Herstel ik wel?

Dat is heel normaal. Het gaat eerst slechter voor het beter gaat. Heeft te maken met dat de eerste maanden de spanning moet dalen en je de situatie moet accepteren. Op het moment dat de spannig daalt neemt de vermoeidheid toe. Die was er al maar door de stress hormonen was die onderdrukt. Je moet je toegeven aan die vermoeidheid en vervolgens ga je merken dat je minder lang hoeft te slapen, je langer gesprekken kan voeren etc. Overigens veel piekeren is een symptoom van veel spanning hebben. Niet per se een oorzaak

Hoi Toos, Ik herken het, het lijkt bij mij ook alleen maar slechter te gaan. Ik probeer in gedachten te houden dat het deel is van het proces en het te accepteren (makkelijker gezegd dan gedaan). Maar zoals andere anoniem hierboven schrijft, het hoort er helaas bij. @anoniem Kan piekeren niet ook (deels) een oorzaak zijn van spanning en op den duur burnout? Je lichaam maakt door piekeren ook stress hormonen aan, je kan niet meer goed tot rust komen, gaat slechter slapen, etc

Haha, ik zit er al 6 jaar in Toos. Wil je niet ontmoedigen. Verschilt echt bij iedereen.

Oef Robin. Dat is wel lang. Kun je wel moed blijven houden? Want ik geloof dat er bij iedereen licht is aan het einde van de tunnel

jeetje dat klinkt lang, hoelang had je al last van de klachten voordat je uitviel? En heb je al veel verbetering gemerkt?

Als je achteraf terugkijkt had ik al wel een aantal jaar klachten. Ik liep al 3 jaar met heftige darmproblemen rond. Had al jaren een kort lontje en was veel aan het piekeren. Niet uitgerust wakker worden etc. 12 Juli 2020 viel ik uit. Heb heel lang veel last gehad van paniekaanvallen en de basisangst die ik voelde werd ook steeds meer. Die paniekaanvallen zijn inmiddels wel helemaal weg. Maar helaas zit ik 6 jaar later nog altijd in die fase dat ik enorm aan sta/gestrest ben. Die vermoeidheidsfase bij mij moet nog steeds komen. Ik heb al die jaren de oplossing buiten mezelf gezocht, dus 9 op de 10 behandelingen die je kunt bedenken heb ik ondergaan. Pas nu daalt echt het besef in van je moet gewoon rusten, leven als een koe in de wei. Lastige bij mij is dat ik moet gaan werken deze maanden of anders mijn huis kwijt raak. Dus heb aankomende vrijdag een eerste meeloopdag. Hoop dat het goed gaat!

Ai ja dat zijn allemaal voor symptomen. Maarja wij mensen gaan door tot we neervallen. En dan mogen we de schoolbanken in om te leren over ons lichaam en geest. hopelijk ga je binnenkort kleine stapjes vooruit maken. Maar wel knap dat je gaat werken! Ik kan niet meer dan 20 min in iets sociaals zijn en op werk wil ik de aankomende maanden niet komen. Welke klachten ervaar je momenteel nog? Vooral de extreme moeheid? succes 🍀

Piekeren is geen oorzaak van een ontregeld zenuwstelsel, maar een gevolg. Gedachten zelf houden je zenuwstelsel niet alert; hoe je reageert op die gedachten wel. Als je ze serieus blijft nemen, geef je je zenuwstelsel het signaal dat je inderdaad in gevaar bent, en dat houd je in gevarenmodus. Leer je niet mee te gaan in je gedachten, dan leert je zenuwstelsel dat je niet in gevaar bent. Dit is uiteraard heel kort door de bocht ;) en ja, gedachten kunnen ook triggers zijn die je zenuwstelsel in alerte modus brengen, maar dat heeft dan eigenlijk weer te maken met de situatie waarover je de gedachte hebt. Als die gelabeld is door je zenuwstelsel als gevaarlijk, kan een gedachte de trigger zijn. Maar piekeren zelf houdt het niet in stand; meegaan in de gedachten en ze serieus nemen wel!

@Ax thanks voor de reminder! @Toos thanks, al is werken vooral uit noodzaak om mijn woning te houden. Ik ervaar dus amper vermoeidheid. Ik sta nog altijd heel erg aan, dus voel me gestrest. Ik tril van binnen, geregeld angstig. Hoofdpijn, duizelig, darmproblemen. Weinig capaciteit, dus snel een terugval. Daarbij slaap ik momenteel slecht dankzij eerdere medicatie.

