Aahh op die manier. Ja ik herken enorm wat je zegt, dat je dan weer een soort heilige graal hebt gevonden en alle vertrouwen hebt om je vervolgens heel kort daarna weer te voelen alsof d wereld ingestort is. Ik heb nu bijvoorbeeld ook dat als iemand begripvol is naar mijn ex, dan voel ik me heel erg afgevallen, maar als die persoon kwaad over hem spreekt voel ik me aangevallen. En ik zoek steeds naar begrip maar als iemand dan inderdaad uitleggerig is (wat ik zelf ook kan doen) kan ik alleen maar denken "jahaa, dat weet ik wel". Het gaat echt alle kanten op :') En zelfs al kan ik bedenken dat dat logisch is en komt door de staat van mijn zenuwstelsel, dan nog voelt het allemaal heel extreem.
Mijn psycholoog noemde het vandaag alsof ik allemaal wonden heb en er constant zout gestrooid wordt in verschillende wonden. Dus dat het echt naast elkaar kan en mag bestaan.
Hoe ik er op dit moment mee omga is dat ik me regelmatig terugtrek op bed (mijn meest veilige plekje) en dan die emoties bewust opzoek. Soms door journalling, soms door hardop te benoemen wat ik voel, soms door gewoon hardop te praten wat er allemaal in mijn hoofd omgaat en soms door heel wild in de lucht te schoppen en/of slaan (vaak komt er daarna ook wel wat los). En dat dan op gezette tijden zodat ik de rest van de tijd de emoties wel wat mag vermijden.
Oh en wat mij helpt is: gevoelens zijn echt, gedachten zijn het gevolg van de staat van je zenuwstelsel en NIET per definitie de waarheid. Het helpt mij heel erg dat ik getraind heb in de afgelopen jaren dat ik mijn gedachten niet serieus hoef te nemen, maar dat al mijn gevoelens valide zijn - zelfs als ze super onredelijk lijken. Bij mij is het meestal dat mijn (negatieve) gedachten ook erger worden als ik mijn gevoelens weg druk.