Langdurige burnout
Hoelang zitten mensen al in de burnout en hoe vindt je zin, betekenis, moed om door te gaan als het lang duurt, herstel moeizaam gaat, je alles kwijt raakt, hoe ga je door en geef je niet op?
Reacties
Hoe lang zit je er zelf al in?
Hier 6 jaar inmiddels. Hoe ik moed verzamel om door te gaan en niet op te geven? Geen idee. Opgeven is geen optie. En automatisch onderga je het toch wel.
Er zijn dagen dat je naar de lucht kijkt en (in je hoofd) schreeuwt "hoeveel ga je me nog geven"? Er zijn momenten dan je huilend voor de spiegel staat.
Maar er zijn ook momenten dat ik in het zonnetje loop en ondanks de klachten kan zeggen, wat is het leven toch prachtig.
Moed om door te gaan heeft denk niemand uit zichzelf in deze situatie. Een echte burn-out is echt de hel op aarde. Maar zoals gezegd, je ondergaat het al. Wij allemaal.
Ooit komt het vast goed, it's a rocky road, that's for sure.
Rapporteer
Die angsten zijn het ergst
Rapporteer
Ik sluit mij volledig aan bij Robin zijn uitleg. Het hadden mijn woorden kunnen zijn. Ik zit er ook al jaren in.
Rapporteer
Hoi ❤️
Ik zit 3 jaar in een burnout en dit is hoe ik het ervaar en wat ik doe:
Over het algemeen:
Vergelijken met rock bottom. Zelfs als ik nu een terugval heb is het minder erg dan het ooit was. Dat is fijn om niet te vergeten en geeft een gevoel van vooruitgang, zelf in een dip/crash/terugval.
Focussen op waar ik wél erbij hoor, wat wél fijn voelt. Zoals lichaamsgerichte therapie, yogalesje, praten met lotgenoten, groepstherapie. Het voelt vaak alsof ik om mijn oude leven en vrienden heendraai alsof zij de zon zijn en ik de aarde. Ik kijk van een afstandje hoe zij doorleven en hoe ik er steeds minder bij hoor. Maar ik probeer nu mijn focus te verleggen omdat sommige relaties nu gewoon niet werken en de FOMO en de rouw me opvreten. Dus ik probeer me te focussen op de maan, die is er ook altijd en draait om mij heen. Dat is dus de dingen die ik net noemde en ik luister veel Eckhart Tolle. Die maakt het lijden ook dragelijker. Bewandel je eigen pad!
“Hope dies last” het gaat ook soortvan automatisch. Je kan niet opgeven. Elke keer dat er enige vorm van verbetering is ben ik dolgelukkig. Laatst zat ik op een drukke pier een patatje te eten aan het strand. Het was het lekkerste patatje van mijn leven. Vier je successen en geluksmomentjes. Andere mensen kunnen denk ik minder goed van zoiets genieten omdat het “normaal” voor ze is.
Soms probeer ik mezelf als onderzoeker te zien. In deze diepte, in dit lijden, is ook veel inzicht te vinden wat andere gezonde mensen nooit zouden kunnen begrijpen. Het is eigenlijk omdenken: jij hebt een unieke invalshoek. Wie weet wat het je in de toekomst nog zal brengen of nu al brengt.
Sowieso anders leren kijken naar ziekte helpt. Dus niet jezelf als slachtoffer zien. Nogmaals helpt luisteren naar Eckhart Tolle (non dualisme) en interviews van Raelan Agle (hoop door mensen die hersteld zijn)
Nu, in de praktijk:
Ik ben 2 weken geleden teruggevallen en ik heb het moeilijk met mn eigen tips van hierboven 😂. Deze terugval is erger dan de vorige, het voelt alsof ik 1 jaar terugga in de tijd. Ook hier kom ik weer uit, maar het is blijkbaar heel moeilijk voor mij om niet terug te vallen om de zoveel maanden.
Robin, zit jij er 6 jaar in met veel terugvallen? Of met steady maar langzaam herstel?
Veel sterkte en herstel aan jullie beiden gewenst ❤️
Rapporteer
@Marina,
Nee het is helaas nog altijd met terugvallen. Zeker nu ik morgen weer ga werken loop ik as we speak door de woonkamer rondjes terwijl ik een halve hartaanval heb, afwachten tot de tijd om is en het morgen is haha.
