Niet echt. Mijn menstruatie was door die burn-out wel helemaal van t padje af, dus ik heb sinds vorig najaar de mirena spiraal. Maakt voor mn gevoel qua stemming ofzo niet zoveel uit en ik word nu minder vaak ongesteld. Je bent begin 40 toch? Nog wat jong voor de menopauze zou ik denken... maar goed, wie weet vinden ze iets!
Ik denk ook dat een burn out vaak eerst slechter wordt voordat t beter gaat, ik voelde pas verbetering na 7/8 maanden.. maar hormonen altijd goed om te checken uiteraard
Ze had het over de perimenopauze. Dus de periode voor de menopauze. Ben begin 40 idd. Aangezien mijn cyclus al een tijdje onregelmatig is en ik tijdens de menstruatie nog meer last heb, willen ze het wel uit gaan zoeken. Rondje Google liet me wel schrikken betreft de overeenkomsten tussen BO en perimenopauze. Zou kunnen verklaren waarom mijn AD totaal niet lijkt te werken. Ik ben benieuwd. Ik verwacht geen wonderen (was dat maar zo)
Ja wie weet is er een bepaald hormoon dat je kunt gaan slikken ofzo en maakt dat opeens veel verschil, je weet t nooit!
Ik kan je vertellen; de combi perimenopauze + Burn-out is geen fijne... Maar ik merk wel dat accepteren dat het is zoals het is al een flink stuk helpt... Soit, dat lukt niet altijd goed hoor, maar.. 't Helpt wel...
Hi Mo, 5 maanden is helaas nog best kort. Zeker voor een flinke BO. Dat erge huilen, andere symptomen. Zijn belangrijk om toe te laten. En vooral ook zacht en lief zijn voor jezelf . Probeer te ontdekken wat je nodig hebt en geef jezelf dat ipv een snelle oplossing te proberen te vinden in medicijnen of diagnoses. Behalve als daar natuurlijk duidelijke aanwijzingen voor zijn. Maar alles begint met eerst de acceptatie van dat je hier nu bent beland. Dat is helemaal shit, ik weet het❤️
Het zou best kunnen. Vanaf je 35 ste kunnen je oestrogeen en progesteron gaan schommelen en dat is dus je perimenopause. Klachten lijken heel erg op een burn out. Als het vastgesteld is kan je bio indentiek hormonen nemen, die lijken namelijk het meest op je eigen hormonen en dan de pleister variant. Die gaat namelijk niet via de maagdarmstelsel. Lees dat er heel veel vrouwen baat bij hebben. Huisarts schrijft heel vaak de pil voor maar dat zou ik niet doen. Lees je erover in.
Het is niet alleen huilen. Het is ook regelmatig de wil om niet meer te willen leven. Heb geen suïcidale gedachten, maar kan het vaak maar net dragen. Psycholoog kwam zelf met ideeën om hormonen te checken, ook omdat ik een hele korte cyclus heb (en dus vaak verergering klachten heb). Ik vind het fijn dat ernaar gekeken wordt. Ik ben me ervan bewust dat het niet alleen dat is. Want ook dat heeft te maken met een ontregeld zenuwstelsel. Nog genoeg werk aan de winkel. Maar o, wat een zware strijd. Ben je ermee bekend, Maz?
Ik heb vóórdat ik uitviel door m'n burnout heeeeeel veel klachten gehad en die heb ik zowat allemaal op de perimenopauze gegooid.. Er was qua bloedprikken en andere onderzoeken niets te vinden.. De huisarts geloofde destijds trouwens niet dat het de perimenopauze kon zijn, want ik menstrueer nog.. 🙄 Maar achteraf blijkt het dus een dikke vette combi van perimenopauze als 'klachten die burnout aankondigden' zeg maar te zijn geweest .. Maar omdat er niets medisch te vinden was, was ik door en door en doorgegaan.. Mijn klachten? Kort lontje, (is nu een van mijn aanwijzingen als ik over mn grenzen ga!) Heel veel spierpijnen, heel vaak buikpijnen, slecht slapen en als ik dan goed slaap niet uitgerust zijn, sterker nog, nog doodmoe. Stijve nek, schouders, kaken, hoofdpijnen, sjah, eigenlijk wat niet? Ik ben terug aan de pil gegaan (nadat ik er al voor tig jaar vanaf was) maar dat maakte het voor mij heel veel donkerder en duisterder, dus daar na een half jaartje weer mee gestopt en ± sindsdien zit ik eigenlijk thuis, want stortte ik in.. Steeds meer proberen te accepteren dat m'n lijf dus heeft geschreeuwd om me te waarschuwen en proberen daar niet meer doorheen te denderen maar ernaar te luisteren.. Maar vooralsnog is er medisch gezien bij mij nog steeds niks mis, op het feit na dat er bij een vaginale echo bevestigd is dat m'n eierstokken idd nog weinig eitjes hebben.. (Ik was bij de gynaecoloog voor iets anders, maar ze keek hier ivm mijn leeftijd een soort van automatisch naar, zij ze.)
