Hoi allemaal, daar ben ik weer omdat ik het even niet meer zie zitten. Voor wie mij nog niet kent, 3 jaar geleden in burnout geraakt. Gelukkig betekent dit niet dat ik me al 3 jaar verschrikkelijk voel. Met ups en downs gaat het steeds vaker een periode goed. Echter, na een kleine periode van overbelasting beland ik dan weer in een enorme terugval. Wat betreft sommigen hier mag ik dus niet klagen maar ik zit nu vooral in mijn hoofd of dat nog weg gaat. Ik woon in het buitenland (voor meer rust;)) en elke zomer komt hier veel familie langs. Deze zomer was voor het eerst dat ik het hele sociale programma mee deed, zonder er daarna weken af te liggen. Ik had wat rest klachten maar mijn leven was alweer goed genoeg. Een magere baseline maar om van daaruit verder op te pakken. Mijn vriendin werd zwanger en we hebben een kindje van nu 15 maanden. Vriendin had veel last van klachten waardoor ik 2 maanden alle zorg voor haar en kindje op me heb genomen. Daarna gingen we naar Nederland, heel veel sociale activiteiten met vrienden en familie en ik merkte al dat het me eigenlijk te veel werd. Eenmaal weer terug hier thuis dacht ik even pas op de plaats maken dan gaat het snel wel weer. Maar we zijn alweer 2 weken verder. Ik ben totaal uitgeput. Ik heb even niet gewerkt en nu juist op zoek naar werk maar tegelijkertijd twijfel ik waar ik de energie vandaan moet halen, ondertussen gaat de zorg voor ons kind gewoon door, gelukkig wel weer samen met mijn partner en maak ik me zorgen over hoe ik in deze staat straks er ook nog een baby bij moet gaan doen. Ik vrees dat er eigenlijk geen antwoord is. Gedurende de gehele burnout ervaar ik een gebrek aan steun en heb dat eigenlijk al geaccepteerd. En in deze periode is het natuurlijk helemaal zo dat iedereen vraagt hoe het met mijn vriendin gaat, en over mij wordt juist alleen maar gevraagd of ik nu alweer werk heb. Misschien dat ik het daarom even hier reageer om in ieder geval ergens even mijn verhaal kwijt te kunnen.