Mijn laatste terugval is 1.5 maand geleden. Moet wel zeggen dat de terugval van daarvoor 8 maanden daarvoor was. Dus ze worden wel minder, zij het dat ik wel gewoon volledig thuis zit.
Klinkt gek, maar ik haal vooral troost uit het feit dat ik niet de enige ben. Soms moet ik (op een meelevende manier) zo keihard lachen om elkaars klachten en situaties. Het voelt soms echt te belachelijk door wat voor hel we aan het gaan zijn, terwijl de buitenwereld denkt "stel je niet aan, ga werken". Ik kan dan soms niet anders dan lachen, of janken.
Succes!
Rapporteer
Ik zit er precies drie jaar in en vind het ook heel moeilijk, maar wat mij het meeste helpt is dat ik weet dat het geen enkele zin heeft om te vechten tegen wat ik voel en ervaar. Ik voel me heel vaak heel slecht, zowel fysiek als emotioneel, maar ik weet dat vechten averechts werkt. Als ik dus merk dat ik heel erg in de weerstand zit, zeg ik tegen mezelf dat ik deze dag uit moet zitten, morgen weer kijk hoe het gaat en ooit wordt het beter.
Vooruitkijken heeft geen zin. Je brein wil dat graag want dat is een voorspelmachine, omdat het je wil beschermen tegen doemscenario's. Maar de waarheid is; je weet niet hoe het loopt. Je weet niet wat de toekomst brengt. Werkelijk geen idee. Het kan heel negatief uitpakken, maar ook positief, of ergens ertussenin. Loslaten en het op je af laten komen is de enige weg.
Het gaat me niet gemakkelijk af, overigens :') Maar ik merk wel dat het ergens een bepaalde rust kan geven. Het is nu ruk, en ik kan er niks aan doen - dus kan ik het maar beter loslaten.
Rapporteer
Ik zit er op dit moment 2.5 jaar in en heb vandaag gehoord dat ik weer voor 50% moet werken. Ik begrijp het totaal niet, naar de supermarkt is soms al te veel en ook de specialisten geven aan dat werken nog te veel is op dit moment. Het lijkt alsof ze totaal niet hebben geluisterd tijdens het WIA gesprek of ze vinden dat ik mij aanstel. Ik had altijd nog veel hoop, maar hoe kan ik herstellen als ik elke dag over mijn grens moet gaan om mijn huur te betalen?
Rapporteer
In reactie op Robin
Haha ja herkenbaar dat het weten dat je niet alleen bent heel fijn is. En er soms ook dom om lachen (weer zo iemand die ik op youtube volg is helmut van the mindful gardener, hij brengt ook veel humor en luchtigheid in de rare klachten die we allemaal hebben)
merk je ook dat de terugvallen minder lang duren of minder erg zijn? Bij mij duren ze altijd 2,5 maand tot ik weer op hetzelfde niveau ben. De laatste was maar 1 maand, maar ik heb zo een voorgevoel dat deze huidige misschien wel nog langer gaat duren..
Ik hoor vaak mensen in een burnout en een terugval praten over “weken”. Dat vind ik dan altijd lastig. Bij mij duurt het gewoon langer
Rapporteer
In reactie op Ax
Wat bedoel je met het kan heel negatief uitpakken? Dat maakt me bang om door te gaan. Veel mensen zeggen ook: het komt goed hoe lang het ook duurt?!
Rapporteer
In reactie op Anoniem
Rustig maar, ik bedoel dat het leven soms nare dingen op je afstuurt maar dat je je daar niet op kunt voorbereiden - maar dat je hoofd dat wel probeert. Wat je hoofd probeert te voorspellen, pakt eigenlijk nooit zo uit. Je brein bedenkt namelijk niet de waarheid, maar de ergste dingen die er zijn en probeert jou ervan te overtuigen dat dat is hoe het gaat lopen, dat het wél de waarheid is. Het filtert daardoor ook op die nare dingen: jouw brein reageert op mijn verhaal door niet de positieve aspecten ervan te benadrukken, maar blijft alleen hangen bij dat woord "negatief". Dat is precies een duidelijk voorbeeld van hoe je brein filtert op gevaar.
Ik ben ervan overtuigd dat ik beter kan worden. Ik weet niet hoe lang het duurt, ik weet niet hoe zwaar de weg ernaartoe is en ik weet niet tot welk niveau. Maar het gaat beter worden.
