Hersenmist

Hai Els, bij mij voelt hersenmist in mijn hoofd als een soort verkrampt, dof en zwaar gevoel. Vaak ook duizelig. Daarbij ook (maar niet altijd) een gonzend geluid en druk op mijn oren. Soms ook een gevoel van prikkeldraad in mijn hoofd. Moeite met focussen bij gebruik van de fijne motoriek, zoals typen (nu dus ook) en schrijven, maar ook bijv. bij groente snijden, opmaken en nagels lakken enz. Bij het focussen van mijn ogen trekt het strakke gevoel ook naar mijn nek, vooral in gesprekken met andere mensen. Rare dingen he? Vooral erg vermoeiend en het beperkt mij enorm in het doen van de dagelijkse dingen. Ik dacht eerst ook aan een hersentumor of iets anders medisch, heb inmiddels ook een MRI scan gehad en een gesprek met neuroloog en KNO arts, maar hier kwam niets uit (gelukkig, uiteraard!!). Wordt inmiddels gek van dat hoofd (al ruim een jaar nu), merk hier helaas ook weinig vooruitgang in. In de eerste maanden/jaar van mijn burnout had ik hier nauwelijks last van, maar het werd steeds erger tot nu. Kan er ook geen peil op trekken wat de oorzaak is wat het minder of erger maakt. De intensiteit verschilt wel per dag. Hoop dat het wel eens zal gaan verbeteren🙏 Ben ook benieuwd hoe anderen dit ervaren. Sterkte ermee, groetjes, Helen

Ik heb voornamelijk last van gedachten die zichzelf in hoog tempo opvolgen. Random gedachten die totaal niet met een onderwerp te maken waar ik op dat moment mee bezig ben. Onder de douche staan en non-stop denken aan werk en hoe de dag zal verlopen bijvoorbeeld. Rust bestaat niet meer. Hierdoor kan ik me ook moeilijk concentreren en dus niet afschakelen. Alles op de automatische piloot. Duizeligheid komt hier zeker bij kijken en ‘onzekere’ motoriek. Dingen omgooien bijvoorbeeld. Helemaal klaar met die burn out maarja, we moeten er maar doorheen.

Exact wat je zeg T. Automatische piloot.. gedachten blijven maar gewoon doorgaan als een trein. Het denken denken denken denken hele dag door! Knettergek word ik ervan. Het ergste vind ik de mentale uitputting/brainfog de extreme vermoeidheid en nog eens extreme onrust erbij de hele dag. Ik kan gewoon helemaal niet helder denken en het lijkt dat ik niet meer besta. Alles is gewoon wazig, helemaal niet meer aanwezig voel. En mentale taken doen vraagt zoveel energie. Soms lijkt het zelfs dat ik gewoon gek word. Dit is zo eng allemaal. Ik probeer hier elke dag door te komen. En mijn dromen zijn zo raar en onlogisch

Rare niet-samenhangende dromen heb ik ook last van. Ik zie dat je ook last hebt van derealisatie? Hier heb ik ook veel last van. Soms als ik lach of praat lijkt het net alsof ik de stem van een ander hoor. Erg beangstigend allemaal.

Ervaar jij dit ook zo T.?

Hoi allen Ben gelukkig niet de enige …van de hak op de tak met gedachten,druk in me hoofd met ?van alles en nog niks. Word er gek van .onrust, tegen huilen aan, en dan ineens huilen ,zo’n 5 minuten of zo . Woon alleen,moet ik me bezig houden met hobby,tv,spelletjes etc. Moet ik dan shoppen,winkels kijken ? Geen zin in…..maar als ik even praatje met de buren of zo heb ,gaat het weer even…hoe dan.? Heel soms have oxazepan 5mg, lijkt wel of het dan wat beter gaat .doorbreekt of zo…. En de gedachten zijn er altijd op de dag…🤷‍♀️ tegen de avond is het dan soort van rustiger.vraag me altijd waarom en hoezo dan ? Word er zooooo moe van . Ook niet veel kennissen of zo ,bel regelmatig, Moest het ook ff kwijt🙄😬

Ik ken het allemaal An, ik ben zo verdwaalt in mijn hoofd. Angst, onrust heel de dag door. Ik kan niets meer. Zo zo zo moe! En toch gek worden als ik gewoon ga liggen. Verschrikkelijk! Ik kan geen tv kijken, geen spelletjes spelen helemaal niets..ik ben echt aan overleven tot op het bot.

