"Leef in het hier en nu" - Blogje
"Leef in het hier en nu."
Een veel gehoord advies voor mensen met een ontregeld zenuwstelsel. Fijn ook als je "hier en nu" leuk is, maar een stuk lastiger als je je nu simpelweg klote voelt. De alternatieven zijn nadenken over de grote enge toekomst, met al haar onzekerheden, of over het verleden. En op dit moment zijn die voor mij beide ook echt niet helpend.
Als ik aan de toekomst denk, is dat nu één groot vraagteken. En dat is voor een zenuwstelsel doodeng, want in het onbekende ziet het potentieel gevaar. Om je daartegen te beschermen, speelt je brein alle mogelijke doemscenario's af. Om je voor te bereiden op wat er mogelijk komt en de controle terug te pakken. Alleen... heb je die controle vaak helemaal niet. En dus blijft je brein al die enge scenario's en nare gedachten op een soort loop afspelen.
Het verleden dan? Dat kan twee kanten op: slechte herinneringen, of juist hele fijne. Momenteel doen beide bij mij veel pijn. Mijn brein probeert op het verleden namelijk ook grip te krijgen, om te zorgen dat ik de pijn van toen nooit weer hoef te voelen. De manier? Schuldgevoel. Want als het mijn schuld was, kan ik het in de toekomst dus ook voorkomen. Wederom een schijnveiligheid. Maar wel heel overtuigend.
Maar ook goede herinneringen zijn momenteel bitterzoet. Ze herinneren me aan betere tijden en confronteren me met alles wat ik ben kwijtgeraakt sinds en door mijn ziekte. En dat veroorzaakt in het "hier en nu" weer pijn. Want die pijn is echt. En die wil ik niet voelen, in dat stomme "hier en nu".
En toch is het nodig om daar doorheen te gaan. Om het toekomstige "hier en nu" weer leefbaarder te maken - hierover later meer. Al zou ik graag al in die toekomst zijn, zodat ik zou weten dat het echt beter wordt. En dat die doemscenario's allemaal niet uitkomen. Maar nu probeer ik weer de controle te pakken.
Je hebt er geen controle over. Het is uitzitten en meegaan in het proces. Het heeft geen zin om van alles erbij te halen of te zeggen dat het goed komt want dat helpt niet echt als je diep zit. Achteraf gezien is het een hele dure levensles om in te gaan zien dat je jezelf niet meer moet wegcijferen of moet aanpassen aan een ander en alleen nog doet wat prettig voelt voor jou.
Ik heb gedacht dat het nooit beter zou worden, rechtop zitten lukte amper was uitgeput ziek en heb me neergelegd dat het voortaan zo is want verbeteren deed het niet. Het ging zelfs alleen maar slechter met me. Totdat er dan na maanden toch ergens een lichtpuntje komt. Dat je na een jaar weer eens trek hebt of weer een beetje langer kan lopen. Na iedere dag dankbaar zijn dat er een dag voorbij is waarin je geen ellende hebt meegemaakt. Of dankbaar dat je iets bijzonders hebt gezien. Minidingetjes wat mij uiteindelijk in ministapjes verder helpt. Iedere dag is anders en geniet bv. vandaag van het frisse windje op mijn gezicht : ).