Statistiek kan een beetje raar werken met gemiddeldes. Als 95% er snel van af is en 5% niet snel dan vallen die laatste niet echt op. Daarnaast zijn 'overspannen' en 'burnout' niet echt heel rigide termen dus worden ze een beetje losjes voor elkaar verwisselt. Dit verklaart denk ik grotendeels wel waarom de gemiddelde duur kort kan overkomen ook al is het wel het echte gemiddelde. Voel je vooral niet slecht over hoe lang het duurt hoor, je doet niks fout en neem vooral je tijd. Het kan prima enkele jaren duren helaas maar bijna iedereen komt er wel weer bovenop.
Misschien nog een toevoeging is dat je kan googlen naar 'weibull distribution' daar zie je een statische verdeling die wel past bij dit soort ziektes denk ik. Een flinke bult waar het gros van de mensen zit en dan een lange staart voor de mensen met pech.
Komt door een gebrek van een duidelijke definitie van burnout. Men noemt overspannenheid ook burnout, waar mensen na 3 maanden alweer fulltime werken. En ik vraag me af of die statistieken ook de periode meenemen nadat een werknemer bij het uwv terechtkomt... Anyway, we doen niks fout. We zijn gewoon erger ontregeld. Als iemand zijn enkel kneust, duurt het herstel ook langer als de kneuzing heftiger is. En laten we niet vergeten dat je bij een enkel kneuzing tenminste direct de juiste hulp krijgt. Bij een burnout (en dan bedoel ik dus volledige ontregeling) krijg je die veelal niet of niet direct. Het is verre van helpend als professionals je zouden adviseren vooral zo snel mogelijk weer je enkel te belasten met intensieve oefeningen om die enkel sterker te maken voordat de enkel ook maar enigszins belastbaar is, maar bij een burnout gebeurt dit helaas wel veel. Denk aan adviezen als "ga wandelen" of intensieve traumatherapie vanaf dag 1. En zelfs als je eenmaal op het goede pad zit, duurt het gewoon lang om een zenuwstelsel te herstellen, en loop je ook nog aan tegen allemaal onbegrip en eenzaamheid die het proces vertragen, want bij lichte overspannenheid kunnen mensen wel gewoon hun naasten nog zien en bij een burnout niet of nauwelijks. En tegelijk schreeuwt alles in je lichaam dat je vooral niet uit je comfortzone moet stappen, dat je in levensgevaar bent, en jij moet dan leren om al die signalen maar gewoon te "laten zijn" - dag in dag uit. Nee, we doen niks fout. De wereld om ons heen doet het eerder fout in hoe er met onze ziekte omgegaan wordt. Helaas. Maar zelfs als dat allemaal perfect zou zijn, zou een ontregeld zenuwstelsel herstellen lang duren.
Eens met bovenstaande. Er wordt heel veel als burnout bestempeld wat eigenlijk meer onder overbelasting of overspanning valt. In die zin is burnout best een coole mode woord en wordt graag gebruikt. Zo sprak ik ooit iemand die zei een burnout te hebben gehad maar nam ontslag, 1 maand rust en daarna weer fulltime aan het werk. Tja, als dat soort gevallen van overbelasting of iets ergere gevallem van overspannen daarin worden meegenomen krijg je een vertekend beeld. Daarnaast, wordt er volgensmij met 11 maanden ook vaak bedoeld de tijd die men nodig heedt om te gaan beginnen met reintegratie. Als je na 11 maanden begint met koffie drinken of 2 uur werken ben je niet bepaald beter.
En als aanvulling op mijn reactie hierboven. Ik denk dat er ook meer mensen die langdurig hier mee te maken hebben (jaren) zich veelal uiten op dit soort forums. Geen bewijs voor maar een voorgevoel
Eens met iedereens reacties. Ook zijn er veel mensen die weer volledig aant werk zijn, dus voor de arbo arts “hersteld” zijn maar zich nog helemaal niet zo voelen en nog klachten hebben. Ook denk ik dat het zou kunnen dat de groep die er een paar jaar over doet niet meer altijd als burnout wordt gezien maar eerder als burnout + trauma, burnout + neurodivergent (autisme, ADHD), burnout + depressie, dus dan vallen wij misschien niet eens meer onder het klassieke burnout begrip.