Corrado Wat erg allemaal ..heb je wel hulp daarbij ,of ben je alleen?

Alsof ik zwaar om mij heen kijk, geen overzicht heb en de boel mij te snel gaat. Of het voelt alsof ik een muurtje om m'n hoofd heb. Alsof mn brein niet meer lekker flexibel voelt.

Nee Ann, geen hulp. Ik heb een neuropsychiater maar begrijpt het ook niet. Antipsychotica gekregen en ik was er niet goed van. Het is nu echt diep overleven.. mijn brein is zo zo uitgeput dat ik zelfs geen slaap meer kan vatten door mijn brein die blijft nadenken en gesprekken voeren over hoe mijn situatie is. Ik vind dit zo verschrikkelijk en ben echt aan het lijden want ik ben totaal niet meer aanwezig, ik woon samen met een vriendin, ze zorgt goed voor mij maar ziet dat ik enorm lijd hieronder. Ik ben zelfs bang om te gaan rusten want ik word helemaal gek van die gesprekken en gedachten in mijn hoofd, ik kan mij eigenlijk nergens meer op focussen want mijn hersenen zijn zo in een overlevingsmodus dat het alleen maar doom denkt. Ik heb geen vat meer wat zich in mijn hoofd afspeelt. Ik vecht, ik accepteer.. maar de uitputting is zeer groot.

Hoe ik wakker word bevind ik mij in deze trauma, en die is heel sterk geworden de laatste dagen. Ik doe zo hard mijn best om dit gewoon te accepteren, maar ik vind gewoon geen rust. Er zijn dagen geweest dat ik slaap, nooit diep ofzo. Maar toch genoeg uren. is het zo dat ik nog altijd hersenmist heb en mentaal uitgeput ben. En dat is al een jaar zo. Ik trek het niet meer en weet helemaal geen raad meer. En ben zo bang dat medicatie dit versterkt alhoewel ik bijna geen andere keus meer heb. Het is dat of elke dag lijden lijden lijden

Ik herken dit momenteel ook heel erg Corrado. Opgesloten in je hoofd, niet weten wat je nog met jezelf/de klachten aan moet, rare dromen. Soms lijkt het wel alsof ik in een soort andere wereld gestapt ben. Ik ben er wel, maar ook niet. Voel me er ook erg depri door de hele dag

Kan jij gewoon rustig liggen overdag zonder gek te worden in je hoofd? Heb je ook het gevoel dat als je ‘s nachts slaapt dat je precies voelt van dat er iets met je brein of geest mis is? Ik kan dit niet echt vatten omdat ik niet echt helder meer kan denken. Ik vind het zo eng maar ook het feit dat ik precies geen mentale kracht meer heb om iets positiefs te kunnen denken. Als ik bv goede uren heb op een dag, vergeet ik hoe ik het gedaan heb. Al schrijf ik het op, dan komt het niet binnen. Ook lijkt het dat zo moe ben dat ik zelfs geen moed meer heb om er bovenop te komen, het voelt gewoon alsof mijn brein nooit rust heeft en ook niet ‘s nachts omdat ik in mijn dromen nog zit te denken. Ik slaap vallen duurt ook uren omdat m’n hoofd blijft analyseren over mijn bestaan of wat er mis is met mij. Komen die dingen je bekend voor?

@corrado Ik heb dit ook allemaal gehad man. Zelfs nog wat last van. Alsof je je dromen aan het analyseren bent terwijl je slaapt. Nooit stoppende gedachten. Racen. Geen rust in je hoofd. Niet meer weten hoe je van a naar b komt in huis, noem het maar op. Maar het wordt echt minder man. Oogjes dicht en die motor lekker laten gaan is de enige remedie

Ik herken dat ook wel, ik noem het altijd een druk hoofd. Flarden van gesprekken komen voorbij, gesprekken die ik soms wel maar ook niet gevoerd heb. Willekeurige gedachten die ook niets te maken hebben met waar ik op dat moment mee bezig ben. Maar ook beelden komen voorbij, vaak niet echt te herkennen wat het precies is. En als ik die dag echt bingo heb dan zit er ook nog eens een liedje in mijn hoofd heel de dag.Als ik ga liggen en ik begin te doezelen wordt het alleen maar erger. Dan lijkt het alsof ik droom terwijl ik nog wakker ben. Als ik moe ben heb ik hier meer last van. Voorheen werd ik hier ook angstig door, nu met medicatiee is dat grotendeels weg. Ik laat de gedachten en beelden voor wat ze zijn en ik zoek er ook niks meer achter. Mijn zenuwstelsel is kennelijk nog steeds niet volledig gekalmeerd en dat heeft tijd nodig. Uiteindelijk zal het wel minder worden. Ik slaap, ondanks dat ik veel droom en vaak moet plassen, gelukkig wel redelijk goed.

