Ik heb zitten twijfelen of ik het wilde delen, maar vind het toch wel fijn als er meer mensen met mij mee kunnen denken over mijn situatie en heel misschien er zelf ook wat aan hebben. In oktober 2025 ben ik uitgevallen met een burn out en angststoornis. Helemaal de angst: 'houd ik de week wel vol?' Heeft geleid tot overmatig piekeren en controleren. Wat dus leidde tot en visueuze cirkel van: vermoeidheid -> klachten -> angst -> dingen vermijden/controleren/piekeren -> vermoeidheid. Toen ik stopte met werken, probeerde ik te herstellen van mijn burn out, door rust te nemen en therapie. Maar tegelijkertijd bleef ik bezig met de vragen: "doe ik het wel goed?", "doe ik niet teveel?", "kan ik wel naar therapie/iets sociaals?" En kwam ik dus weer in dezelfde visueuze cirkel. En omdat ik van alles klachten en vermoeid van raakte, kreeg ik op een gegeven moment ook de visueuze cirkel van dingen doen in huis als puzzelen, huishouden een klein stukje lopen etc. Elke keer dacht ik dan dat ik gewoon meer rust nodig had, maar rust en piekeren is alsnog niet echt rust. Inmiddels gaat het een stuk beter. Sinds 4 maanden heb ik citalopram en ik heb een goede psycholoog (die ook ervaring heeft in de revalidatie), die mij leert dat klachten erbij horen en dat ik niet elke klacht hoef te zien als gevaar, maar meer als signaal. En dat ik meer aankan dan ik denk. Op vakantie bijvoorbeeld deed ik alleen maar spontane dingen en dat lukte best wel goed. Nu na de vakantie ben ik dan toch ook wat meer gaan oppakken. Weer wat vaker kijken bij mijn sportvereniging, we hebben een hondje waar ik erg van kan genieten, ik ga spontaan even op bezoek bij mijn ouders of bel iemand op. Ik heb al weken geen migraineachtige hoofdpijn meer gehad (wat ik eerder wel had). Jammer heb ik nog constant wat klachten (denk aan erg moe, afwisselend met wat hoofdpijn, een heet hoofd, onrustig, droge mond of wat draaierig), maar ik heb wel het gevoel dat ik eindelijk niet meer alleen bezig ben met herstellen, maar gewoon wat aan het leven ben. Ik ben weer een klein beetje mezelf! Nog steeds neem ik gewoon veel rust. Elke 2 uur 20 min en tussen de middag slaap ik anderhalf uur en ik ben voorzichtig met activiteiten, maar wat ik vooral aan het leren ben is: Ik mag ook leven met klachten! Ik weet natuurlijk niet hoe mijn verdere herstel gaat verlopen en ik heb nog genoeg dagen waarop ik moe ben, erg slecht voel of onzeker word. Dan vraag ik me af of ik het wel goed doe en of ik op deze manier wel echt ga herstellen. Zijn er andere mensen die op deze manier wel zijn hersteld?