Reacties
Lieve Ly, Wat zwaar is het hè. Ik herken je verhaal. Ik kon jaaaren mijn gezin niet verdragen. Mijn man en kinderen. Ik heb er voor gezorgd dat ik zoveel mogelijk alleen was. Alleen boven, alleen eten in een andere kamer, alleen naar het bos, alleen in de tuin. Ik kon geen aanwezig verdragen, geen gesprek, niks aanhoren, alles was me te zwaar. Heel heftig. Ik heb dat een poosje gedaan, zo veel mogelijk alleen zijn. Dat hielp. Ze hebben wel voor me gezorgd in de zin van dat er eten was gekookt en dat boodschappen waren gedaan. Op een gegeven moment wordt het beter. Nu kan ik weer een half uur bij ze aan tafel zitten. Erg fijn! Het komt dus goed. Maakt niet uit hoe je het doet. Of je blijft bij je ouders; bespreek het wel met ze is mijn advies. Of ga terug naar je eigen huis en zorg voor hulp (eten/boodschappen). Als je maar zoveel mogelijk alleen bent. Het wordt beter!
Rapporteer
Ik krijg tranen in mijn ogen bij het lezen van jouw reactie, Pien. Heb je je niet vreselijk eenzaam gevoeld? Ik heb zelf overdag geen behoefte aan mensen (en geluid etc), maar in de avond kan ik wel iets verdragen. Ik denk dat naar je eigen huis gaan je meer rust oplevert, Ly. Uiteraard mits het goed geregeld is met eten etc. Sterkte!