Geen mensen kunnen verdragen

Lieve Ly,
Wat zwaar is het hè. Ik herken je verhaal. Ik kon jaaaren mijn gezin niet verdragen. Mijn man en kinderen. Ik heb er voor gezorgd dat ik zoveel mogelijk alleen was. Alleen boven, alleen eten in een andere kamer, alleen naar het bos, alleen in de tuin.
Ik kon geen aanwezig verdragen, geen gesprek, niks aanhoren, alles was me te zwaar. Heel heftig.
Ik heb dat een poosje gedaan, zo veel mogelijk alleen zijn. Dat hielp. Ze hebben wel voor me gezorgd in de zin van dat er eten was gekookt en dat boodschappen waren gedaan.
Op een gegeven moment wordt het beter. Nu kan ik weer een half uur bij ze aan tafel zitten. Erg fijn!
Het komt dus goed. Maakt niet uit hoe je het doet.
Of je blijft bij je ouders; bespreek het wel met ze is mijn advies.
Of ga terug naar je eigen huis en zorg voor hulp (eten/boodschappen).
Als je maar zoveel mogelijk alleen bent. Het wordt beter!

Ah thanx Pien voor je lieve reactie! Ja, mega zwaar. Hoe lang heeft het bij jou geduurd dan?
En hoe merkte je dat je het wel weer aankon? Ik vind het ook eng. Alsof ik vervreemd en straks niks meer verdraag. Misschien is de avond ook wel anders voor mij ja, net als jij schrijft Mo. Maar ik weet het nog niet.
Ik houd het wel in mijn achterhoofd om weer naar huis te gaan, maar zie tegen dat geregel ook op, en dan moet je ook mensen zien en in je huis laten, dus dat is daarmee geen oplossing voor het issue van geen mensen kunnen verdragen.

@Mo
Bedankt voor je lieve berichtje. Geen tranen van mijn berichtje joh, dat wist niet mijn bedoeling met mijn berichtje! Hahaha. Ik wilde juist hoop geven. Het komt goed! Ja het is eenzaam en ja je huilt veel. Het voelt uitzichtloos en je denkt nooit meer iets aan te kunnen. Af en toe probeerde ik het weer, met kleine stapjes. Ging natuurlijk niet en dan baal je weer en voel je je weer schuldig. Maar op een dag lukt het weer!

@ Marieke
In totaal zit ik al 6 jaar thuis, vanaf 2019. Dat ik geen geluid kon verdragen heeft jaren geduurd. Nu kan ik een half uur met ze avond eten en mee kletsen, ‘s avonds kijk ik een half uurtje tv met mijn zoon mee. Ik kan soms een half uurtje bellen overdag. Winkel is nog pittig qua geluid en verjaardagen etc doe ik nog niet. Teveel mensen, teveel prikkels.

@Ly
Het is eng ja maar soms is het ook heerlijk om als kluizenaar te leven. Geef je er aan over. Laat het de mensen om je heen weten.
Ik heb jaaaren geen vriendinnen gezien of familie. Geen belletjes, geen bezoek. Niks. Kon het niet aan. Heeft lang geduurd voordat dat rust gaf bij mij en mijn omgeving het begreep. Das een hele worsteling op zich al. Maar hee, op den duur wordt het makkelijker en langzaam komt er vooruitgang. Soms iets kleins proberen. Als je er maar niet van achteruit gaat.
5 min praten met iemand. Kijk hoe dat gaat. Zoiets. Je voelt het vanzelf.

Ben je oké met je ouders? Kun je het ze uitleggen? Vraag om begrip. Leg uit hoe het voor je is en dat je echt zoveel mogelijk alleen moet zijn en stilte nodig hebt. Kijk hoe ze reageren. Als ze dat oké vinden, blijf je lekker bij je ouders. Als ze daar moeilijk over doen, kijk of je naar je eigen huis kunt. Heb je vriendinnen die een pannetje eten voor je deur willen zetten? Hoef je ze niet binnen te laten. Ook weer uitleggen gewoon. Evenals de boodschappen; laten bezorgen? Doe ik ook. Fantastisch!

@Mo
Geen zorgen en wees vooral niet bang!
Bij mij kwamen er steeds vervelende situaties op mijn pad waardoor ik niet kon herstellen van m’n burn-out. Het heeft zo moeten zijn voor mij. Maar bij velen gaat het gelukkig anders.
Altijd hoop houden en positief blijven!
Mijn man bleef maar zeggen… het komt echt goed met je. En ik was het vertrouwen daarin allang verloren maar hij niet. Hij bleef het zeggen en jawel hij had gelijk!
Dus hoe moeilijk of zwaar je het ook hebt, HET KOMT GOED!
Wees er zo ontspannen mogelijk in, is mijn advies. Ga er maar gewoon dwars doorheen. Als een golf laten komen. Je komt vanzelf boven water.

