Iedereen zegt dat beweging goed is. Ik geloof dat ook, maar kan je daarin ook te ver gaan? Ik snap dat je natuurlijk geen gekke sportprestaties moet doen; ik doe helemaal geen gekke dingen, maar was ietsje verder gaan fietsen en daarna voelde ik me helemaal over de rooie weer. Ik weet dan zo niet wat mn grens is. Ik probeer er niet te veel over na te denken, maar ja, over deze grens gaan lijkt me dus ook niet steeds helpend.
Het heeft me geholpen een tijdje los te laten te MOETEN wandelen elke dag, want dat gaf veel druk en stress, maar ja, alleen maar binnen zijn en niet echt bewegen voelt ook zo tegen natuurlijk. Hoe gaan jullie om het fysieke beweging?
Ik lees dan soms verhalen van mensen die nog geen 20 meter kunnen wandelen (hoe voel je dat? Denk ik dan) of juist dat mensen met meer beweging eruit zijn gekomen. Dat brengt me in de war!
Reacties
Rapporteer
Ik kan nu ook nauwelijks normaal lopen en de trap op komen. Terwijl ik na een jaar niks doen weer wat ging bewegen. Zo onvoorspelbaar een burnout. Uitputting valt niet uit te komen lijkt het wel.
Rapporteer
Ik snap er ook helemaal niks meer van. In het begin van mijn burnout kon ik nog prima een half uur wandelen en huishoudelijke taken doen bijvoorbeeld. Nu (7 maanden later) voelt m’n lichaam slap, zwaar en pijnlijk, en kan ik soms niet eens mijn benen optillen om normaal te lopen. Op een goeie dag lukt het misschien om 50 meter te wandelen maar als ik net iets te ver ga ben ik weer terug bij af…
Rapporteer
@anoniem veel adrenaline en spierspanning he. Merk bijvoorbeeld nu dat m'n heupen, bekken en liezen helemaal loskomen. En dan merk je dat er te weinig energie voor bewegen is.
Denk inmiddels toch dat een burnout echt een accu probleem is en je zenuwstelsel alles er aan doet om het te compenseren, ipv uitsluitend emoties verwerken.
Rapporteer
Bij mij werd die vermoeidheid eerst ook erger en lange tijd ging ik juist minder bewegen. Nu voel ik ietsje meer ruimte en loop ik 2 of 3 keer per dag een rondje, soms een iets groter rondje als ik dpgenoeg energie voel, soms echt een klein blokje om. Doe wat goed voelt!
Rapporteer
Hoe gaat jou herstel Marieke? Je zit er ook 2 jaar in nu, lees ik soms van je?
Rapporteer
Het gaat nog niet best, maar er zijn wel kleine veranderingen. Ik heb eerst heel lang nauwelijks kunnen voelen, hooguit paniek, zo kapot was ik. Toen kwam er een fase van elke ochtend in mn bed huilen, want: ZO moe. Nu begint dat huilen meestal rond 16u smiddags. Ik wil maar zeggen, het is nog steeds fucking zwaar, maar er is ook progress/beweging. En beweging is goed. :)
Rapporteer
Je voelt je moeheid, dat is positief misschien?;) ik zoek nog heel erg hoe ik in de ontspanning kan komen this too shall pass, lees ik net van jou! Good luck
Rapporteer
Ja dat is t meest klote aan een burnout he? Zo moe zijn en tegelijkertijd niet kunnen ontspannen...
Rapporteer
@Marieke, Als je op een bepaald tijdstip van de dag moet huilen dan is dit niet zomaar. Wat doe je iedere dag hetzelfde, misschien is het huilen en moe zijn van de medicatie die je gebruikt? Die gebruik je iedere dag.
Rapporteer
Hmm nee ik denk het niet, het is meer dat de mentale reserves dan echt op zijn. De medicatie is al lange tijd stabiel. En zoals gezegd, eerst was het 's ochtens, nu meer later op de dag. Er zit dus 'beweging' in. Op een dag komt ik weer een dag zonder tranen, let's pray for that! 🙏 (al zijn tranen niet perse alleen maar slecht, want ik merk vaak ook dat het een klein beetje spanning wegneemt).
Je hebt vaak een automatisch fietstempo. Als je hier bewust van bent, pas het tempo aan en fiets heel rustig en rijd meer uit. Misschien doe je dit al maar het zorgt er uiteindelijk voor dat je langer kan fietsen.
Bij mij betekende het amper kunnen lopen dat tijdens de eerste stappen de duizeligheid al erger wordt, benen zwaarder/geen controle over, kortademig en je voelt je steeds rotter worden.
Het loslaten van iedere dag bewegen heeft bij mij ook gewerkt. Ik ging alleen als het goed voelde. Langzamerhand ging het steeds beter en loop nu iedere dag : ).