Even een nieuwe gewoonte met jullie delen die me veel brengt in dit jaargetijde.
Simpel, een beetje vreemd, maar heel impactvol!
's Avonds als het donker wordt, zet ik het licht niet aan. Ik wacht en laat het donker gebeuren en laat mijn lichaam het ervaren. Vaak laat ik het licht de hele avond uit en gebruik ik de avond om in stilte te zitten, te mediteren, of met mijn kat op de bank te mijmeren. Als ik nog moet afwassen, doe ik het bij kaarslicht. Tandenpoetsen en douchen doe ikook bij kaarslicht (tip!).
Soms doe ik ook wel een lichtje aan als het buiten helemaal donker is, om een beetje te lezen. Maar ik merk duidelijk een verschil in mijn zenuwstelsel- hoe fijn mijn lijf het vindt om gewoon te zijn met het donker.
Voor mijn burnout zou deze gewoonte nooit bij me op zijn gekomen. Nu ben ik radicaler over het leven volgens de ritmes van mijn lichaam en het koesteren van stilte en rust. Winter is donker. Donker is ontspannend. Donker is diep. Donker is omarmend. Ik denk oprecht dat we onszelf met alle elektrische artificiële lichten in de winter veel kwaad doen. Er is ook steeds meer onderzoek naar de invloed van licht op circadiaan ritmes en mitochondriën etc.
Ben benieuwd of iemand aanhaakt! ;-)