Gevoel van hopeloosheid en deppresie

Hey E, ja ik herken je hopeloosheid en angst zeker. Een troost is misschien dat veruit de meesten hier op dit forum er ook zeker 2 jaar in zitten en dat er nog heel goede hoop is voor herstel. Heb je iets van steun van huisarts of GGZ?

Marieke • 03-07-2026

Ik ben al 2 jaar lang naar de psycholoog geweest, ergotherapeut, fysiotherapie, alles en nogwat. Voor nu heb ik geen steun meer, alleen de fysiotherapie.

E • 03-07-2026

Hoi hoi, ik herken me hier helemaal in! Ik zit sinds 2019 thuis. Heb na 2 jaar weer een re-integratie gedaan maar dat ging niet goed. Na een jaar zat ik nog dieper in de ellende. Nu nog steeds bezig met mijn nieuwe ik te vinden. Ik herken dus je angst en hopeloosheid. Toch heb ik de negatieve emoties om kunnen zetten naar positieve. En kijk ik nu vooral naar wat me wel lukt en wat ik wel kan. Waar ik van geniet en happy van wordt. Ook al zijn het maar kleine dingen, vergeleken met anderen misschien. Het is pittig hè E, maar ondanks dat het een lange weg is komen we er wel!

Liefs Pien • 03-07-2026

Hoi Liefst Pien, bedankt voor je reactie. Merk je wel dat er verbetering is in je situatie? Bij mij lijkt het alsof alles stil staat en soms denk ik van, boek ik uberhaupt wel vooruitgang, voel ik me uberhaupt wel beter tov 3 maanden geleden?

E • 03-07-2026

In het begin voelde ik helemaal geen vooruitgang! Ik dacht: dit is het hè. Zo blijf ik de rest van m’n leven. Maar het laatste jaar voel ik vooruitgang en lichtpuntjes. Voel ik me soms zelfs weer happy! En ik ben er nog niet… maar ik voel wel dat het weer goed komt. Misschien ook omdat ik eens even niet met die klachten bezig ben. Geen therapieën. Niks pushen of blijven proberen. Niet er steeds mee bezig te zijn. Niet googlen. Gewoon laten zijn wat er is en verder focus ik mij op andere dingen. Dat is echt helpend, voel ik nu. En ik weet zeker dat dat bij jou ook gaat komen! Voel jij iets van vooruitgang?

Liefs Pien • 03-07-2026

Hoi Pien, ik ben even benieuwd: welke verbeteringen voel jij? Liefs

Marieke • 09-07-2026

Zoo herkenbaar begin 2024 uitgevallen toen september 24 gestart met reïntegreren en helaas weeer uitgevallen en nu weeral een jaar thuis. En hier ook soms goede dagen maar ook zeker regelmatig slechte dagen.. zo enorm eenzaam

M • 09-07-2026

Hier ook herkenbaar. Ik ben eind 2024 uitgevallen, heel 2025 gereintegreerd maar ook dit was te vroeg. Zelf besloten januari 2026 hiermee te stoppen en te focussen op herstel. Door het reintegreren wat veel te veel en snel was heb ik denk sowieso een jaar stil gestaan. Na het stoppen heb ik wat stapjes gemaakt, ik ben weer wat vrolijker op sommige momenten. Maar ik kan nog heel weinig als ik echt binnen mijn grenzen blijf. Dan houd het na een uurtje wandelen of max een uurtje afspreken wel op. Nu ik sinds een paar maanden echt binnen mijn grenzen blijf, waarvan ik dacht dat ik het al deed, voel ik mezelf wel steeds rustiger worden. Mijn basis niveau is minder aan staan en meer rust. Ookal zie ik dit niet terug in capaciteit en voel ik ook nog erg veel angst op veel momenten. Het is een lange weg en ik heb ook vaak teruggekeken en gedacht ik ben nog niks verder. Zelfs als ik nu met een jaar terug vergelijk denk ik, dat is maar een fractie beter. En daar wordt je wel hopeloos van. De woorden en het advies van pien sluit ik me bij aan! Laten zijn wat er is en focussen op wat wel lukt.

