Ik zit al meer dan 1.5 jaar in een burnout. Het eerste half jaar was mijn angst en spanning ondragelijk voor afspraken zoals de arbo arts. Dit is daarna langzaam weggegaan tot 2 maanden geleden toen voelde ik 0 spanning vooraf. Nu heb ik daarna een maand te veel gedaan en baalde ik daarvan. Ik kwam tot de conclusie dat ik al die tijd ervoor te veel heb gedaan, te snel opbouwen in 1e spoor te vaak tot mijn grens of er overheen dingen doen. Nu ben ik in sinds 3 maanden in spoor 2. Neem veel meer rust maar nog steeds regelmatig te veel doen in het weekend oid. Ik las een deel van het boek De burnout reset en hier werd mijn gevoel van al die tijd bevestigd. Ik moet meer lichamelijke rust hebben zodat mijn zenuwstelsel echt tot rust kan komen. Ik ben dit gaan doen en vorige week voelde ik voor het eerst echte rust in mijn lichaam. Iets wat ik voor mijn gevoel nog nooit heb gevoeld. Dit bevestigde dat dit de juiste weg is mijn reintegratie coach ondersteund dit ook erg fijn. Nu ga ik echter naar de arbo arts toe en ipv te zeggen zoals altijd, ik doe weer wat meer of ik ben begonnen met soliciteren ga ik nu zeggen: ik doe minder, ik ga in dit spoor 2 wat nog maar 5 maanden duurt helemaal niet meer soliciteren, dat is niet realistisch. Dit idee geeft mij heel veel spanning om te zeggen. Ik heb al bedacht dat ik dit anders kan verwoorden, ik heb het al met mijn coach overlegd en geregeld dat mijn vriendin bij de afspraak is. Maar toch blijft de angst in volle glorie aanwezig. De arts is niet bereikbaar uit mijn ervaring dus daar kan ik ook niks mee. Ik geef me eraan over, ik kan er niks meer aan doen maar ik voel frustratie dat ik eindelijk voor mijn gevoel op de goede weg was en nu moet ik nog weken dit verdragen. Ik weet rationeel dat er zeer waarschijnlijk niks gaat gebeuren. Hij zegt vast vervelend, ga zo door en klaar, zoals altijd een gesprek van max 5 min. Wat helpende woorden of herkenning vanuit jullie zou me misschien wat kunnen helpen:)