Ik weet er niet zoveel vanaf, Maz. Maar ik heb wel gelezen dat je bij de perimenopauze je hormonen anders gaan werken en dit een negatief effect kan hebben op het herstel van je burn-out. Ik ben ook een paar jaar geleden aan de pil gegaan, maar werd daar zwaar depri van. Snel weer mee gestopt dus. Bij mij is mijn cyclus wel kort en heb ik vorig jaar een novasure behandeling gehad ivm ernstig bloedverlies. We gaan zien wat de gynaecoloog te zeggen heeft. Is trouwens uit bloedonderzoek niet te halen. Heb ik ook al eerder onderzoek naar gehad. Ik verwacht geen wonderen.
Hoi Mo, Het is altijd goed om eerst andere dingen uit te sluiten. Wat ik altijd een beetje jammer vindt dat als pillen niet aanslaan (wat kan bij een burnout) je vrouw bent en een bepaalde leeftijd hebt het dan vast de overgang is. Alsof je als vrouw niet kan crashen en een man wel. Zelf postmeno al sinds m’n 44e. Buiten mijn huisarts die wel meteen wist dat ik rust nodig had en zware burnout heb kwam de rest met ‘je bent in de overgang, lees dat boek of artikel.’ Vast goed bedoeld maar je voelt je niet serieus genomen. Uiteindelijk erop gewezen dat als een vrouw rond de 40-50 jaar is, ze niet automatisch altijd last heeft van de overgang en nare klachten heeft. En een vrouw wel degelijk ook een zware burnout kan hebben.
@Mo volgens mij is dit eerder een depressie icm burnout... Beide hebben veel met het zenuwstelsel te maken. Daarbij gezegd hebbende, hormonen kunnen heel veel impact hebben dus het kan de moeite waard zijn om het te checken... Maar ik zou toch misschien ook op zoek naar een therapeut die verstand heeft van depressie, burnout en zenuwstelsel. Ik kan SheVibes enorm aanraden. Ik ben daar zelf nu een paar weken geleden gestart, ook met burnout+depressie en rouw. Dat is een sGGZ-instelling voor vrouwen, die echt veel verstand hebben van het zenuwstelsel. Het is deels vergoed omdat ze ongecontracteerd zijn, maar ik denk echt dat je er baat bij zou kunnen hebben. Wachttijden vallen momenteel ook heel erg mee (zal vanaf september wel weer omhoog gaan vermoed ik).
De instelling waar ik heen ga werkt ook echt vanuit het zenuwstelsel en alles wat daarbij hoort. Het is meer dat ze willen kijken of het invloed heeft aangezien ik al wel langer voortekenen heb van de perimenopauze. Maar burn-out in combinatie met depressie en cPTSS is mijn 'officiele' diagnose tot nu toe. Bedankt voor jullie reacties!
Sorry verzend iedere keer te snel. Ben zelf 3,5 jaar onderweg en 3 jaar therapie (4-6 weken). Nooit gehoord dat het herstel niet volgens schema ging. Achteruitgang hoort bij herstel, hoe gek het ook klinkt. Daar heb je nu niets aan maar twijfel niet aan jezelf als hulpverleners zeggen dat je niet snel genoeg gaat. Liefs en sterkte!
Ja tegenwoordig plakken ze er snel een label op. En dan moet je er maar gewoon mee verder. Ik heb een mentale uitputting, mijn zenuwstelsel is oké. Alles vertrek bij mij vanuit mijn brein. Ik ben dit te weten gekomen via een body and mind scan die al je organen scant van kop tot teen. Ik moet mij vooral richten op de nervus vagus en in mijn brein. Daar is een DNA verandering gebeurt via COVID of via de vaccinatie. Ik denk het laatste.. ik was altijd top gezond, geen stress op het werk, integendeel ik deed het heel graag! Het enigste is dat ik zo moe ben en zo mentaal uitgeput dat ik niet weet waar te beginnen. Ik leef gewoon elke dag wachtend op gewoon de volgende dag. Meer zit er niet in. Ik doe zelf ook aan hormoon therapie, maar dat is voordat ik ziek werd. Testosteron therapie. Ik merk dat ik liever dat nu niet in mijn systeem had. Stoppen is momenteel geen optie. Want die dip ga ik niet trekken.
