De eerste maanden van mijn burn-out ging ik alleen naar buiten om een rondje te lopen. Nu merk ik sinds een week dat ik niet graag meer binnen ben. Ik zit de hele dag buiten, in de schaduw. Dat klinkt heel fijn, maar het lijkt net of ik niet meer binnen wil zijn omdat ik daar zoveel paniekaanvallen heb gehad. Ik vervloek elke kamer in huis, omdat ik me daar niet fijn voel. Mijn slaapkamer, wat eerst de fijnste plek was, is nu een plek met vervelende herinneringen. Is dit herkenbaar voor iemand? En is dit weer goed gekomen?