Inmiddels ben ik dik een week onderweg op vakantie en merk ik dat het eigenlijk boven verwachting gaat. Ik kan uitstapjes maken, zoals een uurtje Valkenburg en lunchen buiten de deur, een vriendin bezoeken, naar een kleine dierentuin/parkje, een bezoek aan een bierbrouwerij, zwemmen bij het meer of het zwembad en rodelen. Van sommige uitstapjes lukte het me zelfs om ervan te genieten. Het voelt fijn dat er geen verwachtingen zijn hier op vakantie (behalve die van mijn man en mij) en dat er geen verplichtingen zijn. Verder probeer ik natuurlijk goed te doseren door rustmomenten en soms rustdagen in te bouwen. Tegelijkertijd maak ik me ook zorgen. Wat nou als ik dit allemaal alleen maar kan omdat ik leef op stress of adrenaline? Ik heb namelijk nog steeds spanningsklachten, zoals af en toe een droge mond, vaak plassen, regelmatig (lichte) hoofdpijn, spierpijn, een onrustige maag en darmen en onrustig slapen. Ik heb hierin heel veel moeite met het vertrouwen van mijn lichaam. Aan de ene kant voelt het alsof ik vooruitga, maar aan de andere kant ben ik bang dat ik mezelf voor de gek houd en dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat als het lijkt. Ik probeer mezelf steeds vaker voor te houden: 'Ik zie het wel.' Soms lukt dat ook en kan ik de controle en het piekeren wat loslaten. Maar op andere momenten merk ik dat ik toch weer ga analyseren, verklaringen ga zoeken en behoefte krijg aan zekerheid. Dat blijft lastig. Daarom zoek ik wat herkenning. Ik doe veel meer dan thuis. Is dit een valkuil en lukt dit op stress of is het gewoon omdat ik meer in het nu leef zonder te plannen en te piekeren, dat daarom gewoon veel meer lukt?