Zoas ik het zie, je zenuwstelsel is ontregelt en dat uit zich bij iedereen anders. Iedereen heeft andere onderliggende zwaktes wat naar boven komt. Ook is iedereen zijn leven en situatie anders, ben je alleen ben je een ouder, zijn er meerdere stress factoren? Herstellen met kleine kinderen lijkt mij bijv. lastiger dan als je alleen woont. Zit je in een slechte relatie, of heb je schulden etc. Ben je depressie gevoelig? Adhd etc. Als ik naar mezelf kijk stond ik "maar" 1 maandje aan, erna kwam de rust De ergste klachten waren na 1,5 maandje weg en bleef alleen de vermoeidheid. In het begin van de burn out had ik 2 schulden, en een eigen bedrijfje naast mijn baan. Ik heb gelukkig de schulden kunnen aflossen, bedrijfje per direct stopgezet. En volle focus op mezelf, ik merkte dat het mijn herstel echt goed deed. Het scheelt ook dat het thuis rustig is, mijn partner ondersteunt mij, de kinderen zijn 21 dus leven hun eigen leven. Kan dus echt rusten. App of bel de rest wanneer ik mij goed voel. Voor de rest heb ik geen onderliggende gezondheids klachten. En nee ben er nog niet, maar ik ben nu in mijn 4e maand en al aan reintegreren. Dus ik denk dat je moet kijken naar het totaal plaatje, en dat dat de herstel periode bepaalt.
@Pipa wat fijn dat je zoveel vooruitgang ervaart. Toch zou ik jouw situatie zelf niet onder de categorie "burnout" maar "overspannen" scharen. Niet om je klachten te bagatelliseren - verre van. Maar omdat het verschil zoals Brankele Frank dat in haar boek Over de kop uitlegt, echt de ernst van de ontregeling is. Bij overspannenheid ben je uit balans. En dat kan ook heel serieuze en ernstige klachten opleveren, maar als je daar de stressoren wegneemt (in jouw geval die druk van de schulden en het eigen bedrijfje naast je baan), herstel je relatief snel. Dat zie je bij jou ook terug, na een maand kon je systeem al in de rust komen. Bij een burnout is dat niet zo. Daar is het systeem namelijk niet uit balans, maar "kapot". Dat betekent dat zelfs als je alle stressoren wegneemt, je lichaam nog steeds in overlevingsstand blijft stand. En je dus nog steeds die onrust voelt, de fysieke ontregeling, etc. En dat "repareren" duurt echt aanzienlijk langer. Het is niet gewoon een "ergere" versie van overspannenheid. Het is het verschil tussen flink uit balans zijn en volledig ontregeld. Dat haalt niet weg dat overspannenheid ook ontzettend naar is. En zelfs de ernst van de klachten kan soms vergelijkbaar zijn, maar het verschil is juist echt dat herstelvermogen. Vaak is het bij burnout dat je echt ergens die laatste grens overgaat. Ik merkte bijvoorbeeld al een paar maanden dat het niet helemaal lekker ging, maar reed op een gegeven moment in de auto met een caravan erachter en toen haalde iemand mij wat te scherp in en toen raakte ik helemaal in paniek - en daarna was ik niet meer in staat om mijn werkdagen vol te houden. Daarna kreeg ik ineens de gekste klachten, extreme fysieke problemen, en mijn angsten waren nog nooit zo overheersend geweest. En het duurde 11 maanden voor ik weer een beetje rust in mijn lijf kreeg. Niet dat ik 11 maanden lang op dat extreme niveau zat, en ik was ook wel steeds belastbaarder in die tijd, maar het duurde wel echt bijna een jaar voor mijn lichaam weer een beetje begreep hoe het in de rust moest komen. (En toen vond ik een verdikking in mijn schildklier, kwam ik in de kanker onderzoeken en viel ik terug, gelukkig geen kanker maar daarna escaleerde er heel veel in mijn persoonlijke leven dus gaat het nu nog slechter maar dat is een ander verhaal)
Hi Ax, dank voor de uitleg. De term burn out heb ik mezelf gegeven dit is niet door een huisarts bevestigd. Die wou er geen naam aan plakken en heeft mij ook niet verder geholpen. Maar ik denk inderdaad dat ik onder overspannen val, als je het zo uitlegd.
