Ik word helemaal gek van mezelf. Ik huil om en met alles; onder de douche, als ik wandel, als ik zit etc. Ik weet ook niet altijd waarom ik huil, maar het is zo vreselijk vermoeiend en intens. Als ik pech heb, slaat het om in woede en schreeuw of sla ik overal tegenaan. Ik voel me dan zo eenzaam en ben bang van alles en iedereen. Ik zie geen lichtpuntjes en vind het zo enorm zwaar om hier doorheen te gaan. Ik weet dat het erbij hoort, maar gaat dit vreselijke gevoel/gedrag ooit nog over?? Ik benoem het vaak als een onmenselijk gevoel naar anderen, want zo intens ervaar ik deze hele burn-out.