En Mo, in het begin is het het zwaarst. Het wordt steeds lichter!

@N
Ik heb dat visuele ook gehad, vreselijk ook! Ik kon in het begin ook niks “zien”. Lag of zat regelmatig met m’n ogen dicht. Als ik ging wandelen ging de wereld om me heen te snel, zoooo duizelig, van alles. Maar ook dat is gelukkig langzaamaan opgeknapt.
Tis niet niks zo’n burn-out .. Maar hee, wij kunnen dit!

@N
Zo vervelend dat visuele!
Ik heb het mega lang gehad en nog steeds wel maar minder erg.
Alles ging me te snel. Ik kon niet fietsen, niet autorijden, ook niet bij iemand in de auto zitten. Ik kon niet wandelen; al die stoeptegels kwamen te snel langs of de blaadjes in het bos op de grond. Alles was niet bij te houden voor me. Tv kijken of lezen ging niet. Niks ging eigenlijk. Zelfs mijn gezin bewoog te snel, mensen die langs liepen..
Ik ben zelfs een keer bij een oogarts geweest omdat ik dacht dat ik iets had aan mijn ogen.
Telefonen was het ergste. Kon geen appje versturen. En niemand die me begreep. Dat vond ik nog het moeilijkste.

Ik zal je niet vertellen hoe lang ik al thuis zit (want ik begrijp dat dat voor mensen afschrikt, hahaha) maar ik zit al echt lang thuis en heb deze klachten lang gehad en dus nog steeds wel. In lichtere mate alleen. Dus vooruitgang is er! Whoehoeiiii
Ik heb wel laatst bij een gespecialiseerde optometrist geweest en die vertelde me dat ik een prisma bril nodig had (horizontale en verticale prisma). Nu ik deze bril heb, merk ik wel dat het beter wordt. Ik kijk rustiger.
Maar het hoort natuurlijk ook bij de burn-out gewoon dus ik ga ervanuit dat het nog wel verder opknapt.
Vooral ernaar luisteren. De visuele drukte vermijden zo veel mogelijk.
Houdt hoop N, het komt goed!

@Ly
Ja ik heb hulp gehad. Vanalles.
Cesar therapie, EFT therapie, cognitieve gedragstherapie, een burn-out coach (2 stuks), psychosomatische fysiotherapie, een gewone fysiotherapeut, een diëtist, ACT, familie opstellingen gedaan, trauma verwerking, een hsp coach en misschien vergeet ik nog wel iets….

Mijn dagen bracht ik de eerste paar jaren vooral depressief door op de bank of boven in bed. Veel emoties, kon niks. Ik kon 10 minuten buiten wandelen, dat deed ik dan ook. Breide ik langzaam uit. Ik freubelde wat in mijn tuin. Sliep ‘s middags, probeerde eens een meditatie. En tussendoor zag ik zeker mijn man en kinderen even. Probeerde naar hun dag te luisteren, in hoeverre dat ging. Daarna zonderde ik me weer af. ‘s avonds ging ik rond 20.00 u naar boven, las 2 bladzijden en ging slapen.

Nu de laatste tijd ga ik elke ochtend 10 min op de fiets naar het bos, daar wandel ik een uurtje in mijn eentje. Thuis doe ik iets in het huishouden. Dan ga ik lunchen. ‘s middags keutel ik in mijn tuin. Ik lees iets en doe weer iets in het huishouden. Heel soms even naar de supermarkt voor een vergeten boodschap (de week boodschappen laat ik bezorgen) of naar de bieb. Ik ontvang de kids als ze thuis komen en luister even naar hun dag of help bij iets dat nodig is (huiswerk inplannen oid). Ik kook, we gaan eten, kletsen wat aan tafel met elkaar. ‘s avonds kijk ik een half uurtje tv met de kids en om 20.30 u ga ik naar boven. Lees ik een half uur en ga ik slapen.

Wat naar zeg Pien. Hoelang heeft dat geduurd? Ik word er zo bang van, dat ik nooit meer sociaal contact aan kan terwijl ik echt wel ben van een praatje enzo.

Lief dat je t vraagt Pien. Vorig weekend een weekend in mn eentje op een vakantiepark gezeten! Om afstand te doen van de situatie. Dat was heel goed. Verder heb ik nog niet iets kunnen doen, en voel ik blijvend die enorme druk en nare sfeer. Ik wil wel hulp, maar weet niet wat/hoe. En tegelijkertijd wil ik me dus niet voor alles en iedereen verantwoordelijk voelen, op mezelf richten, mijn eigen proces vervolgen, en zie ik geen enkel gesprek meer zitten.
Hoe heb jij je omgeving in gelicht over dat kluizenaarsleven?