Burnoutboy • 09-07-2026

Heel herkenbaar E, je bent hier zeker niet alleen in. Ik viel 2,5 jaar geleden uit. Tot twee keer toe (veel te vroeg en vooral door de druk die ik voelde) geprobeerd te re-integreren bij mijn oude werkgever. Beide keren te hard van stapel gelopen met als gevolg enorme terugvallen en weer maandenlang niets kunnen. Nu doe ik geregeld vrijwilligerswerk, maar los daarvan voel ik zoals jij ook beschrijft al maanden geen vooruitgang. Dat ontmoedigt me vaak. Ik heb nog geen dag zonder klachten ervaren en hoewel ik weet dat er heus wel kleine vooruitgang is t.o.v. twee jaar geleden voelt dit vaak niet zo. Ik probeer wel vertrouwen te hebben dat het ooit beter wordt, maar soms ben ik het even kwijt, net als de acceptatie van m’n situatie.

Em • 10-07-2026

Bij mij ook het geval. In februari 2024 uitgevallen, vervolgens in maart 2025 begonnen met re-integreren wat best aardig ging. Vanaf oktober 2025 weer teveel en te snel taken en werkzaamheden opgepakt om vervolgens in februari 2026 weer helemaal uit te vallen. Inmiddels dus ook al zo’n 2 jaar en 4 maanden bezig. Word er ook moedeloos van. Er zijn weken dat het beter gaat en ik echt vooruitgang zie en dan ineens ga ik dan waarschijnlijk weer over een bepaalde grens, terwijl ik al nauwelijks wat doe, en volgen er weer slechte weken. Ik houd me er net als iedereen maar aan vast dat het ooit een keer goed gaat komen, maar ik moet ook zeggen dat het vertrouwen daarin steeds verder afneemt. Ik ervaar ook veel angst wat eigenlijk funest is bij het herstellen van een ontregeld zenuwstelsel dat moet kalmeren

Tijn • 10-07-2026

Dankjewel voor jullie verhalen, soms lijkt het alsof ik de enige ben die hier last van heeft en als ik om me heen kijk dan zie ik iedereen vrolijk zijn leven leven. Kunnen jullie veel schermtijd (prikkels) verdragen? Ik probeer soms tv te kijken of even achter me laptop te zitten, maar dit gaat momenteel heel beperkt bij mij, vandaar dat ik het nog niet aandurf om te re-integreren, echter prikkels in drukke ruimte gaat mij wel iets beter af en daarnaast heb ik wel wat energie.

E • 10-07-2026

Nee, overprikkeling is mijn hoofdklachten. Sinds mijn terugval van een paar maanden geleden kan ik nauwelijks prikkels aan. Een uurtje beeldscherm of tv, maar ook een uurtje sociaal contact en drukte maximaal. Alleen zijn en in de natuur is momenteel het beste, maarja dat is ook niet altijd leuk en zeker niet in het weekend als iedereen op pad gaat.

Tijn • 10-07-2026

Ik kan ook erg slecht tegen prikkels momenteel. Probeer avonds wel beetje tv te kijken, maar zet 'm tussendoor dan vaak even op stil.

Marieke • 10-07-2026

Hoi Marieke, je vroeg welke verbeteringen ik al voel. Best veel hoor! Ik blijf nu heel goed binnen mijn grenzen. Veel natuur, stilte en alleen-tijd. Mijn energie is langzaam vooruit gegaan. Minder vermoeidheid. Kan iets beter tegen (een paar) prikkeltjes (nog niet teveel hoor). Minder klachten zoals minder duizeligheid, minder hoofdpijn, minder hartkloppingen, minder misselijkheid, minder spier en gewrichtspijn. Ik kan een uurtje wandelen. Ik kan een uurtje tv kijken. Ik kan een kwartiertje lezen. Dus ik ga echt vooruit. Soms ga ik even naar een winkel maar die drukte en mensen trek ik nog niet goed, hoewel ik er niet meer ellendig lang van hoef bij te komen. Trekt redelijk snel weer bij. Dus yessss ik ben blij!

Liefs Pien • 11-07-2026

Mag ik vragen of jullie dan AD medicatie slikken (naast uiteraard therapien etc) tegen deze klachten, waaronder overprikkeling? Ik heb het idee dat wel een groot deel van de zwaarte daarvan kan opvangen. Maar snap ook zeker dat je het liever volledig zelf wilt doen. Maar soms haalt t je ook uit een vicieuze cirkel waar je onbewust in blijft hangen. Ik zelf ben amitripilyne 15 mg gaan slikken en dat heeft echt veel van mijn hersenmist/overprikkeling laten verdwijnen en kan nu ook beter aan herstel werken. Dan kan je ook steeds wat meer prikkels van de tv en buitenaf aan. Maar uiteraard volgt iedereen zijn eigen pad maar ben meer benieuwd of jullie daar gebruik van maken?

