Jezelf steeds moeten uitleggen

Ik herken heel erg wat je schrijft, ook al ben ik “nog maar” 7 maanden onderweg. Vooral dat het al zo moeilijk is om zelf te kunnen accepteren dat het lang duurt, laat staan wanneer anderen hier hun twijfels bij trekken. En inderdaad veel mensen verwarren stress klachten/overspannenheid met een langdurige burnout. Een goede vriendin van mij is overspannen geweest; bij haar ging het met rust nemen geleidelijk aan weer beter en ze kon na een paar maanden de boel weer opbouwen. Ik merk dat ze verwacht dat dit bij mij ook zo gaat en adviezen geeft. Nou niet dus, het gaat alleen maar slechter. Mensen lijken niet te begrijpen dat het niet in een stijgende lijn gaat. Als je dan vertelt dat het eigenlijk slechter gaat dan eerst zeggen ze dingen als “hè, hoe kan dat nou!” en “ik had gehoopt dat het nu beter zou gaan”, terwijl je graag zou willen dat ze je dan een hart onder de riem steken en je geruststellen dat dit het proces is. Ik was altijd iemand die deed aan “overexplaining”, maar heb het toch proberen los te laten omdat het veel energie kost en de meeste mensen het uiteindelijk alsnog niet begrijpen. Alleen als mensen er nu naar vragen leg ik het uit. Maarja, dan moet ik het ze een paar weken later weer uitleggen. Ik probeer ook deze “strijd” los te laten en het te accepteren. Maar het is lastig en het voelt inderdaad eenzaam. Veel sterkte ❤️

Het probeem zit hem veelal in dat overspannenheid en burnout als term door elkaar gebruikt worden. Mensen die overspannen waren zeggen dat ze een burnout hadden waardoor men denkt dat je er sneller van af bent. Maar de tips bij overspannenheid (2 weken rust, dan wandelen, sporten sociale contacten) werken niet bij een burnout waarbij je echt rigoreus op de rem moet voor maanden en je vaam heel afgesloten moet terugtrekken om beter te worden. Coaches en pscyhologen snappen dit vaak ook niet en geven daarom de verkeerde adviezen

Ohww, wat een herkenning! Weliswaar ben ik 'nog maar' 9 maanden op weg.. Maar ik moet zeggen dat ik sowieso wel iemand ben die -heeft gemerkt dat ze- zichzelf heel erg uitlegt.. Steeds meer aan het leren dat ikzelf m'n eigen keuzes mag hebben, m'n eigen mening mag hebben, zelf mag bepalen wat ik... Nahja, je snapt wat ik bedoel.. Anders ga ik mezelf wéér uitleggen.. 🙄😉 Anyway, herkenning alom dus, halleluja!

Het is ook heel zwaar voor de mensen die het zelf nooit hebben ervaren. En daar zit het het juist ze ervaren niet waar je doorheen gaat en dat mag je denk ik ook niet verwachten. Zij weten totaal niet wat er gaande is want het gaat vaak ook nog eens alle kanten op. Voor hen is het ook onzeker en pijnlijk. En vaak is het ook een soort van spiegel die niet iedereen aan durft te kijken. Omdat ze dan wellicht zelf ook kwestbaar moeten zijn. Niet iedereen kan dat. Misschien gewoon uitleggen wat je nodig hebt. Aangeven dat je niet verwacht dat ze je begrijpen. Want dat is niet altijd nodig om er voor iemand te kunnen zijn. Soms is luisteren genoeg, soms is een rondje lopen of boodschappen doen ook goed. Zelf ben ik steeds meer gestopt met uitleggen. Want vertel je dan niet op een duur telkens hetzelfde verhaal. Jij weet hoe het is en als ze er naar vragen dan kan je het altijd uitleggen.

Ik denk dat het inderdaad zo is dat de term burn-out teveel gebruikt wordt en dat het bij veel mensen feitelijk gaat om overspannenheid. Dat is ook hartstikke vervelend, maar daar herstel je een stuk sneller van. Om antwoord te geven op de vraag die je hier stelt. Wat mij wel helpt is om mijn sociale kring wat beperkt te houden. Ik heb mijn ouders, broers en een paar lieve vriendinnen om me heen, die er echt wel voor me zijn en die altijd de telefoon opnemen als er iets is. Maar de hele grote sociale wereld daar buiten, die laat ik echt even helemaal met rust, want ik heb echt 0 puf om steeds te moeten uitleggen waar ik doorheen ga. En die kleine sociale kring van mensen om me heen maken me nu ook al lang genoeg mee om door te hebben dat dit echt wel gewoon een ernstige burn-out is, die ook nog wel eventjes gaat duren. Dus die hebben het zelf ook veel meer geaccepteerd. Dat helpt.

Ontzettend herkenbaar. Al ruim 2.5 jaar aan t herstellen. Enorm pijnlijk soms als zelfs mensen om je heen het totaal niet snappen en eerder verwijtend gaan reageren

Wat fijn dat vele van jullie dit kennen. Ik voel me zelf soms zo schuldig of lastig. Dus dit helpt. En ik snap het zeker he. T is voor ons zwaar en ik snap voor hun ook echt. Maar als je staat te huilen omdat dat nu eenmaal wel eens gebeurd of je schiet over iets simpels in paniek maar ipv een arm om je heen krijg je eigenlijk te weten dat het niet uitkomt... t kan gewoon heel eenzaam zijn dan. Je kan het zelf ook niet kiezen. Wellicht soms ook een omgeving waarin je altijd je gevoelens moest aanpassen en dus nu niet doet. T is zo ingewikkeld he zon BO

Heeel herkenbaar;)