Ik blijf maar kampen met dat gevoel van eenzaamheid. Ik laat het er zijn, maar ik vind het helemaal niks aan om alleen te wonen zonder baan en zonder sociale hobby's. Vroeger was gezelligheid hetgene wat me het allermeest gelukkig maakte. Komende maandag word ik 30 en ik kan niet geloven dat dit is hoe mijn 30e eruit ziet: verlaten, ziek en depressief. Ik weet dat het beter kan worden. Ik weet dat ik met goede dingen bezig ben. Maar ik ben af en toe wel heel erg boos en gefrustreerd en verdrietig dat dit de kaarten zijn die mij gedeeld zijn.