Iemand ervaring met een Neuropsychiater?

Je brein zit ook in overlevingsmodus, Corrado! Ik herken wat je zegt, je zenuwstelsel zit vast in de sympatische (gevarenmodus)stand. In die stand weet het niet meer hoe het tot rust moet komen. Of je nou je ogen open of dicht hebt, in die modus razen de gedachten door je brein en zie je constant alles voor je. Wat jij zegt, 1000 km/u. Die angst voor nare gedachtes en de paniek die volgt, daar zit de grootste winst te behalen. Hoe naar het ook is - je gedachten zijn "maar" gedachten. Je kunt écht leren om je gedachten minder serieus te nemen, met defusie en mindfulness. Maar dat gebeurt niet vanzelf en het gebeurt niet snel. Ik heb hiervoor ACT gehad, omdat ik het ook heel moeilijk vond om in mijn eentje te doen. Het heeft bij mij een hele tijd geduurd, maar inmiddels kan ik, als mijn hoofd weer zo druk is, toegeven aan het feit dat het er nu eenmaal is. En meestal lukt het me ook (zodra ik me er bewust van ben) om ook de naarste gedachten te laten zijn. Soms niet, het is en blijft moeilijk. Zolang jij blijft 'vechten' tegen alle gedachten, gevoelens en sensaties, blijft je lichaam in de vechtmodus hangen. En in die vechtmodus durft je zenuwstelsel nooit te rusten, want het denkt dat er nog een gevaar is (als je met een leeuw aan het vechten bent, ga je ook niet lekker even rustig slapen). De sleutel zit hem dus in je zenuwstelsel/brein leren dat je veilig bent, door te leren om niet langer te vechten tegen alles wat er gebeurt en wat je voelt en wat je denkt. Medicatie kan dit niet voor je oplossen, hoogstens ietsje verminderen. Ik hoop echt dat je me gelooft dat dit de enige manier is om hier echt uit te komen. Het is echt de moeite waard om naar ACT als therapie te kijken. Je kunt ook eens kijken op het kanaal @Mentaalwelmetbel op Instagram, zij deelt veel over waarom het stoppen met vechten uiteindelijk de kern is voor verbetering (geen vervanging voor therapie natuurlijk, al doet zij geloof ik ook aan ACT-coaching). Ik wens je heel veel sterkte.

Ax • 11-08-2026

Hey Ax, jij bent altijd zo lief en meelevend. En je wenst het beste en ook met de helpende tips erbij. Maar Ax, zoals ik al vertelt heb, ik ben hier een jaar in, het is miss niet zo lang tegenover anderen. Maar ik heb echt alles geprobeerd. Ik ben nu 44 jaar. Ik heb mijn hele leven geleefd alsof het mijn laastse was. Ik heb vroeger veel drugs genomen om te feesten, nooit dagelijks gebruik. Wel cannabis dagelijks, maar dat is al jaren geleden. Ik ben gestopt met alle drugs 8 jaar geleden.. Ik heb toen 6 ayuasca weekenden retreats gedaan waarbij de laatste uit de hand is gelopen, het leek wel dat ik ging sterven, en het was toen ook zo duidelijk. Ik had 2 kopjes gedronken om nog dieper te spacen. Maar ik zat op een punt dat het zo ver leek te zijn, ik heb gevochten om in leven te blijven, iedereen was al aan het slapen en ik stond daar in hevige paniek. Opgestaan en buiten gaan wandelen met blote voeten. Maar ik zat echt in een andere wereld tussen aarde hemel als ik het goed kan beschrijven. Ik wou absoluut nog niet gaan, ik had nog zoveel te vertellen tegen mijn ouders en zusje. Uiteindelijk na uren ben ik in slaap gevallen en ik was zo zo blij dat ik terug wakker ben geworden. Dit was voor mij best wel heel traumatisch. Nadien al die jaren heb ik ergens een angst over gehouden, maar het was echt te doen. Ik kon enkel geen weed geur meer aan, niet te veel koffie, geen enkel medicatie wat suf zou maken want dan werd er iets getriggert. Iets waar ik dan heel erg in paniek ging schieten. Een angst die denk ik te maken had om controle te verliezen of in een psychose te raken. Maar dat was allemaal te handelen, ik ging werken, (tuinman) nadien nog hardlopen of naar de gym. Alles was goed, lekker fris elke morgen en vol in het leven. Om het verhaal kort te houden ben ik vorig jaar in augustus uitgevallen op het werk, hevige diaree, brainfog en uitputting. Enkele weken ging het weer goed..ik ging terug aan de slag op het werk. Om het te vieren ben ik met vrienden stevig gaan drinken, die avond tattoo gezet enzo. De volgende morgen stond ik op met een stevig derealisatie en uitputting. Die is nooit meer weggegaan..therapieën, accupentuur, oliën, hypnose sessie’s(niet gelukt) emdr therapie 6x, yoga elke dag, meditatie. Niets lukte, uitputting en extreme vermoeidheid waardoor de moed overal in de schoenen zakte. Tot op de dag van vandaag is mijn mentale uitputting achteruit gegaan. Medicatie heb ik altijd in de kast gestopt wat ik heb gekregen van de crisis dienst of arts en psychiater. Ik heb altijd geloofd en staande gehouden dat ik hieruit geraak of tenminste dat ik ermee te kunnen mee leven. Ik ben spiritueel aangelegd, ook wel een strijder geweest tegen onrecht op de mensheid. Maar ook altijd wel achter wetenschappelijke dingen gestaan. Maar nu zit ik zo diep en de angst is diep en groot. Die extreme vermoeide geest kan niet meer, elke dag accepteer ik en laat ik alles zijn wat is. Conversaties in mijn hoofd, verbeeldingen, spanning, hele dag in mijn eigen dromerige hoofd zitten, enorme concentratie stoornis, verward in de nacht, insomnia, niet durven de ogen sluiten wegens het veel te diep gaan in de geest, ocd.. noem maar op Ax. Het is te veel en te heftig. Ik ben mezelf niet meer. En ik weet wel dat je het gaat begrijpen, maar ik ben zo bang dat mijn mentale uitputting zich verder zet in een mentale ziekte die bv psychose of schizofrenie kan opwekken. En daar ben ik zo bang voor, en ik weet dat het miss zorgen zijn en gedachten wat niet zal gebeuren maar toch zit dat enorm in de achtergrond van mijn hoofd. Ik vind helemaal geen rust in mijn hoofd. En ik ben altijd zo bang dat medicatie het erger maakt en dat ik niet meer mezelf ga zijn. Maar elke dag denk ik van dat ik geen keus heb omdat het erger word ipv beter. Al is het een micro dose van iets wat mijn een beetje ruimte geeft voor te ademen. Want de angst en onrust is zo hoog dat ik Elke dag mijn begrafenis ben voor aan het bereiden in mijn hoofd, en ik wil niet, ik wil leven, maar dat kan gewoon niet op zo een manier. En toch ben ik bereid om hier door te gaan, en ik geloof sterk in de kracht van de universum, en dat het deze vermoeidheid mij verder brengt naar een andere kijk op ons bestaan. Het alvast wat ik in mijn hart vasthou. Veel liefs!