Anoniem • 11-07-2026

Ik slik momenteel geen medicatie tegen angst en overprikkeling. Heb er wel lang over nagedacht, mede omdat ik recent weer een grote terugval heb gehad, maar ben nu bezig met intensieve therapie waardoor ik het nog 1 keer probeer zonder. Wil eerst alles geprobeerd hebben om zonder te herstellen, mede omdat ik dan weer de angst heb dat als je dan later gaat afbouwen of de medicatie stopt dat de klachten dan weer terugkomen. Maar als dit niet helpt dan zit er denk ik niks anders op. Ben nu bijna 2,5 jaar onderweg en ga niet jarenlang in de vicieuze cirkel blijven hangen inderdaad.

Tijn • 11-07-2026

Het valt me trouwens ook op dat veel mensen die op dit forum langdurige klachten houden, tussen 2 en 3 jaar bezig zijn met herstel. Kan toeval zijn uiteraard, maar dat biedt ook weer een bepaalde hoop dat het hopelijk de komende maanden/jaren bij anderen beter is gegaan.

Tijn • 11-07-2026

Het valt me trouwens ook op dat veel mensen die op dit forum langdurige klachten houden, tussen 2 en 3 jaar bezig zijn met herstel. Kan toeval zijn uiteraard, maar dat biedt ook weer een bepaalde hoop dat het hopelijk de komende maanden/jaren bij anderen beter is gegaan.

Tijn • 11-07-2026

Ik heb jarenlang medicatie gebruikt (citalopram). Het heeft erg goed geholpen tegen overprikkeling en de angstgedachtes, echter ben ik erachter gekomen dat het meer symptoom maskering is. Nadat ik gestopt was met het gebruik van dit middel kwamen de klachten ineens weer naar boven, het leek bij mij erop alsof citalopram de klachten tijdelijk onderdrukte waardoor ik als gevolg mijn grenzen minder goed kon aanvoelen en hierdoor steeds onbewust te veel over mijn grenzen heen ging, daarnaast had citalopram mij vervelende bijwerkingen gegeven waar ik helaas nog last van heb, maar dat is weer een heel ander verhaal waar ik op een andere forum met andere lotgenoten weer contact mee heb. Ik wil mensen niet ontmoedigen met mijn verhaal, maar wel waarschuwen dat AD je klachten niet ineens laat verdwijnen, het is wel goed tegen de angstgedachtes, maar uiteraard voor medisch advies neem contact op met je arts.

E • 11-07-2026

Wat vervelend E! Van welke bijwerkingen heb je nu nog last als ik vragen mag?

Anoniem • 12-07-2026

Ik slik ook citalopram. Ik ben hiermee begonnen door de ernstige angst klachten waar ik niet alleen doorheen kon. Ik twijfel tot op het moment vandaag of het heel erg geholpen heeft, heb er wel wat van gemerkt maar ook niet heel veel en slik het nu al 19 maanden waardoor je er ook zo aan gewend raakt sat je niet meer precies weet of het nog iets doet of niet. Tegen over prikkeling heeft het mij nooit geholpen. Wanneer ik 1x overslag echter ben ik flink de sjaak met alle angst van dien. Ik heb besloten eerst verder te willen herstellen en dan pas af te bouwen. Ik zou het zelf nemen als je het leven echt niet kan verdragen anders proberen zonder. Ik verwacht dat het afbouwen geen pretje wordt.

Burnoutboy • 12-07-2026

Ik gebruik escitalopram voor angstklachten. Bij mij helpt het ook wel een beetje tegen overprikkeling. Ik blijf me echter wel heel somber voelen. Ik gebruik bewust een lage dosering, zodat ik niet teveel beïnvloed word door de medicatie. Al voel ik me totaal niet mezelf, maar dat zal meer aan de burn-out liggen vrees ik. Ik ben van mening dat het een hulpmiddel is en dat (intensieve) therapie het allerbelangrijkste is. Ik moet toch om leren gaan met mijn verleden en daar helpt een pilletje niet voldoende bij. Overigens heb ik er geen moeite mee als ik de AD voor altijd blijf gebruiken (heb het nu vroeger ook een periode gebruikt, maar toen gestopt ivm kinderwens).

Mo • 12-07-2026

Ik heb last van emotionele afvlakking en seksuele bijwerkingen, dit schijnen veelvoorkomende bijwerkingen te zijn met SSRI’s. Het helpt niet mee dat dit dan bovenop mijn burnout komt, maar ik moet zeggen dat ik al eerder van deze bijwerkingen last had en citalopram het verergert heeft.

E • 13-07-2026

Daar hoor ik inderdaad meer over E. Erg vervelend!

Anoniem • 14-07-2026