnosticeerd gekregen. Ook ik heb er in het verleden mee te maken gehad. Ik denk wel dat het lege en sombere gevoel ook met de burn-out zelf te maken heeft. Dat is voor mij ook één van de redenen om met AD te beginnen. Ik ben inmiddels een paar weken bezig. Is het je eerste keer medicatie of had je het de vorige keer ook al? Ik heb helaas geen tips om het draaglijker te maken. Ja, accepteren dat het nu zo is maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. En gekke gedachtes worden veroorzaakt door je burn-out, depressie of medicatie. Zo probeer ik vervelende gedachtes te benaderen. Sterkte! Het is een rot situatie.

Mo • 09-06-2026

Hoi Mo, De vorige keer zat ik op 40mg citalopram. Dat had ik afgebouwd na zes jaar. In februari mislukte poging tot terug opbouwen.. ivm de bijwerkingen. Vandaag begin ik met 12,5 mg sertraline.

Anoniem • 09-06-2026

Vervelend dat het in februari niet gelukt is. Hopelijk werkt de nieuwe medicatie beter en heb je minder last van bijwerkingen. Al zullen die er altijd wel zijn denk ik, in meer of mindere mate. Zit je allang thuis?

Mo • 09-06-2026

De enige tip die bij mij echt werkt is de emoties de ruimte geven door te journallen.. dat is het enige wat mij uit dat hele sombere gehaald heeft. Dat sombere is de freeze stand. Je lichaam onderdrukt alle pijn omdat het denkt dat het te veel is om te dragen, maar onderdrukt daarbij helaas ook alle positieve emoties. Door bewust je emoties op te zoeken, leer je je zenuwstelsel dat je ze kunt dragen. Dus de pijn en al het ongemak etc toelaten zorgt er ook voor dat de positieve dingen ook weer gevoeld kunnen worden. Ik had trouwens ook in het begin van mijn burnout dat sombere gevoel en toch ben ik ervan overtuigd dat dat geen depressie was maar echt bij de burnout hoorde. Ik heb er nu echt een depressie bij maar dat voelt toch wel echt anders. Maar burnout staat niet in het DSM van de psychische zorg en depressie wel. Bovendien zit er wel degelijk overlap in ook. Maar belangrijkste in beide gevallen is dat je leert om ook de pijn toe te laten.

Ax • 09-06-2026

@mo sinds eind januari. @ax, ik heb in het verleden ook een depressie doorgemaakt en dit voelt redelijk gelijk aan. Het kan ook de burnout zijn of een combinatie van. Gebruik jij ook medicatie tegen je depressie ?

Anoniem • 09-06-2026

Ja en nee haha. Ik slik wel medicatie nu maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik zoveel verlies en onveiligheid heb sinds mijn relatiebreuk dat het anders escaleert. Ik ben met een psychiater wel aan het kijken naar antidepressiva, maar ik ben zelf nog voorzichtig omdat ik geloof dat het het belangrijkste is om wel te blijven voelen en met therapie aan de bron van het probleem te werken. Dus ik wil alleen medicatie als dat zorgt dat ik stabiel genoeg ben om trauma te verwerken en emoties te voelen, en niet om dat allemaal te dempen.

Ax • 09-06-2026

Yup, ik heb zeker ook depressie. Het eerste jaar BO was vooral veel angst en paniek, het tweede jaar (waar ik nu in zit) is vooral heeeel veel huilen. Ergens denk ik dat die tranen wel een doel dienen, maar het is alsnog heel vermoeiend, zwaar en gewoon k.u.t.

Marieke • 09-06-2026

@Marieke heel veel huilen kan ook verwerking zijn (vet klote wel, want het is doodvermoeiend). Ik merkte zelf dat ik depressief was omdat de zin om dingen te doen, die mij daarvoor dreef, volledig verdween. En dat herstel me eigenlijk niet meer boeide want het leven voelde niet zoveel meer waard. Terwijl ik de eerste 1,5 jaar van mijn burnout vooral heel verdrietig was omdat ik al die dingen niet meer kon doen, en ik het weer zo graag wilde.

Ax • 09-06-2026

Ik heb het vele huilen meteen vanaf het begin. Enerzijds om wat ik allemaal niet meer kan doen en mis, maar ook erge huilbuien om het verleden. Daar is dus al een mini stukje verwerking begonnen. Het vele huilen (en de woede) is idd vreselijk vermoeiend en lucht helaas ook niet altijd voldoende op. Is het voor jullie herkenbaar dat je nergens zin in hebt om te doen? Ik wil best het huishouden doen, want daar haal ik voldoening uit (maar dat vindt mijn lijf dan weer geen goed idee). Alle andere dingen óf lukken niet (lezen, tv kijken, puzzelboekje, muziek luisteren) of boeien me niet (puzzelen, haken etc wat ik 'normaal' wel leuk vind). Ik denk dat dit meer te maken heeft met de burn-out, dan met een depressie. Bij mij waren de echte depressieve gevoelens meer in de eerste weken/maanden aanwezig. Nu is het meer somberheid, leegheid en enorme verveling. Hoe is je eerste dag met medicatie gegaan, Anoniem?