Oké Mir. Dank je wel voor je reactie. Ik ben voornamelijk zeer mentaal moe met die hersenmist erbij. Ik slaap ook, maar heel oppervlakkig met veel dromen en zoals je zegt. Soms lijkt het dat ik wakker ben maar toch ben aan slapen, en ik vind dat zo eng dat het ik mij begin af te vragen als er iets aan de hand is met mijn bewustzijns niveau. Vooral omdat ik geen beterschap ervaar en het erger word. Welke medicatie neem je dan dat je er geen angst meer van hebt?

Ik slik momenteel 10 mg escitolapram. De angst is hierdoor zeker met 98% afgenomen. Heel soms voel ik het nog maar dan is het minder heftig. Maar het is geen wondermiddel en het gaat niet vanzelf. Ik moet ook echt aan mezelf werken door niet meer naar al mijn gedachten te luisteren en ondanks dat ik ze heb gewoon mijn ding te doen. Hierdoor leer je je brein dat ,onder andere, die gedachten niet gevaarlijk zijn. Maar door de medicatie en omdat ik veel minder angst voel is dit makkelijker toe te passen dan wanneer ik heel hoog in mijn angst zat. De eerste 2 weken van de opstart was een hel maar ik ben blij dat ik heb doorgezet.

Oke Mir. Wat voor een gevoel angst had je dan? Iets wat je niet kan beschrijven? Want ik voel extreme angst en onrust hele dag door omdat ik gewoon te mentaal uitgeput ben en ik weet ook niet waarom dat die angst en onrust er is. Het lijkt wel een trauma dat mijn geest precies niet verwerkt krijg. Ik krijg mijn denken niet onder controle, ik wil het loslaten maar voordat ik het weet ben ik ermee opgeslorpt. Bv als ik wil rusten of mediteren is er een zwarte leegte en mijn gedachten gaan dan uit naar een diepe dal waarbij ik mezelf zie dat ze mij moeten opsluiten omdat ik mijn gedachten niet meer onder controle krijg of dat ik ze geloof. Het klinkt heel raar maar voor mij is dat echt heel eng en het lijkt ook echt omdat ik het gevoel heb. Alles is enorm zwaar die vermoeidheid vooral. Daarom vroeg ik ook wat die medicatie voor jou betekent. Want ik denk soms dat ik er niet onder ui kan omdat het bij mij al te zwaar is geworden, er zijn te veel lagen waar ik aan moet werken. Slaapangst(bang om niet te kunnen slapen) omdat ik overdag zo gespannen ben). En ook als ik opsta uit bed heb ik zo iets van, ik wil niet meer, ik heb geen zin meer om te lijden en vind ik niets meer om mij op te trekken omdat ik zo afwezig ben. Ik weet ook dat het geen wonder middel is maar als het gewoon even mijn brein tot rust brengt met zorgen en overdenken ben ik al blij.

Mijn angst was niet echt specifiek. De angst is destijds ontstaan door de derealisatie die ik kreeg. Dit vond ik zo eng omdat ik dacht dat ik gek werd,een psychose had of de grip op de realiteit aan het verliezen was. Daarnaast kreeg ik heel veel dejavu's. Momenten waarvan het voelde ze al eens eerder beleefd te hebben. Ook dit triggerde bij mij veel angst. Ik begreep niet wat er allemaal gaande was in mijn hoofd en wilde overal een verklaring voor vinden. Met als resultaat dat ik hele dagen opgesloten zat in mijn hoofd. Heel de dag door was ik er mee bezig en de meest bizarre gedachten kwamen voorbij, wat ook weer angst veroorzaakte. Mijn psycholoog heeft echt heel goed uitgelegd wat er aan de hand was, waardoor het voor mij wat beter te begrijpen was en daardoor wat makkelijker los te laten. Ook kreeg ik handvatten hoe om te gaan met zo'n druk hoofd. Dit ging best goed tot ik me ook depressief begon te voelen. Toen trok ik het niet meer en ben aan de medicatie gegaan. Ik heb echt nog wel laat van een druk hoofd maar ik kan er veel beter mee om gaan nu. Ik laat mijn hoofd maar raaskallen en doe er verder niks mee en doe mijn dingen. Hoe meer aandacht je er aan besteed hoe groter het wordt en daarmee hou je het zelf in stand. Maar dat kost tijd en moeite. Ik ben in ieder geval blij dat ik toch voor medicatie heb gekozen. Ik heb het gevoel langzaam mijn leven weer een beetje terug te krijgen. Ik hoop voor jou dat je dat ook mag gaan ervaren.