Bedankt voor de aanvulling, Jo. De hulpverleners willen me graag helpen. Ik zie het zelf niet zitten en vind dat het niet goed gaat. Mijn therapeuten zien dat en proberen daarbij te helpen. Het is niet dat zij allerlei labels willen plakken oid. Net eerste keer thuis een woede-aanval goed gereguleerd zonder escalatie. Toen was ik even trots. Helaas kwam de volgende aanval al snel weer opzetten. Ik moet met de stroom meegaan ipv ertegenin. Maar pfff, dat is moeilijk zeg.
Alleen maar hartstikke goed dat ze je willen helpen en nogmaals altijd goed om dingen uit te sluiten. Alleen de verwachting dat er na een paar maanden al verbetering zou moeten zijn, dat is nou eenmaal niet. Dat is overspannen, geen burnout. Woede aanvallen komen ook ergens vandaan. Dat leer je dus door de tijd wat de trigger is en wat je kan doen om er anders mee om te gaan : )
Ik had ook niet de verwachting dat het beter zou gaan, maar ik glijd alleen maar verder weg. Net weer spoedafspraak psychiater gehad en die nam me gelukkig wederom serieus. AD ophogen, zodat we gaan proberen om de zwarte sluier een beetje weg te halen. 80% van de verbetering moet vanuit de therapie komen, dus daar gaan we keihard mee an de slag.
@Mo. Ik weet niet of je podcasts kunt luisteren? Anders zou ik je: NPO Radio 1 podcast De Publieke Tribune van HUMAN met Coen Verbraak aflevering '#229 - Hormonen op hol' willen aanraden! Ik kan zelf geen podcasts luisteren. Mijn man heeft hem beluisterd en me erover verteld. Echt de moeite waard! Ik zit zelf in een zware burn-out icm de overgang. Ongelooflijke ingewikkelde combinatie! En acceptatie zoals hiervoor benoemt werd is in dit gehele proces dé sleutel. Maar het is ook zeker de moeite waard om naar de hormonale component te kijken! Ik spreek uit inmiddels 30 jaar ervaring dat bij hormonale klachten hele nare en bizarre psychische en lichamelijke klachten kunnen horen. Ik gebruik op het moment niks maar twijfel ook of bio identieke hormonen me toch niet een beetje kunnen ondersteunen. Ik heb zelf ook veel negatieve ervaring met hormoonbehandelingen In het verleden dus mijn zenuwstelsel vind dat nog niet zo’n goed idee. Ik ben er nog niet uit…. Sterkte! ❤️
@ RD mag ik vragen wat jou leeftijd is. Bij mij begonnen met overgang en daarna verzeild in zware burn-out. Het is zo zwaar,. As vrijdag afspraak bij huisarts en wil het gesprek over hormonen aangaan. Wat ik zelf zo zwaar vind is dat er een stijgende lijn in zat, met nobele steeds die alertheid naar mijn lijf, maar ik ging omhoog, nu alweer weken terugkerende klachten…..
