Even spuwen :') Ik ben zo klaar met al die emoties... Ik laat ze toe, ik duw ze niet weg, maar sinds de breuk komt er zo verschrikkelijk veel los en ik ben er helemaal klaar mee. Mijn ouders hebben het hartstikke zwaar te verduren want ik kan ineens uit het niets ontploffen, ik voel heel veel boosheid en vaak gaat dat daarna over in intens verdriet. Elke meditatie die ik doe eindigt in een huilbui. Mijn hele lijf wil constant afgeleid worden om de pijn maar niet te voelen. Schuldgevoel, angst, eenzaamheid. Ik weet dat het bij een ontregeld zenuwstelsel hoort. Ik weet dat het bij rouw hoort. Maar ik heb er zo weinig zin in, het is zo vermoeiend... En ondertussen ben ik alles aan het regelen voor mijn oude huis en mijn nieuwe huis en het is gewoon allemaal te veel. Zeker in combinatie met intense vermoeidheid en al die rare fysieke klachten en overprikkeling die bij onze ziekte horen :')