Lieve mensen,

Bij mij is de afgelopen maand heel veel gebeurd op het gebied van herstel: zo veel dat ik het me twee maanden geleden niet had kunnen voorstellen. Ik neem jullie mee.

Eind augustus ging het niet best met me. Hoewel ik begin juni een paar goede dagen had, leek de zomer wel één grote aaneenschakeling van terugvallen en teleurstellingen. Ik zat vast in een patroon van heel weinig kunnen, daardoor alleen maar bezig zijn met de dag doorkomen, de angst en onzekerheid over de terugvallen, en de depressie van het kwijt zijn van mijn leven en bewegingsruimte. Ik kon op een goede dag acht minuten wandelen en/of vier minuten fietsen. Op veel dagen ook niet. Ik las niet, keek geen filmpjes, kon alleen een beetje breien. Het huis verslonsde, en ik besteedde bijna mijn hele dag aan rusten.

Omdat het herstel zo traag en grillig verliep, vroeg ik me af of het label burn-out nog wel paste, en ging me meer oriënteren op Chronisch vermoeidheidssyndroom en long-covid. Een hele wereld op zichzelf! In het begin erg verwarrend, maar al gauw vond ik een youtube kanaal (van Raelan Agle), en een boek (Unlearn your Pain van Howard Schubiner) die me aanspraken. Beide zijn stevig geworteld in het mind-body denken wat z'n oorsprong heeft bij John Sarno.

Al na een paar youtube filmpjes begon er iets te dagen. Agle en Schubiner zijn er heel stellig over dat alle symptomen van chronische vermoeidheid (en in mijn optiek is dat niet echt te onderscheiden van een lange, slepende burnout) veroorzaakt worden door het brein. Nouja, goed, dat wisten we al, denk je.

Maar wist ik het echt?

Het brein, zegt de mind-body theorie, van iemand met chronische vermoeidheid is een beetje in de war, en denkt 24/7 dat het in gevaar is. Omdat het brein denkt dat het in gevaar is, creëert het klachten zoals vermoeidheid, overprikkeling, hersenmist, pijn, hartkloppingen ALS WAARSCHUWINGSSIGNAAL.

Voor mij was dit een Aha moment dat alles veranderde: er is dus (echt!) niets mis met mijn lichaam. Mijn lichaam is misschien niet eens moe! Mijn brein maakt me moe, omdat het in de war is.

Wat een opluchting om, van het ene op het andere moment, ineens glashelder te weten: er is niks met met mij, met mijn lichaam. De moeheid is niet zo echt als ik altijd gedacht heb.

Wat had ik mijn best gedaan, al die jaren, om steeds naar mijn grenzen te luisteren! De hele dag was ik ermee bezig, bewust of onbewust. Als ik moe werd, dan stopte ik met wandelen. Als ik moe werd, dan stuurde ik mijn bezoek weg. Als ik moe werd, dan ging ik snel rusten.

Maar langzaam ben ik gaan beseffen dat ik eigenlijk alleen maar bezig was mezelf gevangen te zetten in een kooi van angst. Door zo bovenop mijn grenzen te zitten creëerde ik extra spanning die de gevaarstand van mijn brein, en dus mijn symptomen in stand hield. Natuurlijk bleef mijn brein gevaar ervaren: ik durfde letterlijk nergens heen! Ik kon nauwelijks voor mezelf zorgen!

Al snel na mijn Aha moment ging ik mijn grenzen (rustig, en met beleid) uitdagen. Elk uur 100 stappen wandelen. En ervan genieten. Een paar minuutjes dansen. En ervan genieten. Kleine stapjes. Mijn klachten werden al héél snel, heel veel minder

Met die kleine stapjes ging het toch best snel. En zo heb ik de afgelopen maand heel veel terrein gewonnen. Ik rust nog steeds drie keer op een dag, maar verder doe ik van alles. Mijn huis is netjes, ik ben super veel noten, fruit en planten aan het oogsten, soms dans ik een half uur of meer, ik zie vrienden, zwem, wandel, mijn dagen zijn vol en dynamisch en ik geniet ervan.

Ik voel de vermoeidheid nog wel, maar ik laat 'm veel minder mijn leven controleren. Mijn andere klachten fluctueren: soms meer aanwezig, soms niet. Als ze echt sterk worden, neem ik een paar dagen gas terug. Ik luister naar mijn lichaam. Ik ben in dialoog met mijn lichaam. Maar ik laat mezelf niet regeren door angst.

Ik doe heus niet ineens weer alles. Alles wat "nieuw" is, wat ik 6+ maanden niet gedaan heb, zie ik als een stap, en ik geef mijn lichaam en brein dus de ruimte om het te integreren en ervan te rusten. Maar ik ben zo blij.

Ik had dit NOOIT verwacht! Dat een verandering in zienswijze, in hoe ik kéék naar mijn ziekte, ZO veel impact zou hebben op mijn herstel. En ik had ook niet verwacht dat ik zo snel zou herstellen, ik dacht echt dat ik nog wel een jaar in de lappenmand zou zitten.

Nou goed, het is een lang verhaal geworden, maar korter kon ik het niet uitleggen. Dankjewel als je tot hier hebt gelezen!
Ieder verhaal is anders, en mijn situatie is zeker niet op iedereen van toepassing. Maar misschien heeft iemand er iets aan.

Alle goeds!