Ik weet het even niet meer

Ik denk dat ik snap hoe je je voelt. En het is zó kut want je weet gewoon niet meer wat je met jezelf aan moet. Ik denk ook dat het niet líjkt alsof (bijna) niemand je begrijpt, maar dat gevoel is ook gewoon legit - dit is niet te begrijpen voor je naasten en zelfs niet voor je therapeuten, en dat is superfrustrerend en vooral ook gewoon eng. Want als de experts het niet begrijpen, hoe moet je hier dan in hemelsnaam uitkomen? Ik kan wel met adviezen komen als 'Laat dit nare gevoel er óók zijn' en 'Stop met vechten tegen je zo voelen', die misschien wel helpend zijn maar je niet beter laten voelen. Want als je je zo wanhopig en eenzaam en zo ver van jezelf voelt, dan is het moeilijk om elke minuut van de dag te doorstaan. Geen wonder dat je het even niet meer weet. Ik zeg hier ook altijd, ik heb liever gewoon emoties dan dít. Verdriet is makkelijker, boosheid is makkelijker, ze zijn allemaal makkelijker dan dit vlakke gevoel, dit gevoel van jezelf kwijt zijn, van niet meer kunnen genieten van dingen. Als je meer uitleg wilt over waaróm je dit hebt, kan ik je die geven, maar ik wil die niet op je afgooien als je daar geen behoefte aan hebt. Misschien is het een schrale troost, maar je bent niet de enige. Het 'hoort' ook in het rijtje van symptomen van een burnout. Ik denk dat mensen niet doorhebben hoe serieus en heftig en ontregelend een burnout echt is. En dat maakt alles mega eenzaam.

Ax • 11-07-2026

@Ax, dankjewel hiervoor, echt.. ❤️ de tranen kwamen in mn ogen bij het lezen van je reactie, omdat ik echt even het gevoel van (h)erkenning kreeg waar ik zo naar verlang. Je beschrijft het zo treffend en steunend, echt een diepe dankjewel. Lief dat je niet gelijk “bombardeert” haha, maar ik zou wel echt graag je uitleg horen, want ik weet niet meer hoe ik dit kan uitleggen aan mezelf, anders dan “je bent gewoon ontregeld”. Het lijkt wel alsof mn brein compleet anders is gaan werken en ik continu in vervreemding zit, terwijl ik wel de deur uit kan en het zelfs ook kan laten lijken alsof het goed/beter gaat (uit wanhoop een masker denk ik)..

Anoniem • 11-07-2026

Aanvullend nog wel: ik weet niet zo zeer of het vlakke emoties zijn, maar meer alsof ik ze niet meer herken ofzo? Alsof ik ze niet meer ervaar zoals vroeger. Het voelt alsof ik er wel zit, maar onder een soort lawine van vervreemding..

