Hi Ax, dank voor de uitleg.
De term burn out heb ik mezelf gegeven dit is niet door een huisarts bevestigd. Die wou er geen naam aan plakken en heeft mij ook niet verder geholpen. Maar ik denk inderdaad dat ik onder overspannen val, als je het zo uitlegd.
Eens met verschillende reacties. En naast alles wat al genoemd is bedacht ik ook dat de aanloop naar een burn-out per persoon erg kan verschillen. Waar de één al jarenlang of zelfs sinds zijn/haar jeugd over grenzen gaat of chronisch stress ervaart, heeft een ander daar misschien minder last van gehad en is de aanleiding bijvoorbeeld een periode teveel op het bordje en daardoor uiteindelijk het ontwikkelen van chronische overbelasting wat leidt tot burn-out.
De uitkomst is gelijk, maar de aanpak in herstel varieert per persoon.
Ik heb wel eens gelezen dat er een grove inschatting werd gemaakt: neem 1/3e van de periode waarin je over je grenzen ging en dit is ongeveer de tijd die je nodig hebt voor je herstel. (Uit Camp Burn-out). Ik heb geen idee of dit klopt.
Wel vind ik het confronterend dat zelfs sites als Thuisarts zo’n korte periode beschrijven waarin je zou moeten kunnen herstellen. Daardoor voel ik me vaak ongezien. Hopelijk komt er de komende jaren wat meer inzicht en aandacht hiervoor.
@Mo, volgens mij doelden ze op het moment vanaf dat je klachten ontwikkelde.
@Ax Ah, wat goed! Ik vind het ook kwalijk dat juist zo’n site dit soort beperkte en onjuiste informatie verspreidt.
Verder helemaal eens met wat je beschrijft. Het is van zoveel factoren afhankelijk en voor iedereen anders. Daarbij is de hele maatschappij vooral gericht op zo snel mogelijk weer productief kunnen zijn, maar die extra druk beperkt herstel.
Ik ben 2,5 jaar onderweg en het einde van m’n burn-out is nog niet in zicht. Ik probeer zelf een ‘deadline’ los te laten en zoals je beschrijft meer te accepteren. Er staat geen tijd voor het herstellen van een kapot zenuwstelsel en oude pijn die je moet leren verwerken.
Maar ‘t blijft wel lastig dat de omgeving dit vaak niet snapt en sommigen blijven vragen: ben je nou nog niet beter?
@anoniem Ik ga 3x per week een paar uurtjes (totaal 8 of 9 uur) naar een zorgboerderij.
@Mo Wat fijn dat je steun ervaart vanuit je partner en omgeving, dat is heel waardevol! Haha, kan me wel voorstellen dat je dat zo ervaart. Ik vind de geluiden van de buurkinderen al geregeld heftig momenteel. ;) En inderdaad, beide situaties hebben zo hun voor- en nadelen.
@Ax Ik lees je verhalen geregeld en inderdaad heel erg pittig om in zo'n periode ook nog een relatiebreuk mee te moeten maken. Dat overleven in zo'n periode zeker zo. Op den duur dacht ik ook: 'nou universum, was dit het of kan er nog meer bij?!'
Alle regeldingen gaven me destijds erg veel extra stress. Daardoor nog lang op een overleefstand doorgegaan en later pas toegekomen aan daaruit proberen te komen en starten aan het herstel. Toen kon ik voor m'n gevoel pas echt inkachelen. Heb wel wat hulp gehad in die periode van familie, maar toch kwam het wel veel op mijzelf aan.
Goed hoor, dat je van je afschrijft. Veel is herkenbaar. Heftig trouwens dat je bij de crisisdienst belandde, mooi en krachtig om te lezen dat je jezelf door alles heen weer lijkt te kunnen vinden.