Ik kijk vooral vooruit! Achteruit kijken en alle verloren jaren steeds maar zien, geeft weinig vreugde. Het zal nodig zijn, deze burn-out. En ik dwing mijzelf erin te geloven dat dit beter wordt en over gaat.
Ja mijn hersenen lijken ook echt beschadigd. Die zijn echt niet meer wat ze geweest zijn. Maar door het boek van Brankele Frank geloof ik er in dat het beter wordt!
Ik probeer ook gelukkig te zijn nu, hoe slecht je het ook kan hebben. Dan doen mijn hersenen maar wat minder.
En geloof me, daar baal ik van. Maar het heeft geen zin er in te blijven hangen. Ik had vroeger een goede baan, was altijd pienter/scherp en alert. Vergat nooit iets. Nu voel ik me soms echt een dombo…. Grinnik. Kom niet meer op woorden, een verhaal chronologisch vertellen lukt ook niet, een gesprek voeren… vergeet het maar, een puzzel doen; ik weet het antwoord toch niet. Mijn hersenen lijken wel een drilpudding. Slap en ellendig.
Maar hee, de zon schijnt en ik hoor vogels om me heen. Ik ben blij ook al voel ik me slecht. Het wordt beter, ook bij jou!
Yes hier nog eentje die al vanaf 2019 thuis zit. We kunnen elkaar de hand schudden. Hahaha
Maar nu het laatste half jaar lijk ik ietsjepietsje vooruitgang te voelen.
Jezelf positief houden is een heeeele kunst!