Anoniem • 11-07-2026

Ik ben blij dat je er iets aan gehad hebt <3 Ik herken meteen ook weer hoeveel het raakt als iemand je erkenning geeft. Het is zo verschrikkelijk eenzaam, dat is meestal nog veel zwaarder dan de fysieke klachten die je ervaart... Ik kan het het beste uitleggen met als je bijvoorbeeld een leeuw tegenkomt. Als je oog in oog met die leeuw staat, herkent je zenuwstelsel gevaar en komt het in de vecht/vlucht (sympathische staat). Dit is de actiestand, met stress, angst, paniek. Verhoogde hartslag, gespannen spieren, zenuwen in je lijf: je lichaam maakt zich klaar voor vechten of vluchten. Maar als vechten of vluchten niet meer lukt (de leeuw heeft je te pakken of de uitputting is té erg), dan komt je in de bevriezing/shutdown (de dorsale vagus). In deze staat trekt je systeem als het ware de stekker eruit - je voelt je verdoofd. Dit is overlevings-technisch een slim systeem, omdat je dan ook minder pijn voelt als de leeuw je opeet. Maar ja, wij worden niet gepakt door een leeuw, ons systeem is helaas gewoon volledig op de kop, in de war en uitgeput en denkt daarom dat we constant in gevaar zijn terwijl we gewoon veilig op de bank zitten. Op dit moment zit jouw zenuwstelsel in de bevriezing, waarin ook vaak dissociatie plaatsvindt (waaronder depersonalisatie en derealisatie). Je bent neurologisch gezien losgekoppeld van je eigen gevoel om verdere overbelasting te voorkomen, vaak omdat de hoeveelheid emoties die eronder zitten te overweldigend zijn. Die dissociatie is precies wat jij omschrijft: dat eigenlijk niks normaal voelt. In deze staat gaan signalen in je brein ook niet helemaal lekker. Normaal stuurt je lichaam een signaal naar je brein (bijvoorbeeld "steen in de maag") en je brein concludeert dan "ah, we zijn verdrietig". Maar die vertaalslag doet het nu niet goed in je brein, waardoor je je zo vaag voelt. Je kunt je hier niet uit "denken", omdat het zo erg in je lijf vastgezet zit. Wat wel helpt (geen quick fix, het duurt wel even voor je eruit komt) zijn mindfulness-oefeningen gebaseerd op je zintuigen. Dus niet steeds concentreren op je emoties, want daar kun je nu even niet goed bijkomen - daarvoor moet je zenuwstelsel zich eerst weer veilig genoeg voelen - maar focussen op sensaties van buitenaf. Het helpt bijvoorbeeld om oefeningetjes te doen als: 5 dingen die je ziet, 4 dingen die je hoort, 3 dingen die je voelt, 2 dingen die je ruikt, 1 ding die je proeft. Of "benoem 5 groene dingen in de woonkamer". Of, als je bijvoorbeeld aan het koken bent, heel bewust voelen en ruiken en proeven. En dan kom je uiteindelijk langzaam uit de shutdown. Dan zul je eerst overgaan in de sympatische stand, dus dan kunnen je angsten en emoties juist weer een enorme sprong maken - maar dat is dus wel vooruitgang, want je komt niet vanuit de freeze direct in de rust. Wat soms ook kan helpen om uit de freeze te komen is muziek opzetten (dit geeft je zenuwstelsel een gevoel van veiligheid) met binaural beats of bilaterale muziek (geen emotionele muziek of een harde beat, dat kan averechts werken). Akoestisch of natuurgeluiden. En microbewegingen kunnen ook helpen, kleine bewegingen met je handen of je voeten (als je merkt dat je de hele dag ligt) of bewust trillen en schudden met je lijf. Ik sla soms ook wel eens in de lucht met mijn vuisten, dat helpt mij ook en vaak komen er daarna de emoties los die me blokkeerden en in de freeze hielden.

Ax • 12-07-2026

@ax Haha, thanks hiervoor. Nu snap ik waarom ik me de laatste tijd bijna om de dag ineens weer in flight/fight zit en daarna weer bevriezen. Dit wisselde daarvoor nog om de paar weken en daarvoor half jaar fight/flight en daarna een half jaar in shut down. Soms ook het idee dat het tegelijkertijd is. Maar ene dag a dominant en andere dag b. Nu snap ik ook waarom ik de neiging heb om alles van toy story te willen kopen 😆

N. • 12-07-2026

@Ax, thanks voor je uitgebreide uitleg. Ik heb bij dissociatie/afvlakking al gauw het idee dat je je leeg voelt of niks je meer boeit, maar dat heb ik dus niet. Dus ook fijn om te weten dat dat vage gevoel daar ook bij hoort, het gevoel van vervreemding en alles anders ervaren, terwijl ik ook kan lachen of verdrietig en/of bang kan zijn. Denk ergens ook dat een bepaalde terugval die ik gehad heb enkele maanden geleden soort ptss heeft achtergelaten, want als ik daar nog aan denk raak ik diep geëmotioneerd en bang en ik merk dat ik koste wat het kost me nooit meer zo wil voelen en daardoor ook soms tot zo’n diep level probeer te voelen wat ik voel, maar dat dat ook weer leidt tot raar voelen (net als een woord 10x zeggen, dan wordt het ook raar). Maar ik weet gewoon niet meer hoe ik dat niet niet doe. Want ik denk dat als ik dat niet had, ik me weer aardig oke zou voelen op veel dagen, maar dit zit me zo in de weg. Maar ik schaam me er een beetje voor om te zeggen dat dit “ptss” is, want dat voelt in mn hoofd veel groter dan zoiets. En dan twijfel ik ook of dat het wel is en dat ik daar behandeling voor nodig heb, of dat het gewoon nog steeds mn ontregelde zenuwstelsel is dat niet goed verwerkt en vertrouwd en wat ik er moet laten zijn en fingers crossed dat het zsm wegtrekt

Anoniem • 12-07-2026