Eens met verschillende reacties. En naast alles wat al genoemd is bedacht ik ook dat de aanloop naar een burn-out per persoon erg kan verschillen. Waar de één al jarenlang of zelfs sinds zijn/haar jeugd over grenzen gaat of chronisch stress ervaart, heeft een ander daar misschien minder last van gehad en is de aanleiding bijvoorbeeld een periode teveel op het bordje en daardoor uiteindelijk het ontwikkelen van chronische overbelasting wat leidt tot burn-out. De uitkomst is gelijk, maar de aanpak in herstel varieert per persoon. Ik heb wel eens gelezen dat er een grove inschatting werd gemaakt: neem 1/3e van de periode waarin je over je grenzen ging en dit is ongeveer de tijd die je nodig hebt voor je herstel. (Uit Camp Burn-out). Ik heb geen idee of dit klopt. Wel vind ik het confronterend dat zelfs sites als Thuisarts zo’n korte periode beschrijven waarin je zou moeten kunnen herstellen. Daardoor voel ik me vaak ongezien. Hopelijk komt er de komende jaren wat meer inzicht en aandacht hiervoor.
Vanaf wanneer ga je je grenzen over als je erachter komt dat je ontregelde zenuwstelsel waarschijnlijk al is ontstaan in je kindertijd? Als je dan 1/3 hersteltijd moet berekenen, ben ik nog wel even bezig. Of is het pas vanaf wanneer je 'echte' klachten kreeg? Toen ik net uitgeput was, zocht ik informatie op internet op. Dan kom je idd van de koude kermis thuis met sites zoals thuisarts ed. Je denkt er met een paar maanden vanaf te zijn, maar dit blijkt niet de realiteit te zijn. Ook mijn huisarts zelf is er overigens erg vaag over. Gelukkig gaf de psycholoog een tijdspad van ongeveer een jaar aan waar je rekening mee moet houden eer je weer een beetje op je eigen energieniveau zit. En wat hierboven ook is gezegd, als je weer werkt betekent het niet dat je klachtenvrij bent. Ik merk dat veel mensen geen idee hebben wat een burn-out is (net zoals ik dat niet wist) en geen idee hebben van de lange hersteltijd die nodig is.