Hoi Mo, Ik denk zeker dat het de moeite waard is om dit te bespreken met een gynaecoloog. Acceptatie is een heel belangrijk onderdeel van herstel, maar dat betekent niet dat je eventuele andere onderliggende factoren of gezondheidsproblemen moet uitsluiten. Zoals je zelf ook aangeeft, het gaat hier ook niet zozeer om het plakken van een label, maar om te kijken wat er mogelijk meespeelt en wat jou kan helpen. Een burnout in combinatie met een depressie kan op zichzelf al ontzettend heftig zijn, en zoals hierboven ook wordt gezegd, kan herstel soms eerst zwaarder voelen voordat het beter wordt. Maar het zou óók een combinatie kunnen zijn van burnout + depressieve klachten + perimenopauze, waarbij die factoren elkaar behoorlijk kunnen versterken. Langdurige stress kan veel invloed hebben op je hormoonhuishouding. Het lichaam geeft bij langdurige stress immers prioriteit aan overleven en het stresssysteem boven voortplanting. Anderzijds hebben hormonen (oestrogeen en progesteron) invloed op verschillende neurotransmitters (zoals serotonine en GABA) die een rol spelen bij stemming, angst, slaap en stressgevoeligheid. Bij hormonale schommelingen, zoals tijdens de perimenopauze, kunnen klachten op deze gebieden ontstaan of verergeren. Die hormonale schommelingen kunnen daarnaast ook wel degelijk invloed hebben op hoe iemand op antidepressiva reageert. Dat kan komen doordat hormonen invloed hebben op neurotransmitters zelf, maar ook op de afbraak en werking van antidepressiva. Anderzijds kan het ook lijken alsof een antidepressivum minder goed werkt omdat er nieuwe (burnout-achtige) hormonale klachten bijkomen of bestaande klachten verergeren. Helaas lopen we nog steeds behoorlijk achter op het gebied van vrouwengezondheid en hormonen en zijn niet alle zorgverleners zijn even goed op de hoogte van wat er al wel bekend en mogelijk is. Mocht je inderdaad in de perimenopauze zitten, dan zou je misschien wel baat kunnen hebben bij bio-identieke hormonen. Ik zou dit uiteraard altijd met een arts bespreken, maar ik ken wel vrouwen die hier veel baat bij hebben gehad. Ik ben benieuwd hoe het gaat bij de gynaecoloog en wat daaruit komt. Wat de uitkomst ook is, ik hoop vooral dat je wat meer duidelijkheid krijgt. Misschien helpt dat uiteindelijk ook bij het stukje acceptatie. Heel veel sterkte gewenst ❤️
Hoeveelheid klachten zegt niks over de verbetering. Het kan beide betekenen :) Gezien je veel last hebt van overprikkeling: laat alsjeblieft je brein zo veel mogelijk met rust.
Die begrijpt ik N. Ik probeer telefoongebruik te verspreiden over de dag en niet te lang. Tv kijken ed gaat al niet. Lezen lukt wel in de avond. Verder lukt er nauwelijks iets of heb ik er geen zin in. Enige wat ik trouw doe is wandelen. De dagen zijn lang en verdrietig. Psychiater gaf gisteren aan 6-12 maanden totaal dat er echt wel verbetering moet zijn. Zit bijna op zes maanden. Als ik aan nog zes maanden in deze toestand denk, word ik gek. Al die paniek en angst is niet te doen 😥
@mo: zou telefoon in dit stadium helemaal nog niet gebruiken. Eigenlijk gewoon helemaal niks. En klachten zeggen niks over hoe goed of slecht je gaat. Zodra je systeem ietwat tot rust komt, dan komt de troep eruit. En dat kunnen emoties, lichamelijke klachten en overprikkeling zijn. De aan-stand heeft er immers jaren voor gezorgd dat deze signalen onderdrukt werden ;)
Dat snap ik N, van dat telefoongebruik. Het is echter 1 van de weinige dingen die ik kan doen buiten wandelen en een tijdschrift lezen in de avond. Ik probeer alleen whats app minimaal en dit forum te gebruiken. Social media lokt meteen paniek uit. Komen die klachten dus eigenlijk omdat mn systeem nu meer tot rust komt? Dat zou fijn zijn 🙂
Iedereen is anders, maar ik kan echt niet zonder telefoon. Dat is mijn enigste afleiding om mijn brein af te rust te geven. Want als ik gewoon dingen ben aan doen, blijf ik in mijn vermoeide geest vasthangen.
Hoeveel gebruik jij je telefoon dan, Corrado?
Ik snap het. Had hetzelfde. Kon niks verdragen ook. Probeer het echt te minimaliseren. En, ja. Zodra je lijf wat tot rust komt, dan komen klachten naar voren. Ga maar eens 20 minuten met je ogen dicht liggen en zie wat er gebeurt :)
Vorige reactie was van mij. Ging wat fout, gheh.
Ik gebruik mijn telefoon omdat ik de prikkelbare voorbij ben denk ik. Op het begin kon ik dat niet doen. En nu beperk ik dat ook hoor. Na 19u zet ik mijn telefoon op stil.
@N, dan ben ik gegarandeerd aan het huilen (of in zeer zeldzaam geval in slaap gevallen). De keren dat ik huil op een dag zijn niet op twee handen te tellen, zo vermoeiend.