Lieve allemaal, een tijd geleden was ik erg actief op het forum, handen in het haar met hoe ik verder moest. Ik ben nu minder actief, omdat het een stapje beter met mij gaat al (voor mijn doen) langere periode. Ik wilde dit graag met jullie delen, om hoop te bieden. Ik dacht al die tijd: “wedde, zul je zien.. iedereen komt er goed uit behalve ik. Niemand kan precies beschrijven wat ik heb, ik ben de uitzondering, ik heb rare andere klachten, niemand heeft wat ik heeft”. En nee, ik ben er nog niet, maar ja ik voel al degelijk verschil! Ik voel verschuivingen in mijn denkpatronen die beter bij mij passen, ik voel me weer meer geaard, ik kan weer meer doen (ben laatst zelfs op een bruiloft geweest van begin tot eind wat goed ging), heb minder terugvallen en kan al wat vaker automatisch zeggen dat het best goed gaat, zonder daar eerst twijfelachtig over te moeten nadenken. Achteraf gezien, zie ik dat ik niet in speciale momenten een “eureka groei” heb doorgemaakt, maar dat alle kleine beetjes, alle gesprekken waarvan ik dacht dat ze het ene oor in en het andere oor uit gingen, hebben bijgedragen tot waar ik nu sta. Niet door harder te werken of dé oplossing te vinden, maar door er gewoon doorheen te gaan met steun en hulp. Mijn lijf wil beter worden, ook al denkt mijn hoofd dat het nooit meer goedkomt. Ja ik heb nog last van klachten zoals hersenmist soms, vervreemding en depersonalisatie. Maar ik weet nú dat dit komt en gaat. Ik ben door zoveel shit gegaan mentaal en lichamelijk, dat ik een stuk minder bang wordt van een terugval of klacht. Ik ga wel therapie volgen om alles te verwerken van wat er gebeurd is, want ik denk dat alles wel traumatisch is geweest voor mij. Ohja, en al die veranderingen die zo fijn moesten zijn, zijn eerst heel eng en vervelend om doorheen te gaan, maar uiteindelijk gaan ze voelen als van jou. Wat mijn boodschap vooral is, is dat het écht beter wordt, het cliché waar is en ook voor JOU! ❤️