Herkennen mensen dit? Ik ben de afgelopen jaren zo hard bezig geweest om te herstellen (omdat mijn partner mij anders zou verlaten - wat ook gebeurd is) dat ik geen idee meer heb wie ik ben. Vroeger was ik veel: sportmaatje, communicatie collega, liefdevolle partner, gezellige tante, ondersteunende vriendin, gangmaker in de groep. Maar alles wat mij "mij" maakte lijkt te zijn weggestript sinds mijn burnout en ik voel me alleen nog maar patiënt, een hoopje ellende, een hulpbehoevende en meelijwekkende vrouw die haar zaakjes totaal niet op orde heeft. En ik weet gewoon niet hoe ik ermee moet dealen. Het is eenzaam en verwarrend en eng. Ik moet voor het eerst alleen wonen terwijl ik dat nog nooit eerder heb gedaan, al mijn vriendschappen voelen compleet uit balans en ik voel me zo eenzaam... Met mijn kennis over het zenuwstelsel probeer ik weer wat meer identiteit te vormen ofzo, weer in de helpende rol te gaan, omdat ik gewoon echt niet meer weet wat ik ben als ik niet "geef". En ik weet verstandelijk wel dat ik dat doe omdat kwetsbaarheid eng is, maar ik weet ook niet waar ik anders zingeving uit ga halen... Zijn er mensen die dit gevoel herkennen? Die ook zoekende zijn wie ze zijn nu?