Corrado • 12-08-2026

Hoi lieve Corrado, Wat een ontzettend verhaal heb je meegemaakt. Ik hoor en begrijp wat je hebt door gemaakt. Al vaker heb ik met jou contact gehad hier op dit forum. Het stukje tekst wat Ax hierboven schrijft, klopt wel echt heel erg hoor. Voornamelijk dit stuk over vechten; “Zolang jij blijft 'vechten' tegen alle gedachten, gevoelens en sensaties, blijft je lichaam in de vechtmodus hangen. En in die vechtmodus durft je zenuwstelsel nooit te rusten, want het denkt dat er nog een gevaar is (als je met een leeuw aan het vechten bent, ga je ook niet lekker even rustig slapen). De sleutel zit hem dus in je zenuwstelsel/brein leren dat je veilig bent, door te leren om niet langer te vechten tegen alles wat er gebeurt en wat je voelt en wat je denkt.” En jij bent nog steeds aan het vechten. Je zegt van niet, maar ik lees het in elk berichtje wat je schrijft. Je hebt veel angst, je piekert je suf en je hebt allerlei gedachten en doemscenario’s. Dát is vechten. Je wilt het allemaal niet voelen namelijk. Je wordt angstig, hebt allerlei emoties, gedachten.. piekeren over wat je wel/niet moet.. De gouden tip is dus, laat het er zijn, zonder je er druk om te maken. Zonder te piekeren er over. Zonder angstig te zijn. Laat het er gewoon zijn. Alles wat er is. Sluit er vrede mee. En dan niet meer bezig zijn. Stoppen met vechten dus. En dat heeft tijd nodig. Veel tijd. Nog meer dan je denkt. Maar geloof me, zolang jij niet rustig bent in je hoofd, zul je niet “zakken” en zal je niet herstellen. Dus vindt rust in wat er is. Stop met er over te malen. Stop met steeds tegen jezelf te zeggen hoe erg het allemaal is en stop met ermee bezig te zijn. Stop met nadenken over hoe lang het nog duurt. Stop met bedenken wat je allemaal zou kunnen hebben aan stempels of ziektes. Stop met je best doen. Stop met knokken. Vind er rust in. En echt.. dan komt er herstel. Geef het tijd. Ik voel je in je verhaal. Het is allemaal niet niks. En ik hoop zooo ontzettend dat je die rust gaat vinden want je hebt het mega zwaar. Ik heb heel erg met je te doen en wens jou alle goeds toe met heel veel liefde en zachtheid. En ook al is het mega zwaar, blijf vertrouwen hebben in jezelf en in je eigen lichaam! Je komt er wel!

Liefs Pien • 12-08-2026

Liefs Pien en Ax ❤️❤️❤️💙💙💙

Corrado • 12-08-2026