Ik ben echt verloren in mn gevoelens/emoties en in mn lijf. Als ik het probeer uit te leggen aan naasten of zelfs mn psycholoog, kan niemand er wat mee of weten ze niet hoe ze er op moeten antwoorden of mee dealen. Ik heb in alle maanden niet erg veel last gehad van extreme vermoeidheid, maar vooral van emoties en lichamelijke sensaties. Ik ben zó vervreemd van mezelf en weet niet meer hoe het werkt om te leven/mens te zijn. Zelfs momenten waarin ik lach en positief ben, twijfel ik wel aan of dat dan echt is. Niet omdat ik de emotie niet voel, maar omdat ik gewoon niet meer weet wat nog de gezonde versie van mezelf is. Het lijkt wel alsof niemand me echt begrijpt. Ik ga de hele dag gebukt onder een sluier van vervreemding. Ik weet niet meer wat mn identiteit is, wat ik voel, wat ik denk, vind of ervaar. Ik weet van voor mn burnout echt nog wel hoe het voelt als je je verdrietig of angstig voelt, maar dit is zo anders. Ik kan het ook moeilijk uitleggen, alsof je probeert je vinger te leggen op waar je gedachtes in je hoofd zitten (die zijn ook ongrijpbaar en gewoon aanwezig), zo ook met dit gevoel. Het is er en ik weet niet wat ik ermee moet. Ook lijkt alles wel alsof ik mezelf voor de gek houd. Een goed moment? “Dat was niet echt zo” of “dat was vluchten voor mn gevoelens” of “dat was een masker”. Voor alles lijkt mn lijf wel iets te bedenken, te vinden, maar vooral raar te verwerken in mn lijf. Het is niet een soort hevige angst oid, het is gewoon echt complete vervreemding, maar ik kan nog wel cognitief gewoon normaal denken. Ik kan het niet anders/beter omschrijven dan dit.. ook mindful dingen kom ik gewoon bijna niet meer mee in contact met mezelf, een stukje van acceptatie/diffusie ligt het niet aan want het is er gewoon 24/7 en dat snap ik niet. Goede momenten, herstelde momenten? Geen idee meer wat dat is, of hoe dat nog hoort te voelen. Ik hoop echt dat er iemand is die me hierin begrijpt en herkent, want zelfs mn psycholoog/hulpverleners weten niet wat ze ermee moeten..