Dag iedereen, Zoals jullie zien is mijn naam al wat verschenen op deze site, reacties op verhalen enz. Ik wou hier even wat neerschrijven om te zien wie hier nog dingen ervaart waar ik mij nu in bevind, en ik wil even mijn verhaal kwijt omdat ik hier wat troost vind of tips. Ik zit namelijk zo diep in een put, zo diep dat ik zelfs niet meer weet waar ik nog mijn kracht moet halen. Ik ben namelijk al 8 maanden oververmoeid, brainfog en heb dysautonomie. Kan niet tegen warmte of koude, dan worden mijn klachten erger. Ik heb al wat maanden achter de rug met strijden tegen deze chronische ziekte, Slapeloze nachten door mijn hoofd wat aan blijft staan, ik heb paar maanden oxazepam ervoor genomen omdat ik dacht als ik goede nachtrust heb dan word het beter, maar dat was niet zo uitgedraaid dus ben ik nu 2 maanden gestopt. Ik neem nu mitrazapine 3mg om toch wat sedatie te hebben. Maar die sedatie is wat weg na 3 weken nemen. Het ging goed 2 weken, ik was terug wat positief enzo, maar nu heb ik namelijk dat ik mijn hart hoor en voel kloppen wat totaal niet erg is natuurlijk, ik heb geen angst dat mijn hart stopt met kloppen of eender wat, het is eerder dat ik mijn focus er niet wat van kan houden, waar ik dan uren mee aan het worstelen ben om in slaap te vallen. Het is nu zo erg dat ik zo in een traumatische angst leef en dat ik mentaal zo erg zwak ben door de brainfog dat ik het niet meer uithou. Ik weet niet meer waar ik moeten zitten, staan, of liggen. Alles is eng. Het is alsof ik aan trippen ben als je iets van drugs hebt genomen. Ik vind nergens geen veiligheid meer, want ik voel me niet meer veilig in mijn hoofd. Ik heb alles in mijn leven wat ik wil… een leuke vriendin, een leuk huisje, een lieve huisdier, lieve ouders. Mijn angst is nu zo groot van deze ervaring dat ik gewoon niet meer kan. Hulp van psychologen en psychiaters heb ik gehad maar ik voel mij niet begrepen. Verder heb ik de hele tijd gedachten dat ik het leven moet verlaten, en ik wil dit totaal niet! Maar mijn angst zit zo diep geworteld dat het lijkt dat ik geen keuze meer heb. Zelfs als ik dit schrijf denk ik van.. zit ik nu zo diep dat ik dit moet schrijven?! Maar ik doe het toch, huilend uit wanhoop en angst. Ik wil verder en beter worden maar ik zie geen lichtpuntje. Ik ben zo moe vooral mentaal dat ik mijn gedachten niet meer kan filteren, Ik ben echt aan het strijden voor mij hier uit te redden. yoga, wandelen met muziek, mediatie. Alles wat je maar kan doen om Te accepteren en herstellen. Ik kan hier nog zoveel meer neerschrijven maar mijn hoofd kan dit niet aan. Is er verder iemand die miss hetzelfde gevoel kan verklaren? Verder lijkt medicatie voor mij dat het mijn symptomen verergerd, en stel dat die medicatie niet aan slaat en er mee moet afbouwen, dit haal en trek ik niet meer.