Mo • 09-06-2026

Ik was erg bang voor de bijwerkingen en heb hem terug uitgespuugd. Ik ging de bijsluiter lezen, niet zon goed idee. Morgen een tweede poging ;)

Anoniem • 09-06-2026

De bijsluiter lezen is idd geen goed idee! Doe ik ook altijd, net zoals het internet afstruinen naar ervaringen. Is ook geen goed idee. Succes morgen met poging 2! En bedenk dat de bijwerking hoogstwaarschijnlijk na een aantal weken af gaan nemen, maar dat weet je zelf ook na je eerdere ervaringen. Mogelijk kan je nog gebruik maken van iets van oxazepam om de moeilijke momenten te overbruggen, maar weet niet of je dat zelf wil en of dat tot de opties behoort.

Mo • 09-06-2026

Ik huil nog elke dag, en echt veel. Maar dat is uit onmacht en angst. En omdat ik mezelf niet meer ben en een gevoel heb dat ik nooit meer hetzelfde ga zijn, en angst elke dag in mijn leven ge hebben. Mijn brein lijkt gewoon niet meer van mij. Alsof ik elke dag in een trip leef met overdreven gedachten die niet stoppen, ook checken als ik nog ben aan denken en zit gewoon echt vast in mijn hoofd, dit maakt mijn leven zo ongemakkelijk. Slapen is een gevecht elke nacht. Ik ben zelfs bang om te gaan slapen omdat ik dan weer heel diep in mijn gedachten ga want mijn brein blijft hyper, ik heb dit al maanden. Toch blijf ik strijden, elke dag wandelen, fitness 45min. Af en toe yoga. Maar mentaal is het heel heel zwaar. Het ging paar weken even goed.. was meer aanwezig. Nu 2 dagen weer ongeloofelijk slecht ineens na een nacht waarin ik mijn focus niet kon weg leggen op mijn hartritme. Dus dit is dan weer traumatisch en kan ik het niet loslaten. Dus heb ik nu 2 dagen dat ik echt uren aan het denken ben het leven te verlaten omdat dit niet houdbaar is, maar dat wil ik natuurlijk niet, en dan ben ik gefrustreerd dat ik daar aan heb zitten denken. Het gevoel hebben dat ik dan echt diep zit als ik daar aan denk! Ik kan het geen depressie noemen omdat ik toch elke dag probeer te overleven, ik verzorg mij en ik geef echt om mezelf. Het is natuurlijk niet dat ik dingen heel graag doe op het moment want ik ben zo vermoeid dat ik mij moet sleuren door de dag heen. Maar ik probeer. Dus ik weet soms niet hoe ik een depressie moet zien? Genieten kan ik op het moment niet echt, want allle rust is eng natuurlijk want ik wil niet in mijn hoofd zitten, dus ik leid mijn brein de hele tijd af. Mijn psychiater denkt aan OCD maar dan somatisch. Allesinds het is echt een torture. Ik hoop echt dat het na een tijd wat gaat afnemen, en dat mijn brein wat gaat kalibreren.

Corrado • 09-06-2026

@Ax, ja bij mij lopen die gevoelens een beetje door elkaar. Ik ben verdrietig omdat ik niets kan, maar ook omdat ik mijn eigen lethargie totaal niet herken, en bang ben dat dit nooit meer over gaat. Maar misschien hoort dat erbij. Echt volledig accepteren dat je diep in de modder zit, dat dat lang duurt. Misschien is dat onderdeel van herstel?

Marieke • 09-06-2026

Het kan ook rouw zijn. Dat was het bij mij een tijdje ook. Gewoon verschrikkelijke rouw en doordat je leert om elke keer toch maar weer te proberen positief te zijn, krijgt die rouw geen ruimte en sla je dicht. Niet dat dat bij jou zo is, dat weet ik natuurlijk niet. Maar ik deed toen een oefening over rouw van Aleid Winkler op SoundCloud (is gratis) en er kwam zo ongelooflijk veel los. Omdat ik telkens maar probeerde er weer tegenaan te gaan, acceptatie te hebben etc., maar daarbij dus niet voldoende ruimte gaf aan het levende verlies dat je ervaart bij een chronische ziekte.

Ax • 09-06-2026

Ja ik denk dat er zeker een duidelijke parallel is met rouw. Rouw over de hele ontstane situatie en dat dit mij gebeurt. Al hoop ik niet dat het echt chronisch chronisch is.... ik zal wel altijd kwetsbaar blijven voor stress en donkerte, maar hoop toch ook dat verbetering mogelijk is....

Marieke • 09-06-2026

Vandaag het pilletje wel doorgeslikt, anoniem? Sterkte voor jullie! Depressief zijn is echt heel zwaar.

Mo • 10-06-2026

@mo, vandaag wel 😅 hahahaha dankjewel

Anoniem • 10-06-2026

@Marieke een chronische ziekte is een ziekte die langer duurt dan drie maanden. Chronisch hoeft niet permanent te zijn (: En daar ga ik ook zeker niet vanuit!

Ax • 10-06-2026

En hoe is de eerste dag gegaan, anoniem?

Mo • 10-06-2026

@mo, Wat misselijk en hoofdpijn, maar kan ook door de burnout komen. Verder meegevallen. Maar in mijn ervaring komen de bijwerkingen pas na een aantal dagen. We zullen zien hoe het gaat 🤞🏽 heel lief dat je het vraagt trouwens :)

Anoniem • 10-06-2026

Hopelijk valt het de aankomende dagen mee (en daarna natuurlijk ook).

Mo • 10-06-2026