@Mo, je hebt niks gedaan waardoor je dit verdiend. Het voelt misschien als een straf maar je wordt nergens voor gestrafd. Je hebt immers niets verkeerds gedaan. Het is niet niks waar je momenteel doorheen gaat, en dat je daar verdrietig en boos om bent is heel begrijpelijk. Huilen heeft echter ook een functie. Aanmaak herstelhormonen: Bij emotioneel huilen komen endorfinen en oxytocine (het 'knuffelhormoon') vrij. Deze stoffen werken als natuurlijke pijnstillers, verzachten emotionele spanning en geven een gevoel van troost. Afvoer van stressstoffen: Tranen door emoties bevatten een hogere concentratie stresshormonen (zoals cortisol) en prolactine dan tranen die ontstaan door bijvoorbeeld een ui. Door te huilen voert het lichaam letterlijk een overschot aan spanning af. Activering van het rustsysteem: Huilen stimuleert het parasympathische zenuwstelsel. Hierdoor dalen de hartslag en ademhaling na afloop, wat helpt om fysiek weer tot rust te komen. Probeer het niet als straf te zien maar dat je zenuwstelsel zichzelf aan het helen is. Dat is misschien makkelijker gezegd dan gedaan, dat snap ik. Sterkte🫶
Hi Mo, wat vervelend dat je er zoveel last van hebt. Je hersenen zijn uit balans en dus ook de gedeeltes die emoties reguleren. Zo kan je het echt het beste zien. Ik heb ook heel veel gehuild en na meer dan een jaar was dat nog steeds zo. Ik kwam op een punt dat ik ook een beetje verantwoordelijkheid wilde nemen voor de tranen. Dat betekent niet dat het doel is om stoppen met huilen. Vooral doen als het komt want blijkbaar moet het eruit. Ik kan natuurlijk alleen uit eigen ervaring spreken. Bij mij waren de huilbuien heel lang en het leek wel alsof ik er telkens in verdronk. Ik kwam rond die periode er ook achter dat ik eigenlijk niet zo goed weet hoe ik mijn emoties moet reguleren. Ik dacht altijd voelen voelen voelen en nog meer voelen want je moet er doorheen. Ja dat klopt maar je kan jezelf ook tijdens het verdriet met heel veel verschillende gedachtes nog verdrietiger maken. Wat ik heb gedaan is mezelf meer leren reguleren. Verdriet benoemen als het kwam en ook de negatieve gedachtes weerleggen als het niet waar/ helpend was. Lief zijn voor jezelf. Ik heb dit echt een maand sterk volgehouden en merk nu al dat ik anders tegen mezelf praat. Daarbij ben ik ook al een paar weekjes aan het mediteren en ik merk dat dit ook zorgt dat je minder emotioneel reactief bent. Desalniettemin was dit in mijn fase waar ik stond erg prettig. Ik weet niet hoe lang jij nu onderweg bent want in een veel eerder fase had ik hier veel minder behoefte aan gehad. Wellicht iets om over na te denken. Vooral niet te streng zijn voor jezelf. En ik denk dat je juist blij mag zijn dat je zoveel kan voelen. Niets voelen of niet huilen is ook niet altijd positief. Succes en you got it!
Hoi Mo Ook ik herken het vele huilen, ben nu drie jaar verder, en het is wel wat minder geworden.moet erbij zeggen dat ik ook 2 jaar nu paroxetine 20 mg. Neem. Het helpt mij goed, Voel me iets steviger ,minder angst etc. Maar laat je tranen gewoon gaan,het moet eruit ! Deed en doe ik nu nog soms, het lucht op 🤔🤷♀️ doe je best en sterkte…ook jij komt er weer 💪🏼
Ben pas vijf maanden thuis, Ster. Maar het lijkt of ik me slechter en slechter ga voelen. En ik wil niet dat de kinderen mij de hele tijd zo zien. Emoties mogen er zijn, maar dit is next level. Hebben jullie ook zoveel woede-uitbarstingen als het even teveel is? Mijn belastbaarheid zakt met de dag verder weg, wat een ellende.