Jij hebt hier echt veel verstand van, ik leer echt veel van de dingen die je op deze website plaatst. Ik heb zoveel therapieën gevolgd en elke therapist schijnt weer wat anders te zeggen wat heel erg verwarrend is. Ik weet ook gewoon niet wat nu het verstandigst is om te doen na 1 jaar tijd schiet ik nogsteeds snel in de aan-modus, alles wat ik lijk te doen geeft mij wel in bepaalde mate klachten, soms mild en soms wat minder mild. ik lees dan dingen zoals leven als koe in de wei, maar van de heledag slapen en rust nemen word ik ook deppresief. Soms ga ik dan tv kijken of op me telefoon maar als ik er teveel op zit krijg ik dan ook weer klachten, ik vind het lastig om een balans te vinden hierin en tegelijkertijd toch ervoor te zorgen dat ik herstel, ik denk namelijk dat als ik klachten voel op een dag dat mijn herstel dan tijdelijk stopt totdat ik rust neem of zorg dat ik geen klachten voel, maarja ik voel vrijwel elke dag wel klachten behalve toen ik als een koe in de wei ging leven toen waren m’n klachten minimaal maar voelde ik me wel heel erg deppresief. Heb je wellicht enig advies voor mij?

E, Ik gok dat je met koe in de wei leven op ernst ellis of isamu doelt? Heel eerlijk ik heb het zelf in mijn burnout wel zo gedaan. Mentaal ging ik er bijna aan onderdoor en plande een keer in de zoveel tijd iets in wat te veel was maar waardoor het vol te houden was. Ik herstelde op die manier wel goed. Het was een proces van de lange adem maar het werkte. Ik hoop het nooit meer mee te maken maar als je diep zit dan is dat de weg. Wat wel hielp is om toch wat inspanning af te wisselen met niksen. Dus wat tekenen, rondje buiten wandelen, donald ducks kijken, af en toe een praatje met mijn ouders (woonde daar toen), lichte yoga en meditatie (vulde de tijd en deed mij ook nog goed) maar mijn dagen waren leeg en vooral niks doen. Maar ging er goed door slapen, kon er zelfs overdag door slapen en toen ik die fase uit was kwam er ruimte voor activiteit. Heb toen zo vaak gevloekt en een journal vol geschreven dat het allemaal zo oneerlijk was.

@anoniem dat lijkt alsof je een soort dagritme had. Ik heb dat dus ook, probeer om 8:30 m’n bed uit te komen, rustig eten en weer even op bed. Dan wat kleins doen en dan eten en weer op bed ogen dicht voor Max 1uur, dan weer wat doen zoals 15mij wandelen of onkruid plukken en weer rust. Zo is het vol te houden en bij mij lijkt het iets positiefs achter te laten…maar dan doe ik het nu ook al 2 maanden. Dus dagritme en dingen doen waarvan je weer een lach krijgt maar bijna geen energie kosten zijn must. Belangrijk om altijd tijdens een activiteit zoals eten met familie of een boek lezen of wandelen te stoppen voordat je klachten krijgt. Helpt om een tijd met jezelf af te spreken en na verloop van tijd kun je er wat minuten bij doen.

Hoe heb je die koe in de wei methode aangepakt? Na hoelang merkte je resultaat? En hoe deed je t idd mentaal? Ik vind dat de hello. Wel hoopvol om je ervaring te horen!

Ik begrijp Het allemaal helaas niet meer, mijn brein is zo erg uitgeput dat het bijna niet meer mogelijk is om een normaal leven te leiden.elke keer als ik wat stapjes vooruit ga kom ik terecht in nog een ergere mentale vermoeidheid die gewoon echt niet te plaatsen is. Hersenmist die mij gewoon compleet af maakt. Niets komt meer binnen, zoveel gesprekken gehad dat het allemaal normaal is wat ik beleef en toch lijkt het allemaal zo eng. Ik hoor gesprekken en mijn hoofd en zit in een dagdroom de hele dag door! Allemaal cenarios die mij gewoon de grond in boren. En het mooiste van al is dat ik er niets aan kan doen, die zijn er..en putten mijn brein uit en ik zie het gewoon gebeuren. Ik krijg dromen die op totaal niets trekken(dat is niet erg) maar wel eng wat er aan het gebeuren is met mijn bewustzijn. Geen focus, geen concentratie, helemaal niets wat ik nog kan met mijn brein. Zoveel onrust de hele dag door en ik vind totaal geen rust en veiligheid.Ik accepteer, ik laat het zijn. Maar toch ben ik heel hard aan het lijden,mijn brein krijgt totaal geen rust en is gewoon helemaal uitgeput. Hoe kan je überhaupt nog uit zo een chaos nog normaal functioneren?! Ik ben 44jaar, ik had zo een mooi leven en nu nog, maar ik begrijp niet wat mij overkomt, ik wil het zelfs niet meer begrijpen, maar mijn geest denkt er nergens over. Die wilt constant op zoek gaan naar oplossingen terwijl er eigenlijk geen zijn. Medicatie? Ja dat kan maar zijn we niet wat te laat? Als ik nu nog met medicatie moet beginnen hoe ga ik dat dan allemaal moeten doorstaan, al die neven verschijnselen.. ik weet niet als er nog mensen hier zijn die deze gevoel ervaren..maar ik lijk hier echt de Enigste. Ik heb geen lichamelijke symptomen, geen enkele dingen dat ik denk van oei wat is dat, ik ga dood. Heb ik niet..het is enkel alleen mijn brein.