Rapporteer
In reactie op Marina
Wat houdt een terugval in? Dat je dan weer net zo voelt als voordat je uitgevallen was? Ik heb soms een terugval die 1-2 dagen duurt als ik rust neem maar ik probeer me er dan bij neer te leggen
Rapporteer
In reactie op Robin
puur uit nieuwsgierigheid maar hoe krijg je het voor elkaar om 6 jaar burn-out te zijn?
Rapporteer
In reactie op E
Ik ervaar ook wel eens schommelingen of mindere dagen, maar dat noem ik geen terugval.
Een terugval is voor mij echt opeens een stuk minder kunnen, een lager niveau hebben. Eerst kon ik autorijden en naar een drukke verjaardag, nu kan ik beiden ff niet meer. Een aanzienlijke toename van klachten en een afname van belastbaarheid is het.
Fascinerend ook dat sommige mensen dit niet of anders ervaren.
Rapporteer
In reactie op W
Ik vind de manier hoe je de vraag stelt nogal grof. "Hoe krijg je het voor elkaar" komt op mij niet over als puur nieuwsgierigheid maar eerder dat je er een vooroordeel over hebt.
Rapporteer
In reactie op W
Ik denk niet dat dit de juiste vraag is om te stellen, sommige mensen hebben er 10 jaar last van anderen 5 jaar en sommige zijn na een paar maanden weer hersteld, iedereen zijn lichaam reageert anders.
Rapporteer
In reactie op Robin
Zo bedoelde ik het in ieder geval niet. Was meer benieuwd hoe dat zo is gekomen. Excuses als het verkeerd overkwam.
Rapporteer
In reactie op W
Geen probleem. Probeer alleen op je woordkeuze te letten. "Hoe komt het dat je al 6 jaar burnout bent" komt heel anders over dan "hoe krijg je het voor elkaar". Dat legt de schuld niet bij mij.
Maar om je vraag te beantwoorden, kijk heel even in het onderwerp WIA, geplaatst door Edwin, klein stukje terug op dit forum. Daar leg ik het beknopt uit.
Rapporteer
Nu ben ik wel benieuwd. Hoelang zit jij erin, W? Wat is jouw verhaal en wat voor klachten heb jij?
Rapporteer
Ik 3 jaar in de burnout pfffff. Maar soms wel weken dt het goed garant. Maar als ik teveel doe weer 1 terugslag zijn er meer zo te lezen sterkte iedereen 🌻
Rapporteer
Even iets anders, maar ik heb 3 keer corona gehad, nu is er iemand in mijn omgeving die daardoor niks meer kan en ook moeite heeft met prikkelverkering…long COVID.
Zou het kunnen zijn dat long COVID jaren na de besmetting om de hoek komt zetten en dit een burn-out beïnvloed als in verstrekt?
Rapporteer
In reactie op Anoniem
Dit is hoe ik het zie. Covid of een ander virus (of medicatie of schimmel of een stressvolle gebeurtenis of nog 100 andere dingen) kunnen jouw stress enmer verder vullen (je allostatic load). Tot op het punt van burnout / totaal ontregeld raken.
Dus misschien ben je niet direct na corona heel ziek geworden en wordt het dus minder snel gezien/herkend als longcovid/postcovid, maar heeft het wel degelijk een rol gespeeld in dat je zenuwstelsel op een gegeven moment ontregeld raakt. Vaak krijgt het laatste ding voordat je ziek werd de schuld, maar het is altijd een opstapeling van stressoren. (Er zijn natuurlijk uitzonderingen waar er 1 hele grote duidelijke stressor is, maar bij veel mensen is t een optelsom)
Dus ja, je corona infecties kunnen zeker bijdragen aan je ontregeling als je t mij vraagt.
Rapporteer
Long covid is een PAIS: een post acute infectie syndroom. Dit bestaat al langer, maar is sinds de pandemie veel groter geworden. En ik sluit me daarbij aan wat Marina zegt.
Bij het optreden van een infectie gaat je weerstand vechten om de infectie te bestrijden. Soms gebeurt het dat je lichaam in die vechtmodus blijft hangen. En daarmee raakt je zenuwstelsel ontregeld - net als bij chronische stress/burnout.
Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat de meeste mensen (niet alle!) met post covid al ergens wat uit balans waren. Zie het als een wipwap: je zenuwstelsel raakt uit balans door stress, trauma, onderdrukte emoties, etc. en daar komt zo'n infectie dan nog bij op. En dan breekt de wipwap en blijft je zenuwstelsel in de gevarenstand hangen, met alle gevolgen van dien.
Het is dus inderdaad de som van allerlei stressoren.
Rapporteer
In reactie op Marina
@marina zo herkenbaar. Inmiddels sinds februari 2024 burnout. Tussendoor 1 jaar gewerkt en toen weer heel hard onderuit gegaan.
En wat je zegt elke terugval is heeel erg rot en naar en hoe je het ook wilt noemen. Maar niks haalt het bij hoe het begon, de paniek de angst enz. En soms voelt het alsof je daar zit, maar we zijn al zoveel verder dan daar.
Ik haal heeel veel plezier uit mn planten. Stekken, verzorgen, verkopen..
Heb er inmiddels denk ik 100.
Daarnaast kreeg ik als advies om iets te gaan doen wat ik leuk vind. Zo heb ik pas een online opleiding afgerond van een aantal maanden. En ik start binnenkort een NEI opleiding bij een instituut.
En de dingen die wel lukken geven me geluk. En grote dingen lukken me niet die heel veel prikkels zijn. Maar stapje voor stapje wordt het beter.
Onthoud dat de zon altijd gaat schijnen. Waar je ook bent!
Rapporteer
In reactie op M
Mooi berichtje! Laatst herinnerde ik me ook dat planten verzorgen en hebben heel leuk is en ook goed is voor je systeem. Lekker tegen veel groen aankijken. Ik ga ook weer meer kamerplanten kopen!
En super herkenbaar. Focussen op wat energie geeft en wél lukt. Hoe klein ook. En vanzelf wordt je wereld dan steeds groter. Lukt steeds meer. Welke online opleiding heb je gedaan? Succes met je NEI opleiding alvast! :)
Liefs
Rapporteer
In reactie op Marina
Hsp coach via Laudius
Rapporteer
In reactie op Robin
Hoe is de eerste werkweek gegaan Robin? Kan je het een beetje volhouden?
Rapporteer
Hee Tygo,
Ik heb het bij 1 dag gelaten. Moest die vrijdag meelopen van 9 tot 1430. De donderdag ging ik kapot van de stress, maar goed even inkomen.
Vrijdag ook dikke stress, oxazepam genomen maar bleef vet veel spanning voelen.
Het werk zelf was heel simpel. Via een cateraar de bedrijfskantine doen bij een bedrijf, samen met een andere medewerker.
De dag was van 9 tot 1430. Alles afbakken, beleggen, andere dingen voorbereiden, tussen 9 en 12. Van 1200 tot 1330 draai je achter de kassa. En dan van 1330 tot 1430 alles afruimen, afwassen, tafels afdoen, vegen, dweilen.
We waren nu met zijn 2en, normaal draai je alleen op die vrijdag. Die vrouw werkte er al even en vertelde mij dat ze altijd later klaar is maar dat niet schrijft. Er gaat een half uur pauze af maar hebt geen tijd die te houden. Je loopt je kapot.
Die nacht in bed een paniekaanval gehad voor t eerst sinds een jaar, zieke angst niet wetende hoe ik dit moet bolwerken.
Dus besloten er van af te zien, deze week een gesprek voor iets anders!
Rapporteer
Wow klinkt heftig! Is het niet beter om met iets te beginnen wat maar 1-2 uur is? Dat zou ik zelf gevoelsmatig doen. Maar ben zelf nog niet in staat om aan werk te beginnen.
Rapporteer
Helaas heb ik die tijd niet meer Marina, het is werken of huis uit.
Rapporteer
In reactie op Robin
Wat erg! Sterkte. Lees nu pas je uitleg in andere thread over WIA. Echt vreselijk dat dit de manier is waarop er met jou en genoeg andere lotgenoten wordt omgegaan. 😔
Rapporteer
Ik ben in maart uitgevallen. Nu wel weer 3 dagen aan het werk. Nog lang niet de oude. Of ‘de nieuwe’ moet ik eigenlijk zeggen. Hopelijk kom er met de schrik vanaf van wat ik hier lees.