@Pipa jup de zorgverleners doen niet aan de term "burnout". Mijn bedrijfsarts heeft dat ook nooit gezegd. Er is gewoon niet voldoende een definitie van burnout en daardoor geloven veel mensen niet hoe ontregelend een "echte" burnout fysiek ook kan zijn. Dat is iets waar wij burnies allemaal tegenaan lopen 😅 @Em ik heb een boze mail naar Thuisarts geschreven ooit omdat het voor iedereen verkeerde verwachtingen schept :') En dat vind ik echt heftig want de werkgever kijkt ook gewoon naar dat soort websites. Ze zouden daar echt wel een stukje zenuwstelsel uitleg mogen geven x) Ik ben het overigens oneens met dat hele 1/3e-verhaal. Het herstel valt niet in te schatten. Bij mij zijn er allemaal oude trauma's naar boven gekomen. En steun van je naasten is ook nodig, als je dat niet krijgt, kan het ook allemaal langer duren. Het valt niet te sturen en dat soort tijdlijnen zorgen voor verwachtingen, terwijl toegeven aan je ziekte juist zo belangrijk is voor herstel. Accepteren dat het nu is wat het is, dat je het niet kunt versnellen en dat je probeert meer in het nu te leven. Voldoen aan verwachtingen is dan wel ongeveer het tegenovergestelde van wat je nodig hebt :')
@Mo, volgens mij doelden ze op het moment vanaf dat je klachten ontwikkelde. @Ax Ah, wat goed! Ik vind het ook kwalijk dat juist zo’n site dit soort beperkte en onjuiste informatie verspreidt. Verder helemaal eens met wat je beschrijft. Het is van zoveel factoren afhankelijk en voor iedereen anders. Daarbij is de hele maatschappij vooral gericht op zo snel mogelijk weer productief kunnen zijn, maar die extra druk beperkt herstel. Ik ben 2,5 jaar onderweg en het einde van m’n burn-out is nog niet in zicht. Ik probeer zelf een ‘deadline’ los te laten en zoals je beschrijft meer te accepteren. Er staat geen tijd voor het herstellen van een kapot zenuwstelsel en oude pijn die je moet leren verwerken. Maar ‘t blijft wel lastig dat de omgeving dit vaak niet snapt en sommigen blijven vragen: ben je nou nog niet beter?
Bij mij noemde de psycholoog het een uitputting met een ernstige depressie. Toen ik vroeg of het niet 'gewoon' een burn-out is, zei hij 'ja, eigenlijk wel'. Dat het geen burn-out wordt genoemd heeft blijkbaar ook te maken met vergoeding van behandeling. Die depressie zie ik zelf gelukkig minder, al was die in het begin wel sterker aanwezig. Nu weet ik dat somberheid er vaak bij hoort, helaas . Ook niet gek als je bedenkt waar je lichamelijk en mentaal doorheen gaat. En klopt, Ax. Het heeft de tijd nodig die het nodig heeft. Ik merk alleen dat ik, mogelijk omdat ik schoolgaande kinderen heb, behoefte heb aan enige vorm van tijdlijn. Dat is iets wat de kinderen zelf trouwens ook graag willen weten, maar geen antwoord op is. Er is natuurlijk ook nog een verschil in hoe je je voelt tijdens je burn-out. Ik lees verschillende belevingen hier op het forum; de ene kan/wil/durft niet veel, terwijl er ook mensen zijn die wel iets kunnen/willen/durven buiten de deur en dat ook gaan doen. Ik weet voor mezelf dat ik er nog lang niet ben, maar weer naar een voetbalwedstrijd van één van mijn kinderen of een rondje fietsen zijn vooruitzichten waarvan ik zo graag zou willen weten wanneer dat weer kan (zonder dat ik beter hoef te zijn). Ik begin te accepteren dat ik een burn-out heb, er komt soms een soort van berusting. Over de invulling van het aankomende jaar/jaren maak ik me wel eens zorgen. Maar zonder glazen bol is het een kwestie van uitzitten en ondergaan.
Dat is al een hele tijd
Dat ging even niet goed. Dat is al een hele tijd, Em. Zie je wel verbetering ten opzichte van je beginperiode? Ik kan alleen maar respect hebben voor iedereen die in een burn-out zit en zeker wanneer je er al langere tijd in zit. Ik omschrijf het vaak als onmenselijk tegenover anderen.
Snap ik heel goed, Mo. En dat geldt niet alleen voor als je kinderen hebt ;) Ik ben 29, bijna 30, en mijn relatie is net verbroken. Ik wil dolgraag kinderen en vind het ook ontzettend spannend dat ik nu vrijgezel én ziek ben op deze leeftijd. Zou ook graag een tijdlijn willen, zodat ik weet of ik de mogelijkheid van kinderen al moet gaan rouwen of niet. Maar ja, die tijdlijn bestaat simpelweg niet. En ik heb na 2,5 jaar wel geleerd dat het ook geen zin heeft om er aan eentje vast te houden. Maar soms is dat echt ontzettend moeilijk...
