Ik ben nu na 8 maanden steeds meer aan het herstellen van mijn burn out. Ik probeer weer wat sociale contacten op te pakken en stap voor stap weer in het leven te stappen. Ik merk echter dat de periode met de aanloop naar de burnout (periode van een jaar met chronische stress maar wel door gewerkt te hebben - wat lichamelijk en mentaal erg veel was) en de burnout herstelperiode zelf nog erg in me hoofd spelen. Ik heb afgelopen periode als heel intens ervaren (met zowel flinke lichamelijk spanningsklachten als mentaal) en ik merk dat ik het nog niet goed heb verwerkt. Al die slapeloze nachten waarbij angst en spanning zo aanwezig waren en ook de eenzaamheid die ik heb gevoeld tijdens dit proces (wat je toch wel alleen moet ondervinden uiteindelijk) zit nog zo vers in me geheugen. Ik merk dat ik voor het eerst in mijn leven zulke extreme (negatieve) gevoelens heb ervaren en dat ik nu (zelfs na veel therapie) dit nog niet echt goed heb verwerkt. Dus als ik nu steeds meer leuke dingen doe, zweeft die negativiteit toch nog een beetje door mijn hoofd en geniet ik nog niet zoals voorheen. Ik voel me nog niet volledig gelukkig zoals ik dat eerst had. Met ook de gedachte van niemand in mijn omgeving begrijpt en weet echt hoe zwaar ik deze periode heb ervaren. Ik ben van mezelf altijd super positief en enthousiast geweest maar merk dat een burn out best wel impactvol voor me is geweest. Niet dat ik depressief ben maar meer alsof ik mentaal nog moet bijkomen van alles wat ik heb doorstaan en is gebeurd. Ik hoop dat ik er ooit positief op terug kijk en zie wat ik ervan heb geleerd, maar herkennen mensen zich toevallig hierin?