Reacties
Ik voel me dus verder vrij rustig en energiek en slaap ook vrij goed maar m’n hersenen werken gewoon niet meer ofzo.
Rapporteer
Nog als toevoeging. 4 maanden geleden toen dje eztreemhejd starte ook ineens weer extreme angst paniek en extreem veel emoties. Elke dag huilen terwijl ik dat de jaren ervoor nooit kon. Die angst paniek en extreme emoties zijn wel wat gezakt weer dus wel vooruitgang
Rapporteer
Ik herken me heel erg in je verhaal. Zit ook al 2,5 jaar in een zware burn out. Eerste 2 jaar toch nog veel op adrenaline gedaan en werk opgebouwd naar 24 uur. Maar ik kwam maar niet verder. Toen 4 maanden geleden gestart met een revalidatietraject en toen weer helemaal teruggevallen. Overprikkeling grootste probleem en kon zo goed als niet tegen geluid en licht, elke prikkel was teveel. Nu sinds 4 maanden ook weer heel langzaam daarvan aan het herstellen terwijl ik mij ook niet eerder zo energie en rustig heb gevoeld. Los van die overprikkeling en alles wat daarbij komt kijken gaat het dus best goed. Hopelijk is dit dan ook het begin van eindelijk herstel op de juiste weg.
Rapporteer
Ik herken me heel erg in je verhaal. Zit ook al 2,5 jaar in een zware burn out. Eerste 2 jaar toch nog veel op adrenaline gedaan en werk opgebouwd naar 24 uur. Maar ik kwam maar niet verder. Toen 4 maanden geleden gestart met een revalidatietraject en toen weer helemaal teruggevallen. Overprikkeling grootste probleem en kon zo goed als niet tegen geluid en licht, elke prikkel was teveel. Nu sinds 4 maanden ook weer heel langzaam daarvan aan het herstellen terwijl ik mij ook niet eerder zo energie en rustig heb gevoeld. Los van die overprikkeling en alles wat daarbij komt kijken gaat het dus best goed. Hopelijk is dit dan ook het begin van eindelijk herstel op de juiste weg.
Rapporteer
Ik herken t wel een beetje. Ik zit nu 2 jaar in BO en aan het begin kon ik bijv savonds redelijk prima tv kijken. Nu zit ik savonds in tranen en zet ik de tv steeds op pauze omdat ik de prikkels eigenlijk niet trek. Heel gek, maar ik denk dat dit ergens wel hoort bij je hersenen die zoeken naar een nieuwe balans.
Rapporteer
Ik zit al bijna 4 jaar in een zeer zware bo (na aanloop van 7 jr). Het gaat nu echt de goede kant op, overprikkeling neemt heel langzaam af. 1 op 1 contact houd ik nu ca 2 uur vol. In een groep functioneren kan ik nog niet. Heb nog moeite met harde geluiden en omgevingslawaai. Als overprikkeling weer erger wordt gaat t toch vaak om een terugval denk ik.
Rapporteer
Ik heb hier ook last van, voornaamste klachten is overprikkeling. Ik merk dat ik wel wat tv kan kijken en op me mobiel kan, maar de lijn is heel dun als ik iets teveel tv kijk dan nemen mijn klachten meteen weer toe en duurt het 1-2 dagen voor het afneemt. Hoe gingen jullie hier mee om? Ik ben nu bezig met een digitale detox om m’n lichaam de rust te geven die het nodig heeft, dus voorlopig kijk ik nu geen tv omdat ik toch weet dat ik heel snel over mijn grens heen ga.
Rapporteer
Ik heb hier ook last van, voornaamste klachten is overprikkeling. Ik merk dat ik wel wat tv kan kijken en op me mobiel kan, maar de lijn is heel dun als ik iets teveel tv kijk dan nemen mijn klachten meteen weer toe en duurt het 1-2 dagen voor het afneemt. Hoe gingen jullie hier mee om? Ik ben nu bezig met een digitale detox om m’n lichaam de rust te geven die het nodig heeft, dus voorlopig kijk ik nu geen tv omdat ik toch weet dat ik heel snel over mijn grens heen ga.
