Hoi@ anoniem Ik zit al jaren helaas in me burnout jammer genoeg, en ik heb van dag 1hier helaas last van. Nu merk nog dat ik als ik terugvaldagen ervaar/heb dat ik hier het meeste last van heb. In me betere dagen gelukkig niet dit is eigenlijk de jaren voorheen zo gebleven minderen dagen brainfog. Betere dagen had ik hier ook wel last van maar niet zo heftig als me minderen dagen. Ik weet en kan ook niet echt zeggen over hoelang het duurt jammer genoeg. Zullen best mensen zijn die er eerder vanaf zijn gekomen. Liefs..
En nog erbij,nu in me betere dagen niet meer kan helder denken en doen,was ook echt bang dat dit nooit meer beter zou worden,hou de hoop het wordt beter..🍀🙏
Oh ja hersenmist, al een jaar. Het is de verschrikkelijkste aandoening die je maar kan hebben!! Ik weet nog niet meer als ik zelf denk of als het mijn brein is die me voor de gek houd. Zo dromerig leven elke dag, het leven is gewoon enkel en alleen in die kop.
Poeh ik moet even goed nadenken hoelang dat bij mij duurde. Ik denk echt wel dik een half jaar en misschien wel iets langer. Zelf vond ik dit ern van de moeilijkste klachten die ik had bij de start van mijn uitval. Het is heel erg eng en naar want je voelt dat het niet klopt. Maar dat gebeurt ook uit bescherming door je hoofd. Misschien helpt een mini beetje.
De hersenmist is bij mij na een halfjaar minder constant geworden en kwam steeds minder vaak. Nog steeds komt het af en toe (bijna 3 jaar ziek nu), maar niet meer zo heftig als de eerste maanden. Ik merk dat ik ook op het punt zit dat ik de meeste fysieke klachten niet meer eng vind. Dat maakt ze niet ineens niet meer klote, maar ik leer welke klachten nu eenmaal bij een ontregeld zenuwstelsel horen. Je went aan het hebben van de klachten (je zult nooit wennen aan de klachten zelf overigens). Het wordt echt beter. En ja er zijn mensen die blijvende klachten houden na hun burnout. Maar niet blijvend op een manier dat de klachten er constant zijn - meer dat hun klachten terugkomen als signaal dat ze weer even rust moeten pakken. Het is meer een alarmbel van je lichaam waar je maar beter naar kunt luisteren, dan dat het er zo constant is als nu bij jou. En over de tijd heen leer je steeds beter naar die signalen luisteren.
Ervaar het ook 24/7. Alsof de wereld niet binnenkomt en ik nog wat in een tunnel leef. Geheugen ook shit. Klote klacht inderdaad, want het leven komt niet binnen. Is wel minder ernstig geworden. Eerst voelde m'n kop als een blok beton en daarvoor zat ik in een hele vage wereld.