Hoi, eind augustus ben ik na een werkdag volledig ingestort. Ik voelde het al weken aankomen, maar ik kon gewoonweg niet stoppen. Ik heb een (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel richting mijn werk, mijn man was net geopereerd en er stond een lang herstelperiode met bed in woonkamer voor de boeg, heb 2 puberkinderen. Ik moest die ballen hoog houden. In Jan. 2022 ben ik na Coronabesmetting langdurig ziek geweest. Kon pas na 1,5 jaar weer volledig werken. Ik heb altijd nog last gehad van snel overprikkeld zijn. Mijn draagvlak was kleiner geworden maar had mijn leven blijkbaar niet goed genoeg aangepast. Ben weer volledig gaan werken en Ja, ik had geen tijd meer gemaakt voor sociale contacten. Nu zit ik bijna 2 maanden thuis. Ik heb heel veel paniekaanvallen gehad afgelopen weken, daar lijkt wat meer rust in te komen. Heb nog wel veel spanning en ik kan gewoon niet geloven dat dit ooit goedkomt. Ik vind dit paniekgevoel heel naar. Ik huil veel. Heb contact met psycholoog maar die nu 2 weken met vakantie, heb haar nu 2 keer middels beeldbellen gesproken, fijne vrouw. Ik heb nog contact met ergotherapeut, al sinds 2022. Mijn man is lief en mag tegen hem aan huilen en jammeren. Toch voel ik me heel eenzaam. De muren komen op me af. Ik heb nog te weinig energie om naar buiten te gaan. Ik merk nu hoeveel mijn werk qua sociaal netwerk voor mij betekende, dat is nu weggevallen. Ik zoek contact met lotgenoten. Herkennen jullie dat intense gevoel van eenzaamheid ook? Groetjes Caroline