Ik twijfelde best wel of ik mijn verhaal hier zou delen, maar misschien heeft iemand er iets aan. Bij mij begon het eigenlijk met een lange periode van stress. Ik bleef maar doorgaan en dacht steeds dat het vanzelf wel weer beter zou worden... Totdat ik op een gegeven moment merkte dat mijn lichaam en hoofd gewoon niet meer meewerkten. Slecht slapen, gespannen zijn (en veel angst), veel piekeren en soms ineens een enorme paniek. Ik herkende mezelf op sommige momenten echt niet meer. Hebben jullie dit ook wel eens? Wat ik vooral moeilijk vond, was dat ik steeds dacht: waarom kan ik dit nou niet gewoon loslaten? Ik probeerde van alles. Rust nemen, afleiding zoeken, mezelf geruststellen… maar ondertussen was ik eigenlijk de hele dag bezig met hoe ik me voelde. Pas later begon ik te begrijpen dat juist dat constante controleren en ertegen vechten me niet echt hielp. Ik ben toen veel meer gaan proberen om de spanning er gewoon te laten zijn, zonder er iedere keer iets mee te moeten. Ik heb CGT gedaan, EFT en NEI-therapie. Alles heeft me wel goed geholpen gelukkig om inzicht te krijgen. Ook heb ik heel even aan de medicatie gezeten, maar daar stopte ik al gauw mee. Ik heb ook een tijdje het programma van ervaringsdeskundige Nick de Waard gevolgd. Dat heeft me ook super goed geholpen om sommige dingen beter te begrijpen en anders met mijn gedachten en spanning om te gaan. Het gaat nu gelukkig een stuk beter. Ik heb nog steeds weleens een mindere dag en soms schiet ik weer even in oude patronen. Maar ik raak er niet meer meteen van in paniek. Dat verschil is voor mij echt enorm. Ik ben er ook achter gekomen dat herstel niet betekent dat je nooit meer spanning of angst voelt. Ik dacht eerst dat ik pas hersteld was als alles weg zou zijn. Inmiddels kijk ik daar gelukkig anders naar. Voor iedereen die nu denkt dat het nooit meer goedkomt: dat dacht ik oprecht ook. En toch is er steeds weer een klein stukje vertrouwen bij gekomen. Niet van de ene op de andere dag, maar wel beetje bij beetje. Hopelijk heeft iemand hier iets aan. Het komt altijd weer goed. Ik ben er nog niet, maar voel me al beter.