Dank je wel voor de uitleg Mir, heel lief van jou. Weet je, ik ben al zo lang uit aan het stellen met medicatie omdat ik gewoon niet durf, en ook vooral omdat ik nu die opbouw niet aan kan en vooral niet alleen. Ik ben zo moe om dat nog aan te kunnen allemaal. Ik heb een kameraad die in dezelfde situatie heeft gezeten, hij legt dat haar fijn uit dat het derealisatie is en dat het over gaat en dat ik het tijd moet geven, maar het komt bij mij totaal niet meer binnen en ik weet niet waarom. En dat vind ik pas eng. Ben ik depressief dan? Zo lijkt het althans want ik heb geen moed meer om iets met mijn handvaten te doen, het is alsof ik alles opgeef omdat het mij te zwaar is. En ik ook wil ik zo in deze situatie niet leven omdat ik het gewoon mentaal niet aankan, maar tegelijkertijd ben ik bang van de dood, en ik zou mijn eigen nooit iets aan doen. Ik wil gewoon rust in mijn hoofd en geen angst of trauma meer voelen. Het lijkt ook dat ik depressief begin te worden omdat ik geen kant op kan, en natuurlijk word ik zot van mezelf. Het is een contstante loop.. stress, uitputting, denken , stress uitputting. Geen relaxte slaap en het gaat maar door, op het laatste is er helemaal niets meer aan wat ik mij op kan trekken. Of mij ergens veilig voel, zelf niet als ik mijn ogen sluit. Ja dan denk ik van ‘ik kan dit niet meer trekken’ enigste wat dan overblijft is medicatie. En dan ook nog met de vraag als het bij mij wel aan slaat. Want bv nog wisselen met medicatie of afbouwen dat is op dit moment niet te halen.

Kan iemand wel goed slapen met die brainfog en mentale uitputting? Voelt iemand ook een overdreven onrust bij wakker worden hiermee? Zo van ‘er klopt iets niet met mijn brein’ onheil gevoelens.. en ook dat je eigenlijk niet meer uit bed wilt omdat de dag weer een hel gaat zijn van zodra je opstaat? Maar ook niet kunt blijven liggen omdat je hoofd gewoon begint te ruisen.. het voelt dan alsof ik me vervreemd voel. Je bent er wel maar de angst overheerst heel erg merk ik. Alsof ik pijn heb aan mijn ziel ofzo. Ik huil zo veel omdat ik zo gevoelig ben. Ik vraag mij af of nog mensen dit ervaren..

Ik herken sommige dingen die je schrijft. Ik word iedere ochtend vroeg wakker (en dan ook al 2, 3x wakker geweest) met een enorme angst en onrust en zou eigenlijks uit bed moeten stappen. Maar ik weet dat zodra ik uit bed ga er een dag voor mij ligt van mij rot voelen. Ik heb er een depressie bij, ben snel overprikkeld en ik huil ook veel. Op slechte dagen meer dan op de betere dagen. Dat geldt ook voor piekeren. Je hoofd zoekt controle, houvast en veiligheid, maar piekeren werk averechts. Hou dat alleen maar eens tegen. Radicale acceptatie, de strijd opgeven en alles laten zijn gaat ervoor zorgen dat je lichaam uit de overlevingsstand komt en zich veilig gaat voelen zodat het ruimte krijgt om te herstellen. Zijn met alles wat je voelt, ook heel moeilijk. Ik wens je veel sterkte toe want het is een hel, maar je bent hierin niet alleen. Heb vertrouwen en hou vol!

Dank je wel Mar. Wat ik niet begrijp is dat mijn stemmetjes in het hoofd vanzelf gaan. Het is alsof er een cd is ingezet die 24/7 afspreelt. En dat put mij hoofd uit. Maarja we blijven proberen radicaal te accepteren