Rapporteer
Ik probeer dus elke dag ruim voor die grens te blijven voordat je voelt dat het teveel is en je gelijk weer een aantal dagen slecht voelt. Ik heb ook ruim 1.5 jaar in mijn herstel constant de randjes op gezocht of ik ging er dus steeds wat overheen. Nu ik echt al 3 maanden mijn lichaam geef wat het echt nodig heeft, rust zonder constant over de grens te gaan, merk ik steeds constantere rust in mijn lichaam. Mij helpt het om het als een herstel schuld te zien die ik moet aflossen. Elke dag dat je tot je grens gaat of eroverheen zorgt ervoor dat je die schuld niet kan aflossen.
Rapporteer
Mijn tip zou zijn. Lees een boek. Kijk hoelang je dat vol houdt qua concentratie. Kan 5 minuten zijn, kan 30 minuten, kan 2 uur zijn. En houdt die tijd aan voor activiteiten. Zo ga je in principe niet over je grens heen. Dan merk je zoals de reactie hierboven beschrijft dat je rustig wordt en blijft omdat je niet telkens de randjes opzoekt
Rapporteer
Volgens mijn coach herstel je eerst fysiek en daarna pas het koppie.
Rapporteer
Eens met burnoutboy. Ik heb n keer gelezen dat je 70% vd e energie die je denkt te hebben op een dag mag opmaken. Zo vul je je accu weer. Alleen is dat verdomd moeilijk, is een proces van vallen en opstaan en vooral heel goed luisteren naar je lijf. Anderhalf jaar nadat ik thuis kwam te zitten zat ik weer op t nulpunt. Ik bedoel maar: je grenzen leren kennen en aanvoelen is een heel proces waar je doorheen moet (vooral als de periode van roofbouw extreem lang is geweest).
Rapporteer
Wat ik het meest lastigst vind, is dat ik nu zo veel mogelijk binnen mijn grenzen probeer te blijven maar dit betekent wel dat mijn dagen heel saai en rustig zijn. Ik raak me hierdoor erg verveeld en ga veel nadenken waaronder dus ook over mijn klachten. Maar hoogstwaarschijnlijk maakt iedereen dit mee denk ik.
Rapporteer
Ja klopt. Mijn dagen zijn ook saai, mijn wereldje is klein. Maar dat is precies wat je zenuwstelsel nu nodig heeft! Rust, regelmaat en voorspelbaarheid. Dat nadenken over je klachten wordt ook wel minder. Op een gegeven moment moet je erin berusten. Maar ook dat lukt de ene dag beter dan de andere.
Rapporteer
Ja heel herkenbaar! En de angst voor de terugval in deze heftige overprikkeling blijft bij mij ook aanwezig. Je wereld wordt inderdaad heel klein op den duur. Na 4,5 jaar, puzzelen, boekjes lezen, beetje wandelen, serie kijken(als dat lukt) schilderen. Verveel ik me vaak dood. Maar toch leer ik nog steeds dat op het moment dat ik heel goed mn lijf blijf voelen ik eerder stop of ga liggen als ik moe word. En ik activiteiten idd kort houd. Al van te voren afspreek: maar een half uur. En dan goed voel hoe ik me daarna voel. En dan proberen mezelf daarbij neer te leggen en rust te pakken voordat ik er echt weer heel erg aan toe ben. Zo kan ik nu af en toe iets doen. Maar niet een paar dagen achter elkaar. En ik zeg alles af als het nodig is. Maar wat een verveling inderdaad!! Word er soms knettergek van!
Rapporteer
Ja heel herkenbaar! En de angst voor de terugval in deze heftige overprikkeling blijft bij mij ook aanwezig. Je wereld wordt inderdaad heel klein op den duur. Na 4,5 jaar, puzzelen, boekjes lezen, beetje wandelen, serie kijken(als dat lukt) schilderen. Verveel ik me vaak dood. Maar toch leer ik nog steeds dat op het moment dat ik heel goed mn lijf blijf voelen ik eerder stop of ga liggen als ik moe word. En ik activiteiten idd kort houd. Al van te voren afspreek: maar een half uur. En dan goed voel hoe ik me daarna voel. En dan proberen mezelf daarbij neer te leggen en rust te pakken voordat ik er echt weer heel erg aan toe ben. Zo kan ik nu af en toe iets doen. Maar niet een paar dagen achter elkaar. En ik zeg alles af als het nodig is. Maar wat een verveling inderdaad!! Word er soms knettergek van!
Rapporteer
Juist die verveling is bij mij een trigger voor een angstaanval. Zeker in dagen/weken dat ik vrijwel niks kan (niet lezen, tv kijken etc). Sterkte TO!