Dat ik een depressie heb, is overduidelijk. Ik vraag me echt heel vaak af wat het allemaal voor zin heeft. Elke dag weer wakker worden met tergende pijn, lusteloos, nergens zin in. Ik voel heel vaak geen positiviteit meer (anhedonie) en kan nergens van genieten. Elke dag wakker worden en dezelfde dingen doen, proberen de pijn toe te laten, me zo ellendig voelen. En dan komt de vraag bij me op: wat ga ik in hemelsnaam de rest van mijn leven met mijn leven doen? Ik had een plan - trouwen, kinderen krijgen, carrière maken in de communicatie en hopelijk iets goeds doen voor de wereld. En nu… nu vraag ik me af hoe ik de komende jaren vol moet maken. Ik ben bijna 30. Ik werk niet. Ik ben mijn partner kwijt. Mijn vrienden bouwen allemaal wél op wat ik ook had gewild. Ik heb al mijn energie nodig om mijn huishouden te runnen en alles wat me ooit enthousiast maakte, doet me nu niks meer. Lichtpuntjes voelen niet als lichtpuntjes - ze voelen enkel ietsje minder donker. Een mega deprimerende tekst, maar ik weet het allemaal gewoon echt even niet meer. Ik weet dat het de depressie is. Ik weet dat het een zenuwstelsel-dingetje is. Maar ik wil niet meer depressief zijn. Ik wil ook gelukkig zijn. Ik wil niet verlies op verlies moeten verwerken. Ik word helemaal gek van de constante stroom aan gedachten van herinneringen met mijn ex, die stuk voor stuk zóveel pijn doen. En ik zit maar thuis, te wachten tot het hopelijk voorbij trekt. Dat er ooit weer een beetje hoop komt die ik nu gewoon niet voel. Ik voel me zo eenzaam. Ik voel me zó eenzaam. En ik zoek de hele tijd online naar opvulling van die eenzaamheid, maar het werkt niet - niet echt. Ik voel me zo slecht over mezelf, zo waardeloos, want als ik waardevol was dan was mijn partner toch wel gebleven? Dan had hij toch wel voor ons gewerkt? Met mijn verstand weet ik dat het niet zo simpel is, maar mijn gevoel zegt alleen maar dat ik voor altijd alleen ga blijven en dat het allemaal zinloos is. Ik zit jankend naar mijn scherm te kijken, deze tekst te typen. Het is al zo lang zo zwaar. En nu ben ik werkelijk alles kwijt van mijn oude leven. En ik weet gewoon niet hoe ik met al die onzekerheid moet dealwn. Ik mis mijn ex-schoonfamilie. Ik mis mijn huis met de mooie tuin. Ik mis dat iemand voor me kiest. Ik mis zó erg dat gevoel dat iemand voor me kiest. En ja, ik mis ook hem zelf. Ik ben zo fucking verdrietig en boos en teleurgesteld en eenzaam. En ik heb me nog nooit zo slecht over mezelf gevoeld.