He Corrado, Heb je wel eens een opname overwogen? Ik lees tussen de regels door dat je mogelijk -weer- medicatie wil, maar het ook eng vindt om ermee te beginnen (door eerdere ervaringen). Ik weet niet of je bekend bent bij instanties zoals GGZ, maar mogelijk kunnen zij je helpen. Toen ik op de PAAZ zat, zag ik vnl mensen die daar zaten om medicatie in te regelen en veiligheid te bieden. Ik wil me verder nergens mee bemoeien, zie het als een advies uit een goed hart ❤️

Ja Mo, ik weet zelf niet meer wat ik wil, ik kan eigenlijk niet veel zelfs beslissen. Mijn hoofd is vol. Ik heb pas 27 december een afspraak en intake gesprek voor opname.

Gunst, Corrado, dat duurt lang. Wat naar dat je zolang moet

Wachten

Dat duurt nog even om te overbruggen. Vervelend dat je zo lang moet wachten tot je terecht kan.

Voor de koe in de wei methode kijk op de blogs van isamu en ernst ellis. Maar komt er op neer dat je geen schermen gaat gebruiken, afspraken beperkt tot het moment dat je je niet meer kan concentreren, in de middag gaat slapen en s nachts slaapt zo veel je kan maar op gezette tijden. En mentaal, heel eerlijk je went eraan en op eem gegeven moment gaat het ook wel lekker aanvoelen. Maar soms is het goed om iets te doen waarvan je weet dat het niet goed voor je herstel is maar je het wel weer de energie geeft om vol te houden

Maar bouw je fysiek daarna dan ook weer iets op? Ik heb t idee dat heel mijn lichaam zo in actief wordt dat je daarna een stevig programma revalidatie nodig hebt of iets dergelijks, of dat alles daarna teveel voelt omdat je lichaam niets meer gewend is

Dat is dus het ding. Doordat je hiermee je slaapschuld in lost wordt je vermoeidheid minder, nemen je spanningsklachten af, paniek wordt minder etc. Daarna zal je aan conditie opbouw moeten gaan doen maar dan lijdt dat niet meer tot een terugval en ben je zo goed als klachtenvrij in rust

Ah goed om te horen. Het punt dat je voelt dat je conditie op kunt bouwen en voldoende je slaapschuld hebt ingelost is duidelijk? Hoe pak jij die conditie opbouw dan aan?

Dank voor je fijne uitleg! Het klinkt alsof je ervaring hebt;) Wat ik me nog afvraag, als je Spanning blijft houden over bijv externe stressoren. Kan je dan met deze aanpak alsnog zakken en je vermoeidheid gaan voelen? Ik zit eigenlijk al zoooo vreselijk lang in die spannings/crisisfase waar ik maar niet uitkom. En wat is conditie behoud? Kan ik wel of niet zwemmen, forceer ik het dan of lukt het wel echt?

Goeie vraag en daar heb ik minder ervaring mee. Heb wel een werkgever gehad die begin te trekken dat spanning gaf maar dat was niet constant. Zou zeggen probeer die externe stressoren zoveel mogelijk te verminderen door hulp in te schakelen, steun te vragen etc. Conditiebehoud is wat je kan op dat moment. Ga jij zwemmen en slaap je vervolgens niet, krijg je overal spierpijn doe je teveel, lig je er heel de dag vanaf (of welke klachten je dan ook krijgt). Ga je zwemmen en voel je je daarna moe dan is het prima. In dit stadium beter iets te weinig dan teveel. Maar dit kan ook even aftasten zijn in het begin. Zelfde met sociale contacten. Als jij een half uurtje koffie kan drinken vooral doen met iemand maar merk je dat je daarna de halve dag of meerdere dagen voor pampens ligt doe je te veel. Alhoewel dit soms dus wel loont omdat je al zoveel moet laten voor je herstel en het anders mentaal niet houdbaar is. En ja heb er ervaring mee. Ben zo redelijk vlot hersteld. Om vervolgens twee jaar later weer in een burnout te komen en toen een meer lossere methode van een burnout coach gebruikt. Dat was nogal een volatiel herstel

Jammer, want dat is precies mijn grootste angst en stressbron. Het zit in mn thuissituatie dus niet zomaar uit te schakelen helaas. Ik heb nu de hele dag van alles klachten, dus heel moeilijk te voelen waar ik door voor pampus lig omdat het teveel was als je steeds in arousal blijft hangen. De methode die je beschrijft klinkt kloppend, maar ik twijfel dus of het voor mij gaat werken. Maar ja, hoe anders.

Anders check even 3p coaching van Martin. Top vent en heeft een deel van zijn coaching oa op het werk van Ellis gebaseerd. Je hoeft er niet heen en je kan gewoon videobellen of spraakberichten sturen als je daar zin in hebt vanwege energie of prikkels