Hi Mo, Bij mij begon het vele huilen vorige zomer. Toen was het vooral sochtends in bed. Nu komt het rond 15u smiddags en gaat het tot de avond door. Er zit een soort 'beweging' in. Het is allemaal uitputting denk ik. De balans in je brein en lijf zijn volledig van de wap, maar zoals meerderen hierboven ook al schreven, tranen zijn niet perse slecht. Als ik overmand wordt door emoties helpt het mij soms om even iemand te bellen en de frustraties van me af te praten. Liefs
Hoe lang ben jij nu onderweg Ster?
Ik weet dat de tranen nodig zijn, maar het is zo vermoeiend. Met een beetje pech is het de hele dag huilen met kleine tussenpozen. Ik vind het nog vervelender dat ik nog geen moment heb gehad dat ik me 'oke' voel. Het is elke minuut een strijd en vraag me echt af hoe anderen dit volhouden? Het is zo'n zware strijd. Mogelijk speelt de combinatie BO- cPTSS en depressie daar wel een rol in. Onmenselijke strijd 🫂
Ik snap helemaal waar je doorheen, echt. En echt, dit kan beter worden. Ik heb nu in de ochtend en vroege middag vaak al wat betere uurtjes. Niet spectaculair, maar er is beweging. En die komt er voor jou ook. Het is fucking zwaar, het is hel, maar je kan dit dragen.
Ik heb letterlijk een zere hand van het rammen tegen de muren met mijn vuist. Zoveel woede. Is een onderdeel van rouw en heling. Maar geen leuk onderdeel.
Ik ben sinds vorig jaar eind mei onderweg. Dus in totaal ben ik 15 maanden al zoet met heel dit proces. Bij 5 maanden was ik ook echt ontroostbaar. Alles lijkt helemaal in duigen te zijn gevallen. Onder leek soms boven en andersom. En ja dan wil je natuurlijk weer de controle pakken maar dat kan je hoofd helemaal niet meer als eerst. Ik vond het fijn om in die periode ook met iemand te praten. Vooral om te kunnen ventileren en om ongegeneerd te huilen. Voel me steeds een mini stapje beter worden en voel ook weer wat hoop. Dit komt ook echt omdat ik af en toe mijn echte ik zonder te veel restricties kan zijn. Ook al is het maar voor 2 uurtjes om de 2 dagen. Dat het de juiste kant op gaat. Ook al is de weg lang. En ik denk maar zo: als je hoofd hierin kan geraken dan kan het er ook weer uitgroeien. Gelukkig maar dat onze hersenen zo neuroplastisch zijn! Ook al lijkt deze nu heel erg in de weg te zitten. Hopelijk kan je omgeving er ook een beetje oke mee omgaan. Ik zeg altijd maar tegen mensen dat mijn hoofd gekneusd is en dat het weer in balans moet komen maar dat daardoor dingen ook anders zijn qua emoties. Heftiger maar dat jij daar niks op korte termijn super snel aan kan doen. Heel veel sterkte lieve Mo!
Hey Ster, gebruik jij medicijnen oid?
Nee ik gebruik geen medicijnen. Ik zit echt in een luxe positie. Geen druk van buitenaf, geen financiële druk en ik neem zolang de tijd als ik nodig heb. Neemt niet weg dat het soms super moeilijk is dit proces.
Ik loop ook erg tegen die woede aan. Heb nu een manier besproken om het te ontladen, maar merk dat ik dat wel erg vaak op een dag moet doen. Hoelang blijft die woede? Want het is zo vermoeiend om elke keer ermee om te gaan. Ik weet dat het emoties zijn die eruit moeten. Maar Jeetje, dat ik er zoveel heb. En dan vooral in de ochtend als ik de hele dag nog voor me heb en niet weet hoe ik die weer door moet worstelen.
Ik zou willen dat ik woede zou voelen! Zou ik weleens lekker vinden voor de verandering. Maar alles wat te veel is is natuurlijk niet fijn. Hoe ontlaad jij je woede @Mo?
Ik heb afgesproken met mijn PMTer dat ik naar mijn slaapkamer ga (zodat de kinderen er zo min mogelijk van meekrijgen) en dan met een handdoek zovaak als nodig hard op het bed slapen. Daarna paar keer stampen op de grond en met je knieën licht gebogen gaan staan, dan komen er allerlei oerkreten uit bij mij. Daarna aarden met de grond dmv ademen door je benen. Een soort van wortelen met de grond.