Camp burnout is overigens de enige die 1/3 hersteltijd aanhoudt hoor. Ergens anders (kan even de bron niet naar boven halen) vertelde dat herstellen van overspannenheid ongeveer even lang duurt als de opbouw maar dat het bij burnout onevenredig lang kan duren. Lijkt meer aan te sluiten bij mijn eigen ervaring
@Mo Ik zie op verschillende vlakken wel verbetering ja. Per periode staan er weer andere klachten op de voorgrond. De ene keer meer cognitief/mentaal, de andere keer vooral fysiek. Er is in bepaalde opzichten wel herstel, maar het gaat heel erg traag en een onverwachte scheiding tijdens m’n burn-out heeft niet echt bijgedragen aan het herstel.. ;)
Zoiets draagt zeker niet bij aan herstel, Em. Ben je wel in de mogelijkheid om iets buiten de deur te doen of met iemand koffie te drinken? Of is dat ook allemaal nog teveel voor je? En Ax, begrijpelijk dat je je daar zorgen over maakt. Zeker omdat je niet weet hoe het gaat verlopen en wat de toekomst je gaat brengen. Dat zorgt logischerwijs voor verdriet. Heftig dat jullie allebei een relatiebreuk tijdens je burn-out mee hebben moeten maken. Ik hoop elke dag dat er niks heftigs gebeurd in mijn omgeving, want ik zou niet weten hoe ik daar nu mee om zou moeten en kunnen gaan.
@Mo buiten de deur spreek ik nog weinig af, dat kost me vaak teveel energie. Het liefst dan thuis even wat drinken met iemand, of een korte wandeling. Ik heb wel wat sociaal contact op m’n re-integratie plek, dat is fijn. Het lijkt me ook pittig om als ouder in een burn-out te zitten. Heb je wat hulp/steun uit je omgeving of van je partner?
Wat doe je voor reintegratie Em als ik vragen mag? En hoeveel uurtjes werk je al weer?
Ik heb veel steun van partner en we hebben een fijne sociale kring waar we beroep op kunnen doen. Dat is ook wel nodig met drie kinderen. Vooral de weekenden zijn zwaar voor mij vanwege het geluid wat ze maken. Daarintegen brengen ze ook weer afleiding wat ik erg mis als ze op school of weg zijn. Als ze nou gewoon stil zijn en niet bewegen, dan lukt het wel ;-) Wat dat betreft lijkt het me ook heel zwaar om veelal alleen thuis te zitten. Het heeft allebei voors en tegens denk ik.
@Em pfff ook al een scheiding. Ik weet hoe het voelt, weliswaar niet getrouwd maar na 9 jaar en een huis samen gekocht is het verschil niet zo groot meer. Wat een nasleep komt er ook achterweg, al die officiële dingen die je moet regelen en een nieuw huis vinden en de spullen verdelen... En dat terwijl je ziek én ontregeld bent, én aan het rouwen. Hulp is echt noodzakelijk... @Mo ik heb wel aangegeven dat het verschrikkelijk heftig is om door zoiets heen te gaan. Het is echt overleven, zeker de eerste weken/maanden. Omdat mijn zenuwstelsel zó mijn veiligheid aan mijn ex gebonden had, voelde het alsof ik zou sterven. Beter kan ik het niet omschrijven. Maar na 3 maanden begon ik een heel klein beetje op te krabbelen. En daarmee bedoel ik dat ik weer lichtpuntjes kon zien. Niet veel, niet vaak, maar het gaf me weer het gevoel dat ik kon ademen. Daarna had ik een heftige terugval waarin ik na een week op de crisisdienst beland ben, en sindsdien slik ik medicatie die wederom zorgt dat ik een heel klein beetje ademruimte krijg. Wat ik wel meer dan ooit merk is de grote rol van emoties. Zelfs in mijn diepste dalen kwam ik iets meer in de rust na een flinke huilbui, schreeuwpartij of zelfs heel heftige paniekaanval. Het was in die tijd niet draaglijk, omdat ik binnen een halfuur alweer in zo'n emotionele uitbarsting zat en dat was simpelweg te vaak en te heftig. Ik merkte ook dat ik niet kon voelen dat er ooit betere tijden konden komen en bovenal dat ik het niet aan kon om te wachten tot die betere tijden er waren. Het was gitzwart. Echt gitzwart. En toch. Zelfs als je iets heel heftigs meemaakt (en het verliezen van je partner en tevens je belangrijkste hechtingsfiguur na 2,5 jaar ziekte is gewoon fucking heftig) dan kom je er doorheen. Vraag me niet hoe. Maar het lukt. Ik leef nog. Ik kan weer wat vooruitkijken. Beetje lang verhaal om mijn punt te maken (vond het denk ik ook wel even fijn om van me af te schrijven), maar wat ik vooral wil zeggen is dat ik leer dat je zelfst het ergste wat je denkt dat er kan gebeuren aan kunt. Want ik heb een jaar lang (en eigenlijk daarvoor ook al) in doodsangsten gezeten dat ik mijn vriend zou verliezen. Dat was echt mijn aller-, allergrootste angst. En het is gebeurd. En ik leef nog. Vraag me niet hoe - maar ik word nog steeds elke dag wakker, en ga elke avond weer naar bed. Voor mij bevestiging dat leven in het hier en nu, zonder je angstige dachten constant aandacht te geven, echt belangrijke vaardigheden zijn. Want je weet niet hoe het leven loopt m, dus kun je je er maar beter niet te druk om maken... (Makkelijker gezegd dan gedaan)
Dan heb je idd heel wat doorstaan, Ax. Ik kan me voorstellen hoe moeilijk het voor je (geweest) moet zijn. Zeker als het je veilige basis is (geweest) tijdens je ziekteproces. Knap dat je er zo mee om bent gegaan en toch af en toe weer kleine lichtpuntjes kan zien. Door dit hele proces zie ik dat een mens veel aan kan. Ik heb de eerste maanden regelmatig gedacht het niet aan te kunnen door de paniekaanvallen, kermend als een gewond dier door de kamer kruipen. Alle emoties zitten zo hoog, maar ik trok het niet meer en raakte nog verder uitgeput. Ook ik heb de crisisdienst van dichtbij gezien. Hopelijk lukt het voor mij om in therapie de emoties een plek te geven, zodat mijn zenuwstelsel eindelijk de nodige rust krijgt.
@anoniem Ik ga 3x per week een paar uurtjes (totaal 8 of 9 uur) naar een zorgboerderij. @Mo Wat fijn dat je steun ervaart vanuit je partner en omgeving, dat is heel waardevol! Haha, kan me wel voorstellen dat je dat zo ervaart. Ik vind de geluiden van de buurkinderen al geregeld heftig momenteel. ;) En inderdaad, beide situaties hebben zo hun voor- en nadelen. @Ax Ik lees je verhalen geregeld en inderdaad heel erg pittig om in zo'n periode ook nog een relatiebreuk mee te moeten maken. Dat overleven in zo'n periode zeker zo. Op den duur dacht ik ook: 'nou universum, was dit het of kan er nog meer bij?!' Alle regeldingen gaven me destijds erg veel extra stress. Daardoor nog lang op een overleefstand doorgegaan en later pas toegekomen aan daaruit proberen te komen en starten aan het herstel. Toen kon ik voor m'n gevoel pas echt inkachelen. Heb wel wat hulp gehad in die periode van familie, maar toch kwam het wel veel op mijzelf aan. Goed hoor, dat je van je afschrijft. Veel is herkenbaar. Heftig trouwens dat je bij de crisisdienst belandde, mooi en krachtig om te lezen dat je jezelf door alles heen weer lijkt te kunnen vinden.